Op bezoek bij Jos Jacobs in Malden

Je kunt de auto bijna naar binnen rijden. De deur van de mooie woonwinkel gaat automatisch open. Prachtige vloerbedekking, overal waar je kijkt gordijnen, gordijnen en rolgordijnen. Op kleur gepresenteerd. Bijpassende vloeren. Te kust en te keur. Industrieel plafond. Hoog.

‘Wauww. Mooi!!’ Levensgrote foto’s hoog aan de wand. Ik herken ze allemaal! Zijn ouders en het interieur van de winkel aan de Pannenstraat in Groesbeek. Wat vliegt de tijd. Ik ken Jos Jacobs van ‘vroeger.’ Leuke jongen met blonde krullen. Nu, 49 jaar, directeur van Jacobs Thuis en Interieur in Malden. Gulle verteller, inspirerend. Harde werker.

Hartelijke ontvangst aan de balie. ‘Jos komt zo.’ Daar is hij! Lacht breeduit. Vindt het leuk om via VITA zijn bedrijf onder de aandacht te brengen. ‘Ha Gerie, kom, dan gaan we hier zitten. Hóe is het met je?’

We halen herinneringen op. Constateren beiden dat de tijd wel heel erg hard gaat. ‘Helen en ik zijn vandaag (12-2-2015) 27 jaar getrouwd. Vanmorgen hoorde ik op de radio, dat voor de kapitein van dat schip, de Costa Concordia in Italië, je weet wel, 27 jaar cel is geëist. Weet je wat ik toen dacht? Die zijn zo om!’ Hij grinnikt en zegt: ‘Helen en ik hebben het goed samen en we hebben leuke kinderen. Sjors is veertien en Fleur twaalf jaar. We zijn een echt ondernemersgezin. We doen het met z’n allen. Alle vier zijn we er blij mee en trots op dat we nu deze woonwinkel in Malden hebben. En dat, vanaf de eerste dag dat we hier zitten, de mensen ons weten te vinden! Jonge stellen en mensen waar we al voor de derde keer hun huis mogen inrichten. Dit pand ligt zo lekker centraal.’

Het kloppend hart van onze regio? Gelderland, Limburg, Brabant?

Hij lacht hartelijk. ‘Dit is wel een super locatie. Van alle kanten ben je hier zo! We bedienen graag de noordelijk gedeeltes van deze drie provincies.’ Dan weer serieus. Helen en ik hebben een goede club met mensen om ons heen. Zeventien medewerkers, allemaal betrokken en met hart voor de zaak. Zonder hen zouden we niet zijn waar we nu zijn. De winkel loopt goed en onze webshop ook. En natuurlijk luisteren wij goed naar wat onze klanten willen. Dienstbaar zijn, goede adviezen geven, service verlenen en kwaliteit leveren staan hoog in ons vaandel. We zijn ook zover gekomen door mond tot mondreclame en door trouwe klanten.

Leuk, dat jij ook dat wauwgevoel had toen je binnenkwam. Vorige week kregen we onverwacht bezoek van een internationale trendwatcher. Die had dat ook! Complimenteerde ons. Vond ons assortiment en de presentatie top! Ja, daar zijn we dan hartstikke trots op en dagenlang blij mee! Onze kinderen ook!’

Wauww… Komt u het ook beleven? De koffie staat klaar.

Jacobs Thuis en Interieur. Meteen mooi in Malden! Breed assortiment A-merken en een prijsstelling die klopt!

Gratis interieuradvies aan huis. Ook voor projecten.

‘Natuurlijk zijn we tweede paasdag geopend.’

Jacobs Interieur

WWW.JACOBS-INSTYLE.NL

Sluisweg 4, Malden Tel. 024 3999900 Email info@jacobs-interieur.nl

Ondernemersstel  

VITA neemt elke editie een kijkje in de keuken van een bijzonder ondernemersstel. Gerie van der Land-Zijderveld ging weer voor ons op pad. Deze keer ontmoette zij Paul en Wilma van Lent, van tuincentrum De Kroon flowers uit Milsbeek. 

