“In drie woorden mijzelf omschrijven?” Denkt even na. Lacht wat. “Humoristisch, goedgemutst en relativerend. Het leven is zoals het is. Maak je niet druk om de verkeerde dingen. Morgen kan het allemaal anders zijn.” 

Gemakkelijk voor de deur parkeren. Twee leuke jongetjes komen naar mij toe. “Mevrouw, spaart u de voetbalplaatjes?” Patrick van Putten de vestigingsleider van COOP de Bats komt me al tegemoet. “Kom verder. Leuk, dat we aandacht krijgen in Schup Is. Wat wil je drinken? Ja, de voetbalplaatjesactie met Treffers loopt al. Vandaar die kinderen voor de deur. Mooi om te zien hoe enthousiast ze zijn. Dat loopt door tot 2018, dan zijn jullie weer aan de beurt.”

Zijn kantoor is boven. Maar het liefst is hij beneden, samen aan het werk met de medewerkers de handen uit de mouwen steken, hen ondersteunen en er samen voor zorgen dat klanten prettig winkelen in zijn zaak. ”Of ik een aardige werkgever ben? Ja, volgens mij wel, maar er moet wel goed gewerkt worden en er moet aandacht zijn voor de klanten, dat vind ik belangrijk.”

Van vakkenvuller naar vestigingsleider

Tijdens de middelbare school is hij begonnen bij COOP, voorheen Groenenwoud Groesbeek, met vakken vullen. “We hadden altijd lol. Langzaam maar zeker kreeg ik er steeds meer andere taken bij. Dat vond ik leuk. Jan Willems, de huidige vestigingsleider van COOP Pannenstraat heeft mij nog vakkenvullen geleerd. Ook tijdens mijn studie Toerisme en Recreatie aan de HAN werkte ik daar. Na die studie ging ik naar de universiteit om Vrijetijdswetenschappen te studeren. In het eerste jaar van die studie kreeg ik van COOP een leuke aanbieding. Daar heb ik ja opgezegd.” Patrick stopte met zijn studie en ging in vaste dienst bij COOP met het vooruitzicht dat hij vestigingsleider zou worden. “Het ondernemerschap is mij overkomen en het bevalt mij goed!”

Afgelopen 13 maart jl. vierde COOP de BATS met Patrick aan het roer het éénjarig bestaan.

Het is wel een uitdaging om als achtste supermarkt in Groesbeek aan de gang te gaan?

Lachend: “ Ja, dat is het! Maar dat kan in Groesbeek. We hebben hier ook zes voetbalclubs! We kunnen terugkijken op een goed jaar. Maar het mag natuurlijk altijd beter. Dit is een prettige wijk, aardige bewoners en leuke klanten. We hebben leuke acties voor klanten. En door de sportplaatjesactie krijgen we ook klandizie vanuit heel Groesbeek. Het beleid van COOP is er onder andere op gericht om het verenigingsleven te ondersteunen. Daar werken Jan, met zijn vestiging in de Pannenstraat, en ik graag aan mee. Samen maken we het verschil. Niemand komt bij ons voor een gesloten deur. Soms zijn het kleine dingen waar je mensen een groot plezier mee doet. Verenigingsleven is belangrijk voor Groesbeek en zeker sport. Bewegen moet en sport verbindt. Zelf heb ik als kind graag gevoetbald.” Tot zijn 18^de heeft hij met plezier bij Rood Wit gespeeld. “Ik kon naar het eerste, maar 3 x in de week trainen, dat was niet mijn hobby. Toen ben ik met voetballen gestopt. Wat ik nu voor sport doe? Met mooi weer een paar keer in de week een rondje skeeleren, zo’n zes kilometer en hier in de zaak maak ik per dag nogal wat kilometers.”

Meer Patrick: 

46 jaar. Geboren en getogen op de Breedeweg.

Met plezier opgegroeid in de Abeelstraat. Hij zat op de lagere school in de klas bij de Boysleden Richard Janssen, Bernard van de Horst, Michiel Rutten en Jeffroy Aalbers en bewaard daar goede herinneringen aan. Zijn vader, Puck van Putten, was van 1970 tot 1975 hoofd van de school op de Breedeweg en werd daarna docent op de middelbare school in Groesbeek. Patrick is gescheiden van de moeder van zijn twee kinderen en woont samen met vriendin Anouk in de Breitnerstraat in De Drul. Zoon Mart is 15 en dochter Lot is 13 jaar en die voetballen bij Treffers.

Ben je een leuke vader?

“Ik vind van wel. En ik denk dat Mart en Lot dat ook vinden. Dat weet ik eigenlijk wel zeker. Ik ben nogal relaxt, laat ze lekker vrij. Hun moeder is meer van de regels, dat is prima, dat houdt de balans in evenwicht. We hebben co-ouderschap en we wonen dicht bij elkaar, dat is fijn voor de kinderen. Mart gaat al uit in de Linde. Ik vertrouw erop dat ze met de normen en waarden die wij ze hebben bijgebracht en nog steeds bijbrengen, niet in zeven sloten tegelijk lopen.” 

