Sponsor in de spot Willie Coenen, autotaalglas Nijmegen

“Dit is een toplocatie!” Hij lacht, zijn ogen stralen. “Twee jaar onderhandeld om hier te komen. We zitten hier nu vier weken.  Het werkt fijn!  En we krijgen complimenten van klanten.  Als ik ’s avonds naar huis rijd en dan het pand met het verlichte reclamebord zie, dan denk ik: Yess!! Het is gelukt!  Ja, dat blije gevoel heb ik tot nog toe iedere dag. ik ben er trots op dat we hier nu zitten.

Subsponsor Willie Coenen is geboren op de Bredeweg in Groesbeek. Vanaf z’n dertiende opgegroeid in het dorp, op de Zevenheuvelenweg,  getrouwd met Rianne Queens uit Milsbeek, (u weet wel, van schoenenzaak Coenen in de Zandstraat in Gennep) en vader van twee dochters , Marielle (26) en Ilse(24) én van twee zonen. Een tweeling.  Roel en Niels (21 jaar). Zij spelen met plezier bij  Groesbeekse Boys Zaterdag II.

We ontmoeten elkaar in zijn nieuwe bedrijfspand in Wijchen, waar hij als franchisenemer autotaalglas , samen met zijn team, snel en vakkundig ruitschade aan auto’s herstelt. Willy heeft  nu een pand van 550 m2 met meer dan 300 autoruiten op voorraad.  In alle soorten en maten en van de allerbeste merken. “Mijn nieuwe pand staat vlak bij die bekende rotonde met die drie kubussen van kunstenaar Rens Jacobs.  Het kan niet missen.”  Vlaggen wijzen de weg.  Ik stop bij Bijsterhuizen 3003B: autotaalglas!  Voorheen was Van der Stad in dat pand gevestigd. Vanaf de A326 rijdt het verkeer af en aan. “Hier rijden  per minuut meer auto’s langs mijn bedrijf, dan bij de oude locatie aan de Holtakkerweg in Nijmegen, in een heel jaar!”

Goede voorzieningen.

Fraaie entree, alles fris en helder. Het ruikt nog nieuw. De grote glaswand, die de werkplaats scheidt van de entree, glanst. De vloer in de werkplaats ook!  De receptie annex wachtruimte ziet er mooi uit. Links de balie en een luxe toiletgroep. Rechts een grote leestafel met comfortabele stoelen en een koffiehoek. Daarnaast een kleinere ruimte met twee bureaus waar mensen, die willen doorwerken terwijl ze wachten tot de klus is  geklaard, ongestoord kunnen werken. Alle faciliteiten zijn er!

Daar gaan wij zitten. Willie zorgt voor koffie  en vertelt over hoe hij 17 jaar geleden als franchisenemer bij Autotaalglas Nijmegen  zijn carrière is gestart.

“Ik kom niet uit deze branche. Op de MEAO heb ik de administratieve richting gekozen. Na het behalen van mijn diploma had ik geen beeld  van welke kant ik ermee op wilde. Bovendien verdiende ‘op het dak’ beter. Met veel plezier ben ik vijf jaar dakdekker geweest. Alles in de praktijk geleerd. Daarna ben ik als buschauffeur gaan werken bij de Zuid-Ooster. Na drie jaar werd mij de functie van verkeersleider aangeboden en uiteindelijk ben ik daar nog zeven jaar als logistiek manager gewerkt. Nee, dat word je niet zo maar, daar moet je flink voor studeren. Dat deed ik in de avonduren. Vanwege reorganisatie kwam mijn baan in Nijmegen op de tocht; hield daar op te bestaan. Er was wel de mogelijkheid om als manager overgeplaatst te worden naar een andere vestiging, maar dat paste  toen niet in ons gezin. We hadden het allemaal naar onze zin in Groesbeek.  Ik heb er niet op gewacht om ontslagen te worden,  heb gebruik gemaakt van de afkoopregeling. Juist toen dat speelde kwam, vanwege een ruitschade aan mijn  auto, autotaal Nijmegen op mijn pad. Ik raakte met de toenmalige franchisenemer aan de praat. Hij vertelde dat zijn bedrijf te koop stond.  Ik ben mij gaan verdiepen in de materie. Het leek mij wel wat!”  De deal werd snel gesloten. “Ik heb geen dag zonder werk gezeten. En nooit spijt gehad van mijn keuze. 

