Categoriearchief: Artikelen

Van welke kant u ook komt, u bent er zo!

Geplaatst op door

In Plasmolen

U rijdt er zo naar toe. Rondom het plein bruist het! En u kunt er ook nog eens gratis parkeren!

De Pannekoekenbakker met de kinderspeeltuin en restaurant ‘t Koeskeshuus. De ijssalon van Clevers en Grand Café De Malle Jan. Vier mooie locaties waar vijf jonge ondernemers hun gasten iedere dag laten genieten! Maarten Jongerius, Frank van Duuren &Linda Cornelissen, Joeri de Haan en Joris Stappers heten u van harte welkom!

  • Maarten Jongerius is eigenaar van de Pannekoekenbakker. Zijn restaurant is alle dagen van de week geopend. “Wij hebben een pannenkoekenproeverij op de kaart. Dat is smakelijk smullen!” Klimrekken voor kinderen voor de deur en de speelgoedwinkel is een feest! “Als gasten rustiger willen genieten, dan kan ook!” De Pannekoekenbakker, 20 jaar een begrip in Plasmolen. “Altijd een feest! Onze salades ook!”
  • Bourgondisch genieten bij het sfeervolle Restaurant ’t Koeskeshuus. Lunchen of dineren binnen bij de open haard of buiten op het zonnige terras. Frank van Duuren en Linda Cornelissen zijn de nieuwe eigenaren, zij en hun team weten van aanpakken, werken met passie en plezier en dat proef je! Het restaurant is dagelijks geopend vanaf 12.00 uur met uitzondering van woensdag.
  • Grand Café de Malle Jan bestaat deze zomer 50 jaar. Joeri de Haan is de huidige eigenaar. Op zijn terras Lekker loungen, eten en drinken. In het restaurant elke laatste zaterdag van de maand live muziek!  En er  wordt verrassend lekker gekookt. Ook verrassende activiteiten in samenwerking met Bartraxie! Op de site is daar van alles over te lezen. “Ook de hond is van harte welkom, die krijgt een gratis rondje van de zaak!”
  • Lekker ijs eten en de heerlijkste koffie drinken bij verwenrestaurant Clevers ijssalon. Al om half elf geopend! Alle dagen van de week. Trots vertelt eigenaar Joris Stappers dat Clevers ijs tijdens de internationale ijsbeurs in Italië de befaamde ijsprijs Coppa D’Ora heeft gewonnen. “Dat is fantastisch! IJs is onze passie!” Zijn gasten komen van heinde en verre genieten van zijn Clevers ijs.

Natuurgebied de Mookerheide en de Jansberg zijn unieke wandelgebieden. Recreatiegebied de Mookerplas een feest om te spelen en te zwemmen. In alle seizoenen is Plasmolen een heerlijke plek om te zijn! Een bijzondere!  Lekker fietsen en ontdekken. Door ANWB-leden gekozen tot een van de leukste gebieden in Limburg.

Plasmolen. Prachtig! Van harte welkom op het plein.

Tekst: www.schrijverij-gerie.nl

Share Button

LEVEN IS LEF – HEB HET LEF OM OVER UW TOEKOMST NA TE DENKEN

Geplaatst op door

“En dan mama?”