Voor de deur de vrolijk roze bloemenbus. Een schitterend visitekaartje! De Kroon flowers heeft een ruim parkeerterrein, grote collectie bloemen en planten, bomen en struiken in allerlei soorten en maten voor zowel binnen als buiten. Een gedeelte van het assortiment komt uit de eigen kwekerij. Palmbomen en andere exotische planten worden geïmporteerd uit Italië en Spanje. De Kroon Flowers biedt kuipplanten overwinteringsmogelijkheden, geeft tuinadvies, ontwerpt, legt tuinen aan en onderhoudt ze. Levert aan de groothandel en verkoopt aan de consument. Er is ook een ruim aanbod potterie, glaswerk en woonaccessoires. En tal van leuke workshops. Op maandag is het tuincentrum aan de Bloemenstraat niet geopend, maar dan gaat voor de eigenaren het werk achter de schermen door. Paul en Wilma zijn dan te vinden op de markt in Nijmegen of ze werken op kantoor, op het land of in de kas.

WIJ DOEN ONS WERK MET LIEFDE EN PLEZIER   

Hoe lang kennen jullie elkaar?

Wilma: “Ik zag Paul voor het eerst op 2 maart 2012.

Was je meteen verliefd op Paul?

“O Nee! Helemaal niet!” Vrolijk, speels lachend: “Ik dacht wat moet ik met die oude man.”

Paul: “We hadden afgesproken in Waddinxveen. Op de markt. Toen ik Wilma zag in haar marktkraam was ik meteen verkocht!”

Wilma: “Ik had een eigen bedrijf, Wilma’s Olijven en Tappas in Woerden. Leverde aan detail- en groothandel en verkocht op de markt ook aan particulieren. Stond Paul daar.”

Met een bosje bloemen natuurlijk?

“Ja! Een enorme bos!”

Paul: “Ik vroeg: “Is deze hele kraam te koop? Inclusief het olijfje dat de olijven verkoopt?”

Wilma: “Ik dacht: Dat gaat hem niet worden!”

De vaart erin!

Inmiddels zijn ze drie jaar getrouwd. Als ze vertellen over die eerste ontmoeting hebben ze er weer dikke pret om. Ze dronken een kop koffie en Paul ging weer naar huis. Maar hij kwam terug!

Wilma: “Ik ging met mezelf in conclaaf, ontdekte dat ik met Paul kreeg wat ik wenste. 11 maart, negen dagen na onze eerste ontmoeting, nam ik de beslissing. Ik hou niet van half werk. Privé niet en zakelijk niet. Ik belde Paul. Zei: ‘Ik kom naar Milsbeek,’ Ik ben niet meer weggegaan. Het voelde goed. Voor Paul ook! Drie maanden later verkocht ik mijn bedrijf. Ik wist immers zeker dat ik bij Paul wilde blijven en hij bij mij! Nee, geen spijt van de verkoop. Voel me als een vis in het water tussen de bloemen en vind het fijn als klanten blij zijn met hun aankoop. Weer een maand later zijn we getrouwd en ben ik mede vennoot geworden. Samen in de sneltrein gestapt met als doel om er altijd voor elkaar te zijn. Ja, met volle kracht vooruit! Dat is nog steeds zo!

Toen ging je van de olijven naar de bloemen? Dat ging meteen goed?

“Verse bloemen: Mijn lust en mijn leven! Ik ben meteen een studie bloembinden begonnen. Na negen maanden slaagde ik met vlag en wimpel!”

Paul, trots: “Wilma koopt de bloemen zelf in! Online, via de veilingklok bij de bloemenveiling in Aalsmeer. Daar rijd ik twee tot vier keer per week naar toe. Dan neem ik haar bestelling gelijk mee terug. Verse bloemen zijn bij ons vers! Wilma maakt er de mooiste boeketten van of gebruikt ze in haar workshops en in rouw- en trouwcreaties.”

Workshops?

Paul: “Toen Wilma kwam, kwam er ook een andere wind door het bedrijf. Eerlijker gezegd, ze ging er met de ploeg doorheen! Soms fronste ik dan weleens de wenkbrauwen, mijn twee zoons, Ferdinand en Michel, die mede vennoot zijn, ook!”

Wilma: “Maar toch hielpen ze me aan alle kanten mee! Ik ben ondernemend én een ondernemer! De contouren staan. Die krijgen steeds meer body. De website is klaar. Iedere maand is er nu op een woensdagmiddag een bloemenworkshop voor kinderen en ik geef ook, tien keer per jaar workshops voor volwassenen. Zo leuk om te doen! En steeds meer klanten weten ook onze potterie, glaswerk en onze huiskameraccessoires te vinden en te waarderen. Leuke spullen voor leuke prijzen. Zullen we daar ook een foto maken?” 