Willie ging weer iets doen waar hij niet voor was opgeleid.

Hij vond het een uitdaging,  zag mogelijkheden en zakelijk een mooie toekomst. “Ik was nog jong, 37 jaar, toen ik startte. Ik ben begonnen met drie maanden leren bij verschillende autotaalglasvestigingen in Nederland en ben mij steeds blijven scholen en ontwikkelen. Met vallen en opstaan steeds verder gekomen. Daarbij altijd in ’t vizier gehouden dat het gaat om de klant. Die heeft een vervelend probleem, die wil zijn auto niet missen en zo snel mogelijk geholpen worden. Daarom is mijn bedrijf, binnen een straal van circa 30 kilometer rond Nijmegen alle dagen van de week, ieder uur te bereiken. Wij helpen altijd! En graag! Ook op locatie. En als de ruit is gezet, geven wij de klant een kleine attentie. Als er kinderen bij zijn geven we die een leuke sticker of een pen van autotaalglas en als het warm weer is geven we de klant een flesje water mee.   Ik ben er trots op, dat mijn bedrijf en alle andere Autotaalvestigingen, als enig ruitschadeherstelbedrijf in Nederland met alle verzekeraars en leasemaatschappijen in Nederland  samenwerkt! En ook voor WA klanten zijn wij het goede adres. Die krijgen bij ons dezelfde service en een goede prijs en ook voor hen poetsen wij de ramen en zuigen we de auto uit.

Ondernemer in hart en nieren.

Willie durft risico’s te nemen en te investeren. Hij geef graag nieuwe ontwikkelingen een kans en deelt graag successen.  Hij hecht eraan om vriendschappelijk met zijn vier medewerkers om te gaan.  Zelf werkt hij op alle fronten mee.  Doet daarbij ook nog zijn eigen boekhouding en belastingaangifte en doet die ook voor het bedrijf van Rianne! “Dat vindt ik leuk om te doen én het houdt mij met de neus op de zaken!”  Het aantal werkstations in de loods is geen overbodige luxe. Zijn kalibreermachine is een aanwinst!  Daarmee is Autotaal Nijmegen één van de eerste in Nederland en uniek in de regio. “Ja, een kostbaar apparaat, maar we kunnen daarmee extra service bieden.  Met   het  kalibreren worden camerasystemen en sensoren weer afgesteld na het vervangen van de voorruit. Veiligheid voorop!”

Willie Coenen in het kort:

Je bent geen lid van Groesbeekse Boys? “Nee. bij niet een club,  ik hou eigenlijk niet zo bijzonder van voetballen.”

Dan maar meteen erachter aan:

De beste club van Groesbeek is: “Ik heb echt geen voorkeur.”

Je bent een leuke vader? “Hij lacht hartelijk en zegt uit volle borst: “Ja! Dat ben ik! Ja, dat weet ik wel zeker.”

Beschrijf jezelf in drie woorden. “Dat vind ik lastig. Hij denkt  na. Dan vlot achter elkaar: “Op één zet ik doorzetter op twee, behulpzaam. En dan zou ik het niet weten.”  Ik help hem wat. “Je lijkt mij wel geduldig?” “O nee! Daar denkt Rianne beslist anders over.”  Dan weet hij het!  “Op drie komt : Afspraak is afspraak. Daar ben ik erg van.”

Wat eet je het liefst? “Gewoon.  Lekkere aardappels, groenten en vlees. Maakt mij dan niet uit wat.”

En als je uit eten gaat? “Dan vind ik het eten bij La Vie, en Dikke Mik in Groesbeek en de Plasmolense Hof in Plasmolen lekker en gezellig.”