Bijzondere herinneringen?

“Het overlijden van mijn vader. Ongeloof en schrik. Hartstilstand. In de tent tijdens het Schlagerfestival in 2004. Ja, dat is heftig. Hij was pas 62 jaar. Gelukkig gaat het goed met mijn moeder, zij woont nog steeds in de Abeelstraat, zij is 76 jaar ondertussen en fit. Ze rijdt zo naar m’n broer in Tilburg, die is daar huisarts. Mijn zus werkt op de universiteit in Nijmegen, op sociologie.” Lachend: “Wat studeren betreft was ik anders. Ik ben meer een mens van de praktijk.”

“Gambia. Om daar naar toe te gaan heb ik voor een jaar mijn baan bij COOP opgezegd. Met mijn toenmalige vriendin heb ik daar (in 1997) een jaar gewoond. Heerlijk! Lekker warm en een prachtig strand. Ik werkte als reisleider voor toeristen. Ja, veel armoede, maar ondanks dat, veel vrolijke, vriendelijke mensen en veel rijst eten.”

Wat eet je het liefst?

“Iets met rijst dus. Als we uiteten gaan dan ga ik graag naar Oriënt Plaza en dan Japans eten. Lekker en gezellig rond de plaat.”

Drinkt graag: “Een biertje. Nee, de actie 40 dagen zonder alcohol is op mij niet van toepassing.  Ik drink met mate en door de week drink ik niet, Anouk ook niet.”

Mooiste boek: “Anne Frank! Dat boek heeft veel indruk op mij gemaakt. Nu ben ik bezig in Judas van Astrid Holleeder. Ook een verschrikkelijk verhaal.”

Mooiste film: The Shawshank Redemption. Een gevangenisdrama  over hoop en vriendschap.

“Mijn eerste CD? Ik ben nog van de vinylplaatjes. Billy Ocean, denk ik, met het nummer When the Going Gets Tough, de titelsong van de Amerikaanse speelfilm The Jewel of the Nile. (1986. Red.) Prachtig! Nog steeds.”

Met plezier geschreven voor lentenummer magazine Schup Is van RKSV Groesbeekse Boys.

“Ik ben ik. Ik ben niet mijn beperking. Als baby kreeg ik polio-infectie.” Toon Jilesen groeide op met een verlamd been. “Ik wist niet beter.” Hij groeide op in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Over ach en wee werd niet gesproken. Wat had je immers te klagen zo vlak na de oorlog. Zijn vader overleed jong, zijn moeder bleef achter met drie kleine kinderen. “Na enige jaren hertrouwde mijn moeder en kwamen er vijf kinderen bij. Tijd om emoties te delen was er niet en als er al tijd voor was dan wisten we niet hoe we dat moesten doen.”

Kleuterschool, lagere school, vanaf de vierde klas naar de Maartensschool in Nijmegen en vervolgens naar de LTS op Werkenrode in Groesbeek. Daar leerde hij voor elektrotechnicus. “Ik voelde mij ‘gewoon.’ Dat veranderde toen ik slaagde voor die opleiding en een baan kreeg. Toen merkte ik, dat ik buiten de beschermde wereld van Werkenrode en Ottersum helemaal niet gewoon was. Dat was een harde gewaarwording.” Hij kan er nog boos om worden. “Vanwege mijn lichamelijke beperking betaalde mijn eerste werkgever mij minder dan mijn collega die net zo oud was als ik en die hetzelfde werk deed. Dat voelde zo onrechtvaardig! Ik was amper twintig, maar niet gek! Ik heb het aangevochten.” Toon won, maar de arbeidsverhouding was daardoor verstoord. Dus op zoek naar ander werk. Op enig moment paste zittend werk beter en heeft hij zich laten omscholen tot administratief medewerker, waarna hij ruim 20 jaar op het kantoor van Werkenrode heeft gewerkt.

Inmiddels is hij gepensioneerd en woont in Maasstaete in Mook. Daar heeft hij een ruime woning en is selfsupporting met als enige luxe een keer per week een huishoudelijk hulp. “Maar dat hebben mensen zonder lichamelijke beperking ook!”  In de hal van het gebouw staat zijn handbike geparkeerd. Die koppelt hij aan zijn rolstoel en zo fietst hij geregeld zo’n dertig kilometer rondom Mook. Dat levert spierballen op!  “Ik vind het heerlijk om op de manier te fietsen.” Maar Toon heeft ook een aangepaste auto en vindt zo zijn weg door de wijde regio. Dat komt vooral goed van pas voor zijn werk bij Stichting GIPS in de kop van Limburg. (Gehandicapten Informatie Project Scholen.)