Mijn moeder breit. Patentsteek. “Met jou kan ook iets gebeuren.” Ik doe alsof ik het niet hoor. “Wilt u dan gereanimeerd worden? Of stel, u valt, breekt iets, naar welk zorghuis wilt u dan? U staat nergens ingeschreven. En als u doodgaat. Hoe wilt u dan uw afscheid?” Ze breit een sjaal. “Deze is voor jou.” Mijn moeder breit monumentjes. Voor kind en kleinkind. Leeft graag. Geniet, is dankbaar. Klaagt nooit. Is op weg naar 91. In haar hoofd is het oké. Maar haar lichaam laat haar in de steek. Lopen gaat niet gemakkelijk, hart is aan het laatste beetje toe. Paar dagen voor haar 90ste verjaardag geveld door ‘Beroerte.’  Daar is ze wonderbaarlijk goed van opgeknapt!  Maar niet meer zoals het was. “Kind, ik ben zo moe.” Haar woning is ruim. Tuin voor, tuin achter. Lang leve m’n zwager! Die is op weg naar 70, houdt al jaren haar tuin bij, repareert de kraan, de lekkage. Ook lang leve m’n zus! Die is dag en nacht paraat als dat nodig is. Traplift. In de kamer een rollator, In de gang ook, die is voor buiten en wat morgen gebeurt, “dat zien we dan wel.” Praten over de toekomst, haar toekomst is niet haar sterkste kant. De mijne ook niet! Soms. Heel soms zijn er schaarse momenten. Dan lukt het, hebben we wel het lef om wel over de toekomst te praten. Onder een spelletje rummicuppen. Over dat ze er zeker van is dat ze naar de hemel gaat. Maar zodra het gaat over gemakkelijker, kleiner en gelijkvloers gaan wonen, haakt ze af. “Jij bent!” Samen bezochten we een afscheidsdienst in een bejaardenhuis. We stonden in de lift. Keken in de spiegel en lachten naar elkaar. “Beloof me een ding. Breng me hier nooit naar toe!”

“Mama…” “Kind, het zal best allemaal goed komen. Heb je het zelf allemaal al geregeld!?”

Ik niet! U wel?

Leven is lef verschijnt 1x per maand in Regiodiek en Groesbeeks Weekblad en wordt geschreven in opdracht van:

  • Malderburch Welzijn ouderen gemeente Heumen, ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur (024) 357 05 70
  • Pantein Maasstaete Mook, dinsdag van 08.30-16.30 uur. (024) 6963733 
  •  Op genoemde tijden beantwoorden zij graag uw vragen. Ook uw vragen over de toekomst.
Share Button

“Ik ben als kunstenaar geboren”

Geplaatst op door

De Jansberg, Zevendal, Plasmolen. Schitterend natuurgebied. Je kunt er wandelen en fietsen. In elk jaargetijde is De Jansberg bijzonder. In de winter, met sneeuw, is het feeëriek en sprookjesachtig. Kunstenaar Gonda van der Zwaag en haar gezin woont er.

We spreken af bij haar thuis. Twee Nederlandse herdershonden laten de bewoners weten dat er bezoek is. “ Als ik erbij ben doen ze niks,” zegt Gonda, die sinds 2003 in Plasmolen woont. “Kom maar verder.” Haar huis is vrolijk ingericht. Ze neemt me mee naar haar atelier. Een brede betonnen trap op naar boven. Vanaf die plek een riant uitzicht over het Zevendal. Zo ver je kijken kunt: Ruimte en rust. Haar ruime atelier puilt uit van alles wat ze bewaart om haar kunstzinnigheid vorm te geven.“Kijk, deze vogel heb ik zelf geprepareerd. Ik doe dat het liefst in de houding zoals ik het dode dier aantref.” In een vitrinekast verschillende schedels van dieren. Op een tafel, veren, geweien en koeienhorens.

In Gonda’s atelier ook twee lijkkisten. Eén glanzend paars, de andere grijs en barok. “Die lijkkisten gebruik ik tijdens exposities.”

In de woonkamer hangt een foto. Twee leuke meisjes, geboren in 1951 in het Friese Heerenveen. Twee dezelfde gezichtjes. Gonda wijst naar het meisje dat met een onderzoekende blik naar de fotograaf kijkt en zegt: “Dát ben ik.” Het andere meisje lacht ons toe. “Dat is mijn tweelingzus. Die kan mooi borduren.”

Het regent een beetje. Herfst verandert de kleurstelling in het dal.

“ Van kleins af aan wéét ik dat ik kunstenaar ben.” Gonda kijkt me aan met bijna dezelfde blik als op de foto en zegt serieus: “Ik ben als kunstenaar geboren. Het is nooit anders geweest. Maar voor je als kunstenaar kunst kunt máken. Dat is een lange weg. Niet altijd gemakkelijk. Ik ben gefascineerd door het raadsel van het leven en het sterven. Via mijn kunst kan ik dat uiten. Ik doe geen concessies. Dat heb ik nooit gedaan. Het gaat mij er niet om of een ander mooi vindt wat ik maak.”