Hobby? “Mijn werk is mijn hobby.”

Sport? “Actief iets doen lukt me niet meer, door m’n hobby…”

Autoradio staat op: “Radio 2.”

Kijkt op tv graag naar: “Pauw. Iedere avond vaste prik.”

Mooiste vakantie: “Griekenland! Samen met Rianne van eiland naar eiland hoppen. Dat vond ik heel leuk.”

Je bent subsponsor bij Groesbeekse Boys omdat: “Mijn jongens er met plezier voetballen en ik op deze manier een steentje kan bijdragen.”

Geschreven voor Magazine Schup Is, clubblad van R.K.S.V. Groesbeekse Boys, december 2015.

 

Share Button

‘Jemig Ria! Dat is een tatoeage!?’

 Zielsveel

‘Bert wilde niets weten van tattoos. Ik heb hem toch laten zetten. Nu heeft hij er ook een. Onze jongens ook! Hen heb ik geadviseerd om dat na hun 21ste te doen.Je moet daarmee niet over één nacht ijs gaan.’  Ik houd zielsveel van Bert. Ik heb geen woorden om dat uit te drukken. Hij is mijn zuurstof. Al 35 jaar. Het is fijn te weten dat ik dat ook ben voor hem! We hebben het goed samen. Ook met onze vier jongens en hun aanhang. We zijn ook al opa en oma, dat is zo leuk. We zijn 28 jaar getrouwd. Vandaag! Op de verjaardag van Bert. Vanavond gaan we gezellig uit eten. Ze lacht en zegt dan: We hebben respect voor elkaars verschillen, maar kunnen ook zielsveel ruziemaken!

‘Jemig Ria! Dat is een tatoeage!?’

Jaren geleden. Dit interview brengt ons weer samen. Ria en ik kennen elkaar van lekkere kooklessen in Nijmegen. Op enig moment besloten we om samen te rijden. Dat deden we een paar jaar. We spraken onderweg over ditjes en datjes en hadden kook- en eetplezier met nog acht andere vrouwen. We zaten aan tafel. Op enig moment meen ik een zwart vliegje in Ria’s nek te zien. Ik wuif het weg. Nog eens. Vliegje blijft zitten. Ik veeg. Kijk. Kijk nog eens! Geloof mijn ogen niet. ‘Jemig Ria! Dat is een tatoeage!?’ Negen paar vrouwenogen zijn op haar gericht. Die kleine ranke blonde Ria, een tattoo?  Ze trekt haar shirtje wat hoger, zegt: ‘Die heb ik uitsluitend voor mijzelf.’ ‘Laat eens zien?’ De anderen vallen bij: ‘Een tattoo!? Jij Ria??’ We dringen aan. Het shirtje gaat omhoog… Trots.   ‘Wauww.’ We keken onze ogen uit. Vliegje bleek het uiterste puntje van een grote tekening. ‘En dan ook nog een vette motor erbij,’ zei een van de vrouwen. ‘Die heb ik,’ zei Ria, ‘een Harley Davidson!’ We verslikten ons bijna in alle lekkers. Een motor én een tattoo! Vet!  ‘Op mijn motor voel ik me vrij en met mijn tattoos sterk.’

Hommage aan mijn vader

Tijden zijn snel veranderd.  Tattoos overal. We lachen om het verhaal van de vlieg, die geen vlieg was, maar een enorm kostbaar kunstwerk op haar rug. Ter nagedachtenis aan haar vader. ‘Mijn vader stierf toen hij veertig was. Ik was negen jaar. Mijn moeder hertrouwde. De  verbinding met mijn biologische vader bleef. Ter gelegenheid van mijn 40ste verjaardag heb ik mijzelf mijn rugtattoo cadeau gedaan, een hommage aan hem! Die tattoo geeft mij kracht en geeft mij een gevoel van verbondenheid met mijn vader. Ja, ik kijk er graag naar. Dat doe ik regelmatig.’