Toon bezoekt, al meer dan 10 jaar, samen met andere mensen met een lichamelijke beperking, 2 x per maand een basisschool in die regio. Met als doel het bevorderen van de integratie van mensen met een beperking in de samenleving en het werken aan een positieve beeldvorming over mensen met een beperking.

“We laten de kinderen van groep 8 kennismaken met de mogelijkheden die mensen met een beperking hebben en met eventuele hulpmiddelen. We bezoeken ze twee keer. Via het GIPS-spel ervaren zij hoe het is om een beperking te hebben, verschillende handicaps komen aan bod. Mobiliteitsproblemen, blind, doof enz.  Tijdens ons tweede bezoek geven we antwoorden op vragen en worden de kinderen vertrouwd gemaakt met het ‘verschijnsel’ handicap/beperking. Hartstikke leuk om te doen. Weet je wat ook leuk is?” Hij lacht en laat mij een foto zien: “Kijk, dit jaar ben ik adjudant van de prins van de Alde Hap van de Heikneuters! Prachtig, vind ik dat! Ja, daar ben ik zeker trots op. Mooie foto hè.”

“Mijn moeder is dood. Dat is prima. Mijn vader was een passant. Een Spanjaard. Dat is een verhaal apart. Mijn moeder was alcoholiste. Onderzoek heeft uitgewezen dat mijn handicap een direct gevolg is van haar alcoholmisbruik tijdens de zwangerschap. Vanaf mijn geboorte heb ik moeten knokken. Rechts heb ik spasmen, ik weet niet beter. Mijn handicap ervaar ik niet als een beperking. Soms word ik ermee geconfronteerd door ‘de ander.’ Met een bovengemiddelde Citotoetsuitslag wilde mijn moeder mij op de Mytylschool houden. Ik had andere plannen! Daar was ik uitgeleerd. Ik verveelde mij en was daar niet gelukkig. Zij waren niet ingesteld op mijn niveau. Mijn moeder ook niet. Op school mocht ik de tamme ratten verzorgen en de planten watergeven en af en toe kreeg ik Engelse les. Ik wilde leren. Op de middelbare school in Oss werd ik geweigerd, een kind met een lichamelijke beperking, dat zou niet goed zijn voor de andere leerlingen. Pure discriminatie! Ik heb zelf een andere school gezocht, een mavoschool. Dat was een verademing, zo fijn, daar werd ik als mens behandeld, zowel door de docenten als door de leerlingen. Maar wiskunde, dat ging echt niet goed. Ik kreeg het met mijn hand niet voor elkaar, die cijfertjes en lijntjes. Ik gooide het op een akkoordje met de wiskundeleraar. ‘Als u ervoor zorgt dat ik geen wiskunde meer hoeft te doen, dan ga ik mij inzetten voor het project van uw broer in Indonesië!’ Hij nam mijn vraag serieus. Het verzoek werd ingediend bij de Inspectie.  En toen, je gelooft het bijna niet, Gerie, toen kwam de toenmalig staatssecretaris van onderwijs, mevrouw Nell Ginjaar-Maas, van de VVD, hoogstpersoonlijk naar school om vast te stellen dat wiskunde voor mij inderdaad niet te doen was en kreeg ik vrijstelling! Bijzonder hè?  Maar dat betekende wel, dat ik mijn belofte moest inlossen. Dat is gelukt!  Mijn project werd een project van de hele school.  In drie jaar tijd was het geld bij elkaar en kon er met de bouw van een nieuwe school in Indonesië begonnen worden. Ja, natuurlijk ben ik geslaagd. Daarna heb ik ook nog de havo gedaan en vwo en ging het leven zijn gang. Nu studeer ik aan de Open Universiteit, Rechtswetenschappen. Ik studeer iedere dag van tien tot twaalf. En sport twee keer per week. Wel onder leiding van een fysiotherapeut. Dat dan weer wel.”

Petrie vertelt. “Ik wil steeds iets nieuws bereiken! Jurist worden.” Haar man Martin Bernhard luistert aandachtig, kijkt trots. Liefdevol. “Ik ben zeer gelukkig met Petrie. Ik bewonder haar kracht en doorzettingsvermogen.” Hij staat op, pakt een foto uit de kast. Ik zie een stralende Petrie in een prachtige jurk. Voor beiden is het hun 2^de huwelijk. Beide kennen het verdriet van afscheid door overlijden. Petrie is 45 jaar, Martin op weg naar 78 jaar. “Wat is een getal. Wij houden van elkaar.” Petrie maakt grapjes. Plaagt goedaardig. “We hebben nog zoveel plannen. Een beperking hebben betekent niet, dat je niets kunt!” Weer pakt Martin een fotolijst. Hierin geen foto maar een gedicht. “Petrie inspireert mij tot het schrijven van poëzie.” Ik lees prachtige regels, uit zijn hart geschreven. Petrie lacht vrolijk.  Tijdens het interview een stralende zon in Mook. Petrie en Martin straalden ook!