Gonda van der Zwaag laat zich leiden door de vormen die de natuur aanbiedt en door natuurlijke materialen. Ze heeft verschillende studies gedaan om haar talent te voeden en onderbouwen.

In het Zevendal voelt ze zich thuis: “Het Zevendal is bijzonder en inspireert. Voordat ik mijn boom schiep… Dat is een lang proces geweest. Een proces van jaren. Zeven jaar. Iedere dag ging ik wandelen. Kijken naar de bomen en de koeien. De horens van koeien, daar ben ik gek op! Kijken, alsmaar kijken. De natuur is prachtig. Honderden foto’s heb ik gemaakt. Van bomen en van koeien en hun horens. Mijn boom is een gevolg van de samenballing van al die jaren. Emoties en indrukken kwamen bijeen. Toen wist ik wat ik wilde maken! De kracht van de bomen, de klare lijnen en vormen van de horens. Zó bijzonder.  Mijn hoornboom is 2 jaar oud. Ik heb hem in verschillende maten gemaakt en ook in verschillende materialen. Mijn boom is er voor iedere dag; past bij alle feesten. Leuk, dat jij dat ook vindt. De takken reiken naar het licht. Ik ga er niet te veel bij uitleggen. Een goed verstaander heeft aan een half woord genoeg. Jij vindt het een te gekke gekke kerstboom? Prima. De kijker bepaalt wat hij mooi vindt. Niet ik.”

Kunstenaar Gonda van der Zwaag is oprichter van Kunstgroep Kolonie Plasmolen en heeft de succesvolle atelierroute ‘Atelierroute in de kop van Noord-Limburg’ ontwikkelt.

 

Geschreven in opdracht van Craanen Communicatie, voor magazine TOPIC. December 2012.

Share Button

Waar een wil is, is een weg

Geplaatst op door

MOEDER EN MANTELZORGER

Magteld Zeitler woont in Malden. Ze is 44 jaar, gehuwd, moeder van drie kinderen, heeft een parttime baan als onderzoeker en is mantelzorger voor haar 19-jarige dochter Jacqueline.Vijf jaar geleden kreeg Jacqueline heftige hoofdpijn. Diagnose: Hersentumor. Twee dagen later is het grootste gedeelte van de tumor verwijderd. Terug naar school! Dat wil de leergierige Jacqueline graag. Natuurkundige worden, net als mama, dat is haar droom. Een aantal functies moeten extra getraind worden en ze heeft praktische hulp nodig. Gelukkig is daar haar moeder! Dag en nacht.

DOORZETTERS…

Niets was meer zoals het was. Naar school fietsen kon niet meer. In een volle bus reizen ook niet. Door chronische hoofdpijn en vermoeidheid moest zij lessen verzuimen. Maar Jacqueline is een doorzetter. Haar ouders ook! Samen stelden ze nieuwe prioriteiten. Ze liet extra vakken vallen. Een van de ouders ging haar brengen of halen en dat doen ze nog steeds. Magteld hielp haar thuis met de studie. Geslaagd! De weg naar de universiteit lag open. Net voor aanvang van de colleges bleek een tweede operatie nodig. Opnieuw hielp Magteld. Met alles! Werkte, anderhalf jaar lang, de opgenomen colleges voor haar uit. Magteld biedt rust en regelt Jacqueline’s agenda, de fysio, de controles en is klankbord. “We genieten van gewone alledaagse dingen. En we pakken de kansen.” 