Dankbaar

‘Vanaf mijn veertigste verjaardag heb ik mijn leven ieder dag als een cadeau ervaren. Ik hoop heel oud te worden, ik ga voor honderd en meer! Iedere nieuwe decennia een tattoo, daar ga ik voor! Maakt mij geen bal uit wat een ander ervan vindt en of mijn vel verandert. Dat proces hoort bij ouder worden. Op mijn 50ste heb ik mijn armtattoo laten zetten. Die is nog niet af. Kijk, De vlinder, staat voor mijn moeder, de rozenkrans vind ik een mooi sieraad, ik heb er een stuk of twintig, ik geloof, maar kan de rozenkrans niet bidden. Ik draag ze als ketting.’ Ze wrijft liefkozend over de tekening van de Heilige Sint Antonius. ‘Die heeft mij en ons nogal eens uit de brand geholpen. Ken je dat versje? Heilige Antonius, beste vriend, zorg dat ik mijn … terug vind. Sint Antonius helpt mij. Altijd! Daar ben ik dankbaar voor.’

Kunstenaar

Tattoo artiest Marco Hengst, werkt internationaal. ‘Ik vind hem een kunstenaar en ik vertrouw hem! Niemand anders aan mijn lijf! Ja, het is kostbaar en de pijn onderga je! Niet over zeuren. ‘k Ga niet vertellen wat het kost, maar hij heeft 30 uur aan mijn rug gewerkt en nu al meer dan 20 uur aan mijn arm.

Ik ben een optimist, zoek altijd oplossingen. Krijg daarbij hulp van onze lieve Heer, Maria en  van de De Heilige Antonius, Ik vertel hen mijn zorgen, vraag om raad. Ze helpen mij. De afbeelding van de Heilige Sint Antonius op mijn arm voelt vertrouwd. Ik krijg er energie  en steun van. Dat gun ik iedereen!’

Geschreven in opdracht van Eefke Peeters en Chris Swijnenberg, uitgevers VITA Magazine. December 2015.

 

 

 

Share Button

Gerda Sollie: “Ja, in 2015 heb ik mijn gestelde doelen gehaald!”

12 september 2015: Gerda Sollie Nederlands Kampioen Vrouwentriatlon 55 + 2015!

“Dat gaf zo’n geweldige kick! Ik was er zó blij mee. Ik was helemaal hyper!”

Dat mag ook wel na 13 uur, 26 minuten en 27 seconden sporten!
Wie doet het de 56 jarige Gerda Sollie uit Groesbeek na?

Een triatlon bestaat uit drie duursporten. Op één dag! Achter elkaar! Petje af!!
3,8 kilometer zwemmen.
180 kilometer fietsen.
42,195 kilometer hardlopen.
Gerda klaarde het! Niet met als doel om Nederlands kampioen in haar categorie te worden. “Ik deed het vooral voor mezelf, wilde kijken of ik het kon. Ik kon het!” Ze lacht breeduit. “ Ja, toen ik kampioen werd, gáf me dat een portie adrenaline! En ik heb er ook nog een leuke prijs aan overgehouden, een vrije deelname aan de halve triatlon van Denemarken, volgend jaar op 12 juni. Daar kijk ik nu al naar uit!” En ze heeft met die triatlon € 1932,- euro sponsorgeld bij elkaar gesport voor goed doel Hanukkah Mariette’s Child care in Ghana. Op haar pad gekomen vanwege een vrijwilligersklus van dochter Sofie in dat kindertehuis. Hanukkah is het kindertehuis van Mariette en Moses Asagbo in Sunyani te Ghana. Zij geven steun aan de minst bedeelde kinderen in Sunyani en omstreken. Even kijken? Is te volgen op facebook.

Gerda woont op de Kamp, is echtgenote van Koen, die graag schaatst, moeder van Bart, 29 jaar, Erika 27 jaar, Koen 25 jaar,Tom 24 jaar, Pim 22 jaar en Sofie 21 jaar. En gedurende een aantal jaren ook nog pleegmoeder geweest. Veelal was dat crisisopvang maar er zijn ook verschillende kinderen jarenlang in huis geweest. “Waarom we dat deden?” Ze haalt haar schouders op.”Gewoon, het kwam op ons pad. We hebben daar niet lang over nagedacht, we deden het gewoon. Het was altijd gezellig.”

