KIEN 88 jaar | PLEUN 19 jaar

 Kien woont in Plasmolen en is geboren en getogen in Maastricht. Haar moeder kreeg hulp van een huishoudster. “Die woonde bij ons in.” Als iets niet voor kinderoren bestemd was spraken haar ouders Frans. “Eigenlijk heet ik Marie-José, maar omdat ik de jongste en een nakomertje was, werd het Kieneke. Dat is zo gebleven.” Het kwam niet in Kieneke op om haar ouders tegen te spreken. Dat hoefde ook niet, want het ging zoals het ging. Goed! Haar oudste zus gaf bij de geboorte van Kien een bijzonder cadeau. “Een studieverzekering.”  Kien werd lerares lichamelijke opvoeding en wist al tijdens haar studie dat, als zij ging trouwen, haar ontslag zou volgen. Nog is zij daar fel over: “Kapitaal- en kennisvernietiging!”

Pleun is de oudste in het gezin en woont ook in Plasmolen. Geboren en getogen. Zij woont hemelsbreed amper 100 meter bij Kien vandaan. Zij kent Kien wel van ‘uit de buurt,’ maar heeft haar nog nooit gesproken. Het klikt meteen. Thee en taart. Gezellig.

Haar beide ouders werken. “Wij hebben het ook goed en leuk.” Pleun is vriendelijk en introvert, studeert, werkt parttime bij Clevers ijs en houdt ‘niet zo’ van uitgaan. Vanaf haar 15^de mocht zij bij speciale gelegenheden thuis een glaasje meedrinken en zij heeft geen enkele behoefte om veel meer te drinken dan één glas. En als Pleun wel uitgaat is zij zonder problemen de BOB. Bij Kien thuis was er een tap in de kelder. Maar ze vond alcohol toen niet lekker. “En nu nog niet! Ik drink niet. De BOB was toen nog niet uitgevonden.”

Kien kan zich niet herinneren ooit zakgeld te hebben gehad. “Dat speelde niet. We leefden sober, maar alles wat ik nodig had, was het er.” Ze heeft niet gespaard en ging niet uit. “Wat viel er te sparen en uit te gaan in de oorlog?”

Pleun kreeg wel zakgeld en heeft een spaarrekening en heeft veel van wat haar hartje begeerd. Haar vriend kent ze ‘gewoon’ via Internet. “We ontmoeten elkaar op een site waar jonge mensen uit de hele wereld hun belevenissen delen.” Van lieverlee kregen ze meer contact. Verliefd! En zo reizen Pleun en Bas wekelijks van Plasmolen naar Vlaardingen of andersom! En natuurlijk is er voor ‘door de week’ de mobiel en WhatsApp. Kien schreef brieven. Keek dagenlang reikhalzend uit naar een antwoord. Van mobieltjes had toen nog niemand gehoord.

Haken, breien, borduren? “Is mij niet geleerd,” zegt Pleun. Kien heeft het allemaal geleerd op de lagere school en heeft er in haar latere leven profijt van gehad.

Drugs? Pilletjes?

“Nooit gebruikt.”

“Ik ook niet.”

Pleun: “Ik slik wel De pil.”

Kien: “Als die er toen was geweest? Dan had ik hem vast niet gebruikt! Het kwam niet in ons op om seks te hebben voor ons huwelijk. Dat kwam ook door onze Katholieke achtergrond.” Bij Pleun en Bas speelt religie geen rol en hoort seks bij hun relatie.

Genieten van Seks?

Kien heeft zowel thuis als op het gymnasium geen seksuele voorlichting gehad. “Sowieso werd in ons gezin weinig over heftige emoties gesproken, laat staan dat je emoties liet zien. “Bij jullie wel, Pleun?”

“Hmm, ja…, ik heb seksuele voorlichting gehad op de havo en thuis, maar mijn ouders zijn er niet speciaal voor gaan zitten. En het is ook niet zo, dat ik gemakkelijk met hen over seksualiteit praat. Andere emoties?” Ze denkt even na. “We kunnen goed met elkaar lachen.”

Kien, lachend: “Samen lachen, Pleun, dat is ook een groot goed en heel belangrijk.”

“Welkom. Kom verder. Wat wil je drinken?” Op bezoek bij Noud Dirks in Malden. Een huis vol verhalen. Kantoor vol tastbare herinneringen aan reizen én stapels papieren. Een mensenman, dol op zijn gezin en actief voor goede doelen en initiatieven die mensen blij maken. Zoals Stichting Malden in Motion. Vrolijk zegt hij: “De Maldense Vierdaagse feesten worden een geweldig feest! Kom je het meemaken?” Noud reist graag. “Prachtig om andere culturen te leren kennen en nieuwe verbindingen te maken. Mijn doel was 25 jaar betaald werken. Dan stoppen met genoeg middelen om als vrijwilliger allerlei leuke dingen te doen. Dat doel heb ik gehaald. Toen ik 57 jaar was kon ik mijn bedrijf verkopen. Dat heb ik gedaan.”