DANKZIJ MANTELZORG HEUMEN IN CONTACT GEKOMEN MET MINDFULNESS

“Mantelzorger. De mantelzorgconsulente van de gemeente Heumen maakte mij erop attent dat ik dat ben. Ik had mezelf zo nooit gezien. In de eerste plaats ben ik moeder. Waar je kunt helpen help je! Soms valt het mij zwaar mijn mantelzorgtaken te combineren met de andere dingen die ik doe en ben. Dat weet Jacqueline. Wij hebben een heel sterke band opgebouwd. De cursus mindfulness van Mantelzorg Heumen heeft me geholpen om de rust in mijn hoofd terug te krijgen en om mezelf tijd te gunnen voor meditatie. Vrolijk lachend zegt ze: “En ik heb mijn saxofoon en piano! Ik geniet van musiceren. En Jacqueline heeft zoveel plezier in haar school. Daar geniet ik ook van!”

Artikel geschreven in opdracht van de gemeente Heumen. Is geplaatst in magazine Topic Actief 2015.

Share Button

Bijzondere vrijwilliger

Geplaatst op door

“Van harte welkom.” Hij staat al in de deuropening. “Kom verder.” Vrolijke lach. Ivo Weijtmans gaat me voor naar de kamer. Lopen gaat niet gemakkelijk en hij zegt dat hij niet veel tijd heeft, want straks gaat hij weer schilderles geven in zorgcentrum Malderburch.”Dát ís gé-wél-dig om te doen!” Ivo woont met plezier in de Herenhof in Malden. Zijn appartement is mooi en gezellig ingericht. Ziet er spic en span uit. Een leuke prater. Enthousiast vertelt hij over zijn vrijwilligerswerk. Dat hij zich daardoor gewaardeerd voelt en dat vrijwilligerswerk inhoud geeft aan zijn leven. “En kijk eens, mijn foto staat op de gemeentefolder! Leuk, dat de mensen door dit interview nu ook weten wie daar bij hoort.”

Het leven is voor Ivo, 37 jaar, niet gemakkelijk. “Laat dat niet de boventoon voeren!” Rond zijn 22ste sloeg Noodlot toe. Ivo werd ziek. Van de ene dag op de andere sloop ‘Ziek’ zijn leven binnen. Van een jonge ambitieuze (bijna)zelfstandig ondernemer met mooie dromen, veranderde zijn leven in dat van patiënt. Maar wél een patiënt, waar het plezier van wel vrijwilliger kunnen zijn, afspat! Voor hij zover was kende hij periodes van diepe rouw. “Alles ben ik verloren. Werk, mijn vrienden, samen een pilsje drinken in de kroeg, mijn relatie. Alles moest ik inleveren. Stijldansen, slagwerk spelen, saxofoon spelen, sport, muziekles geven. Ik moest opnieuw beginnen. Mijn geest is jong en creatief maar zit gevangen in een ziek lichaam.”

Elke dag is er één voor Ivo. Na een dag vrijwilligerswerk is hij versleten. Maar hij gaat door! Het geeft hem ook energie. Door zijn ziekte mag hij niet autorijden, maar met z’n elektrische fiets komt hij waar hij moet zijn. Zijn vrijwilligerswerk en zijn hobby’s bieden houvast. “Dat is mijn alles!”

Ivo is wilskrachtig, meet tijdens het gesprek, bijna onopgemerkt, z’n bloedwaarden en eet een boterham. Een doorzetter. Gelukkig is hij zijn creativiteit en ondernemerschap niet kwijt geraakt. Veel mensen kunnen daar nu van genieten. Hij schildert en maakt beelden. Zijn werk is o.a. te zien bij het RIBW in Malden en hij is ook actief in Maldenstijn bij stichting De Stoom. “Kijk.” Hij geeft me zijn visitekaartje. “Ik heb het zelf ontworpen.” Art4you, IvoWeijtmans, beeldenkunstenaar, lees ik. Enigszins verlegen lachend zegt hij. “Ja, ik voel me beeldend kunstenaar, maar het heeft een tijd geduurd, voor ik dat hardop durfde zeggen.” We nemen afscheid. Bij het naar buiten lopen bedenk ik dat hij naast beeldend kunstenaar, levenskunstenaar op zijn kaartje moet zetten!

Geschreven in opdracht van afdeling Sociale Leefbaarheid/Steunpunt Vrijwilligerswerk  van de Gemeente Heumen.

Share Button