Er werd en wordt door de kinderen ook veel gesport. Erika werd Nederlands Kampioen 100 meter rugzwemmen en Sofie Nederlands Kampioen op de 200 meter vlinderslag. “Daar ben ik zo trots op! En we hebben er zoveel plezier aan beleefd. Ja, dat sporten en trainen was wel altijd een geregel, maar leuk om te doen.” Dan lachend: “Zal ik je eens vertellen, zo tot en met m’n 18de wist ik zeker dat ik geen kinderen wilde. Toen ontmoette ik Koen en kwamen er maar liefst zes! Allemaal even welkom.” Inmiddels woont alleen Sofie nog thuis, maar in de woonkamer een grote eettafel, waar alle kinderen met aanhang zo kunnen aanschuiven.

Ze studeerde dierengeneeskunde. Is niet actief als dierenarts aan de slag gegaan, “maar ik ben het wel, dierenarts ben je voor het leven.’ Onlangs is ze afgestudeerd als basispsycholoog. Daar wil ze wél actief mee aan de slag. Die studie komt goed van pas bij haar nieuwe passie en werk, bewegingscoach. “Hier, is mijn kaartje.” Ze is zich aan het oriënteren hoe ze het best vorm kan geven aan haar nieuwe werk. Ze heeft als doel om met een kleine groep te gaan wandelen. Maximaal vijf mensen. Aandacht, goed gesprek en bewegen, dat is een mooie combinatie. Een op een wandelen kan ook! “En als daar belangstelling voor is, ga ik ook graag als fietscoach aan de slag.” Gerda is van alle (sport)markten thuis.

Sport loopt als een rode draad door haar leven.
In het Alblasserdamse Gereformeerde Bondgezin waar Gerda in opgroeide stond sport niet op het prioriteitenlijstje. Toch mocht ze, van haar vader, naar zwemles. Als zevenjarig zwom ze al als de beste, maar natuurlijk niet op zondag. Al gauw werd haar zwemtalent ontdekt en ging ze wedstrijd zwemmen en tijdens haar studie aan de universiteit begon ze met de triatlon en zat ze in het studenten waterpoloteam Het Zinkstuk in Utrecht. En dat allemaal met een moeder die antisport is, maar wel heel gedreven. “Dat ben ik ook, gedreven en fanatiek, In alles wat ik doe; daar heb ik plezier in. Ja, dat heb ik van m’n moeder. Ik ben een mens van de projecten, focus me en dan lukt het ook! Dat geeft mij voldoening.”

Een dag zonder sport is voor Gerda een dag niet geleefd. Ze is fit en zelden ziek. Ze past haar eet- en drink patroon er op aan, drinkt geen of zeer zelden een glaasje alcohol. Ze wandelt iedere dag met de hond, lange wandelingen en ze bokst iedere week in het Radboud Universiteit Sportcentrum. “Zo leuk, dat doe ik tussen allemaal jonge mensen. Nee, dat vinden ze helemaal niet gek.” Als ze niet sport wordt ze ongedurig. “Sporten is goed voor lichaam en geest.” Ze verheugt zich op de 100ste vierdaagse van Nijmegen. Is van plan om de eenmalige 4 x 55 kilometer in de honderd jaar, te lopen. “Dat lijkt mij leuk, om dat te doen in het jubileumjaar. Ik ga ervoor trainen.”

We drinken thee aan de grote tafel. Lekkere koek erbij. Ze vertelt over haar leven, over blije dingen en over verdrietige. Praten ook over wat God voor haar betekent en over kerstfeest.
“Kerstfeest is voor mij vooral een feest van samen en saamhorigheid. Een feest waarop je aan elkaar doorgeeft dat je als dat nodig is, er bent voor elkaar. Nee, ik vier dan niet meer de verjaardag van Jezus.”
“Hallo Gerda, dit artikel is voor in het kerstnummer van TOV.”
Ze is er eerlijk in, zegt, dat ze de God van haar jeugd beetje bij beetje is kwijtgeraakt. Dat ze in de loop der tijd steeds minder behoefte had om naar de kerk te gaan. Dat ze het niet weet. Ze zegt ook: “Ik hoop wel, dat er hierna iets is.”