Hij houdt van uitdagingen, vindt het leuk om mensen enthousiast te maken. Per paard reisde hij van Malden naar Istanbul en naar Sevilla, om geld in te zamelen voor kankeronderzoek. Ging daarvoor ook per schip naar de Donaudelta. Hij leerde, organiseerde en regelde. “Dat vind ik leuk om te doen. Dus toen Rietje Compiet van Noodopvang Stip Nijmegen mij belde, met de vraag of ik de coördinatie van vrijwilligers en vrijwilligersinitiatieven voor de nieuwe noodopvang in Heumensoord wilde doen, zei ik meteen ja. Maar dan wel samen met Piet van Herpen uit Mook. Piet en ik zijn een goed span. Kunnen van elkaar op aan. Ook fijn was, dat de burgemeesters Paul Mengde en Hubert Bruls en de COA soepel de zaken regelden als dat nodig was. Het was een megaklus, maar zo leuk om te doen. Hartverwarmend al die vrijwilligers die zich aanmeldden! Met honderden tegelijk.” Noodopvang Stip Nijmegen begon met 1000 personen en instanties. Gaandeweg kwamen er steeds meer vrijwilligers en initiatieven bij. Uiteindelijk stond de teller op 2100. Van alles werd aangeboden. Noud: “Je kunt het zo gek niet bedenken of het kwam binnen. Mankracht, goederen en faciliteiten. Zo bijzonder: Wij grepen nooit mis. Uiteindelijk konden we meer dan 200 activiteiten aanbieden. Ik ben ervan overtuigd, dat door de hulp van vrijwilligers de kwaliteit van leven van de vluchtelingen in Heumensoord is toegenomen. Van harte hoop ik dat iedereen net als ik alert en behulpzaam blijft, want aan de vluchtelingenstroom is nog geen einde.”

Geschreven in opdracht van Gemeente Heumen, Catelijne Quant.

Elles Voermans (44 jaar) uit Overasselt: “Vluchtelingen en andere culturen, voor mij was dat een ver van mijn bed show. Ik was er niet mee bezig. Totdat een gezin uit Syrië mijn hart raakte.

Alfons, mijn man (47 jaar) en ik zaten in de auto. Op de radio hoorden we over Heumensoord, dat Gemeente Heumen en Nijmegen 3000 vluchtelingen gingen opvangen. Alfons zei: ‘Ik ga helpen! Op woensdag ga ik daar met kinderen voetballen.’ Ik was verbaasd. Was het er eerst niet mee eens, want hier thuis is genoeg te doen. Maar ik merkte dat hij niet van zijn voornemen was af te brengen, dat de problematiek van de vluchtelingen hem niet losliet. Daar praatten we over en daardoor gingen mijn gedachten ook steeds meer naar Heumensoord. In dezelfde week tipte een vriendin mij, of ik in de Buurderij, hier in Overasselt, mee wilde koken voor een groep van 30 vluchtelingen. Ik kook graag, dus dat wilde ik wel. Ik vond het fantastisch om met de vluchtelingen kennis te maken. Ik voelde meteen dat ik wilde helpen. De ontmoeting met Fatimah zette in mijn hart een deur open, raakte mijn ziel. Bijzonder en waardevol dat onze wegen elkaar hebben gekruist! Wat de taal betreft waren er weinig struikelblokken. Zij spreekt goed Engels. In Syrië werkte zij op de universiteit als docente Arabisch. We delen onze lach,  onze tranen en humor. Dat bindt. Fatimah nodigde ons uit om een kijkje te nemen in Heumensoord en later kwamen zij en haar man en kinderen bij ons koken. Elkaars cultuur leren kennen verrijkt ons leven en hen helpen geeft zó véél energie.”  

Alfons, die als leraar werkt op basisschool de Tovercirkel in Malden, meester is in groep 6 en 7, heeft uiteindelijk niet op woensdagmiddag gesport maar wel  met veel plezier vier maanden lesgegeven op de Heumensoordschool! 

Fatimah en haar gezin verblijven momenteel in Winterswijk maar gaan binnenkort op de Hulst in Malden wonen. Elles en Alfons kijken uit naar hun komst. “Natuurlijk blijven wij hen graag helpen. Van harte hopen wij dat meer mensen dat willen doen.”