Gerda Sollie in het kort:
Houdt van: “Koen, de kinderen en sport! Ik volg zoveel mogelijk alle sport op tv, behalve auto- en mortorsport. Geniet van voetbal. Zet tijdens de Olympische spelen de wekker.”
Fijn om te doen: “Wandelen met onze hond Flo.”
Mooiste boek: “Twee schieten mij meteen te binnen. De Kraamhulp van Ester Verhoef en Duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini. Ik lees graag, maar gun me te weinig tijd om te lezen.”
Leukste tv programma: “Heel Holland bakt! Dat programma inspireert. Ga voor m’n verjaardag zelf de taarten bakken.”
Mooiste vakantieland: “Portugal. Vooral vanwege de mooie herinneringen aan de vakantie daar met de kinderen. Prachtige natuur en de mensen zijn er rustig en vriendelijk.”
Radio staat op:”Sky radio of op NPO radio 2.”
Mooiste kersverhaal: “Musical Anny!”
Hallo Gerda…
Ze lacht en zegt: “Ja natuurlijk ook de traditionele kerstverhalen uit de bijbel. Dat zijn prachtige verhalen.”

Geschreven op verzoek van redactie Magazine TOV Mirjam, van  www.pkn-groesbeek.nl

Share Button

De Kroon Flowers Milsbeek

Kunt u het nog meezingen? dat liedje van zanger Pete Seeger, Where have all the flowers gone? Er is op internet ook een Nederlandse vertaling te vinden:
Zeg me waar de bloemen zijn
Waar zijn ze gebleven…
Zeg me waar de bloemen zijn
Waar zijn ze heen
Zeg me waar de bloemen zijn
Meisjes plukten ze zo fijn
Samen zijn we, niet alleen.
Hoe toepasselijk is dit lied voor Paul en Wilma van Lent!

Blij met elkaar,
met hun bedrijf tuincentrum De Kroon Flowers Milsbeek
en blij met VITA

Ze kijken elkaar lachend aan.
Wilma: “We hebben veel reacties gehad op het artikel in de zomer VITA. Daar zijn we blij mee!”
Paul: “Veel meer mensen weten nu dat bij ons ook de mooiste bossen bloemen te koop zijn. Mensen spraken ons erop aan én we hebben meer bossen verkocht. Wilma maakt de boeketten. Vers.” Trots: “Mooie boeketten voor mooie prijzen. Voor trouw en rouw. Voor jubilea, recepties en verjaardagen of een mooie bos voor bedrijven of voor thuis.”
Ferdie, de zoon van Paul en medevennoot zegt: “Weet je wat ook leuk is? Door het verhaal en die leuke foto in VITA is er ook meer op onze website gekeken. Nu weten meer mensen dat wij hen van A tot Z van dienst kunnen zijn met een ontwerp, de aanleg of de renovatie van hun tuin. Altijd voor reële prijzen.”

De familie Van Lent heeft er zin in en is vol vertrouwen in de toekomst. Met z’n vieren klaren ze de klus, Wilma, Paul en zijn twee zonen Ferdie en Michiel. Ze hebben er zin in! Ook in de komende herfst- en kerst workshops. Wilma: “Onze deelnemers gaan met een mooie creatie naar huis. De workshops zijn steeds leuk en gezellig en de deelnemers gaan met een mooie creatie naar huis. En natuurlijk wordt de winkel weer omgetoverd tot een bron van inspiratie en sfeer. Dat waarderen onze klanten.”

De Kroon Flowers biedt een breed pakket aan producten en diensten. Die staan allemaal genoemd op de site. Even kijken? In de winkel is er steeds een wisselend assortiment glaswerk, potten en vazen. Frisse leuke bloemencadeautjes zijn er al vanaf drie euro. Wilma: “Ja hoor, die blijven nog wel een tijdje in ons assortiment.” Nieuwsgierig geworden? Van harte welkom in de Bloemenstraat.

Ook Cadeaubonnen. Natuurlijk leuk ingepakt!
Voor de herfst- en kerstworkshops kunt u zich nu al aanmelden bij Wilma.
Steeds leuke acties.
Gratis bezorgen in kring rond 15 kilometer rond Milsbeek. U herkent hen aan de roze bus!
De Kroon Flowers, Bloemenstraat 6, 596 DT Milsbeek Tel:0485-540532, Email: info@dekroonflowers.nl
www.dekroonflowers.nl Geopend van dinsdag t/m zaterdag van 09.00 tot 18.00 uur. In december ook op zondag van 10.00 tot 17.00 uur.

Tekst: Gerie van der Land-Zijderveld. www.schrijverij-gerie.nl geschreven voor herfstnummer VITA.

Share Button

Als ik later groot ben, dan…

 

“Een lening voor je studie is een goede investering in jezelf!”
Wouter Janssen, 19 jaar, Molenhoek.
“De sfeer op de universiteit in Tilburg sprak mij het meest aan. Daar ga ik bedrijfseconomie studeren. Vanaf huis naar het station in Mook is met de fiets vier minuten. De universiteit ligt in Tilburg op twee minuten loopafstand van het station. Als alles loopt zoals het moet duurt de treinreis één uur en een kwartier. Ja, tweeënhalf uur per dag in de trein. Die tijd ga ik gebruiken voor eventueel een tukkie doen, social media, lezen of studeren. Voorlopig ga ik niet op kamers. Ik wil niet het risico lopen dat een te snelle keuze om zelfstandig te gaan wonen mijn studie zou beïnvloeden. Ik heb thuis niets te klagen, wij hebben een leuk gezin. Mijn zelfstandigheid wordt gerespecteerd, en Ik doe erg zachtjes als ik laat thuiskom.” Zijn ouders steunen Wouter financieel, zelf is hij verantwoordelijk voor de kosten van kleding, telefoon, sport en uitgaan. “Daarom werk ik een keer per week bij De Raaf. Als ik op kamers ga, zal ik waarschijnlijk een studielening moeten nemen. Dat zie ik dan als een goede investering in mezelf. Vanaf mijn vijftiende weet ik dat ik accountant wil worden. Het liefst bij een multinational. Voor dat zover is, ben ik ongeveer zeven jaar verder. De Havo ging me goed af, ben daarna doorgestroomd naar VWO. Bedrijfseconomie is een studie met toekomst. Ik heb veel zin in die studie en ben benieuwd naar de nieuwe mensen die ik ga ontmoeten.”
“Je bent nogal serieus Wouter. ” Hij glimlacht. “Ja, ik ben serieus, dat past bij mij. Ik weet goed wat ik wel en wat ik niet wil. Mijn ouders hebben me geleerd om altijd goede afwegingen te maken. Maar ik ben ook in voor een dolletje hoor en ik lust graag een pilsje. Maar als er gestudeerd en gewerkt moet worden dan ben ik er!”

 

“Het liefst zou ik morgen al voor de klas staan”

Esmée van Afferen, 18 jaar, Mook.
Vlag in top. Een VWO IB eindlijst met klinkende cijfers, rijbewijs en na de zomervakantie gestart met een leuke studie. “Ik heb er zo’n zin in!” In groep 8 op de basisschool wist Esmée het al. En in de tweede van het VWO wist zij het zeker: “Ik word juf!” Ze is dol op kinderen. Het liefst zou ze morgen al voor de klas staan. Vanaf haar veertiende begeleidt ze, tijdens de Zomerdriedaagse in Mook, een groep kinderen. “Fantastisch vind ik dat. Doordat ik al wist wat ik na het VWO ging studeren, hield ik tijdens het VWO tijd over! Die tijd heb ik in stages op verschillende scholen gestopt. Ik doe de ALPO (Academische lerarenopleiding Primair Onderwijs) in Nijmegen. De helft van de vakken volg ik aan de Radboud Universiteit bij Pedagogische Wetenschappen en Orthopedagogiek en de andere helft bij HAN Pabo Nijmegen. Na vier jaar heb ik dan 2 diploma’s op zak! Het is een studie van 140%. Daarom woon ik nog thuis. Eerst maar eens kijken hoe ik mijn studie kan combineren met mijn baan bij Etos in Nijmegen, daar heb ik een vast contract en mijn sport wil ik ook niet missen. Ik speel korfbal in Mook en ik rij paard. Heb hier al m’n vrienden, die studeren ook in Nijmegen. Ik heb een druk sociaal leven en ik heb het goed thuis! Leuke ouders en een leuke broer. Soms zijn mijn ouders wel wat streng wat betreft uitgaan maar ik weet dat ze dat zijn uit bezorgdheid.” Serieus, beetje trots lachend zegt ze: ”Ja, Ik ben gelukkig en ik vind zelf, dat ik alles goed op de rit heb en dat ik weet wat ik wil!” Vanachter een blonde lok lacht Esmée mij en het leven toe! Succes Esmée!

“Spannend, Amsterdam, maar ook leuk, om nieuwe mensen te leren kennen” Loes Bouhuis, 18 jaar, Plasmolen.

Loes is geslaagd voor haar VWO IB examen en ze heeft ook al haar rijbewijs. “Papa wil graag dat ik in de zomervakantie ook mijn motorrijbewijs ga halen. Dat is handig, zegt hij, met een motor manoeuvreer je gemakkelijker door Amsterdam. Ik weet eigenlijk nog niet of ik dat wel wil.” Als ik Loes spreek in juli, parkeert ze ‘Amsterdam’ nog even, want eerst is daar haar reis naar New York. Het eindexamencadeau van haar ouders. Samen met twintig andere Vwo’ers van het Kandinsky college uit Nijmegen twaalf dagen genieten van the Big Apple, de kunsten en cultuur. Dat is ook een bijzondere belevenis en ook spannend! Bijna net zo spannend als naar Amsterdam verhuizen.
“Ik zal mijn ouders en mijn broer missen, heel erg! Ook mijn vrienden hier, maar ik vind het ook leuk om nieuwe mensen te leren kennen en daar een baantje te zoeken. Dit jaar krijg ik, vanwege een particuliere opleiding, geen OV jaarkaart, dan reis je niet zo snel van Amsterdam op en neer naar Plasmolen. “Wat is nou afstand,” zegt haar moeder die ons gesprek vanachter de strijkplank volgt. “Als je ons nodig hebt Loes, zijn papa en ik zo in Amsterdam. En als het niet lukt met een baantje, wij hebben voor je gespaard.”
Na lang wikken en wegen had Loes de keus gemaakt voor de studie Audiovisuele Media in Utrecht. Uitgeloot! “Daarom ga ik nu een studie doen bij de Open Studio in Amsterdam. Een voorbereiding op de studie die ik volgend jaar hoop te volgen. Inspiratiebron voor mijn studierichting is documentairemaakster Sunny Bergman. Ik droom ervan om net als zij mooie documentaires te maken, verhalen over mensen voor mensen. En dan misschien later ook nog regisseren, schrijven en acteren.” Over de inrichting van haar woonruimte in Amsterdam maakt Loes zich geen zorgen. “Oma is afgelopen december gestorven, ik vind het leuk dat ik met spullen van haar kan inrichten. Jammer, dat ze dat niet meer weet, ik weet zeker dat ze dat leuk zou vinden. Ja, ik kan koken.” Lachend zegt ze: “Voor mijn slagen heb ik ook nog een kookboek gekregen. Dat komt dus helemaal goed!”

Geschreven in opdracht van Craanen Communicatie Malden voor herfstnummer Magazine Topic Heumen en Mook Mook en Middelaar.

Share Button