Is in een samengesteld ondernemersgezin de taakverdeling meteen duidelijk?

“Wij geloven dat goed voorbeeld goed doet volgen. Wat opstaan betreft volgen ze ons niet. Wij staan zes dagen in de week om 03.15 op.”

Hallo lezers, hier vroeg uw interviewer zich af of zij het wel goed had gehoord. Ja dus! Hoe laat gaan jullie dan naar bed? “Uiterlijk 22.30 uur.”

Paul: “Na wassen, tandenpoetsen en ontbijt zetten we om 03.45 uur de spurt in. We gaan tot 20.00 uur door, zeven dagen in de week.

Wilma: “We nemen ook tijd om te ontspannen. Twee keer per dag wandelen we samen minstens een uur met onze twee husky honden. En ‘onze’ markt in Dortmund. Dat vinden wij ook ontspanning. Iedere zaterdag en zondag gaan we daar met plezier naar toe.

Iedere week naar Dortmund?

Paul: “Dat is goede handel. Duitsers kopen graag bloemen.”

Tijdens het Moederdagweekend is er goed verkocht. Maar liefst 700 boeketten! Om op zondag geen nee te hoeven verkopen heeft Wilma de hele nacht boeketten gemaakt.

Workaholic?

Wilma: “Ja, dat kun je wel zeggen, dat wij beiden workaholic zijn, maar ik noem het liever: Met liefde en plezier ons werk doen!” Paul: “Zo is het!”

Markten in de winter. Dat is koud, soms.

Lachend kijken ze elkaar aan: “Dan knuffelen we ons warm!”

Wilma, met een schalkse lach: “Als Paul 55 wordt, dan stoppen wij met de zondagmarkt, dan moet de volgende generatie dat maar oppakken. Ja toch, Paul?” Paul humt wat en zegt: “Dat zien we tegen die tijd dan wel, het is wel m’n hobby.”

Over hobby’s gesproken, hebben jullie daar tijd voor?

Wilma: “De bloemen! Dat is hobby. En hardlopen. Eerlijk gezegd blijft daar tot nog toe niet genoeg tijd voor over. Ik heb wedstrijden gelopen en marathons.”

Paul: “Mijn vrouw en de handel, dat zijn mijn hobby’s.”

Samen

Wilma: “Dat wij elkaar ontmoet hebben ervaren wij als een godswonder, een geschenk van God. Wij zijn blij met elkaar. Iedere dag! En we kunnen ook nog goed samen werken. Ja hoor, we kibbelen ook.”

Paul: “Dat kibbelen, dat valt mee hoor! Ik vind het altijd fijn om met haar samen te zijn.

De Kroon flowers Bloemenstraat 6, 6596 DT Milsbeek 0485 540 532 www.dekroonflowers.nl

Stoom komt uit mijn oren. Van onmacht.

Lang leve zorgregelgeving in Nederland!

Goede zorg voor iedereen? Ja, die is er. Maar soms…

Dit gaat over mijn moeder.

Morgen gaat het misschien over de jouwe? 

Moeder woont niet naast de deur. 120 kilometer hier vandaan. Niet echt ver. Wél ver als er iets is. Er is iets!  Moeder is 91, woont zelfstandig. Met hulp weliswaar. Dagelijks komt de kousenmevrouw. ‘s morgens en ‘s avonds. Dat stelt mij en haar andere kinderen gerust. Is er tenminste altijd iemand  voor een  praatje. Een kort praatje, want kousenmevrouwen zijn niet voor praatjes. Die zijn voor de kousen! Dat heeft deze regering zo geregeld.  De kousenmevrouwen rondom mijn moeder zijn schatten. “We willen best een praatje maken, maar zitten met een te volle agenda.”  Ze gaat er  snel vandoor. Vertelt in het halletje dat ze deze week met twee collega’s 40 uur zorg extra moet invullen omdat haar collega ziek is. Ik zwaai haar na. Ze komen op de fiets, die kousenmevrouwen, door regen en wind.  “We komen graag bij uw moeder. Ze klaagt nooit.” 

Mijn moeder is altijd optimistisch, biedt haar kousenmevrouwen koffie of thee aan,  breidt er warme sjaals voor, heeft een luisterend oor,  is van horen, zien en zwijgen. Dat laatste is voor haar kinderen soms verdomd ongemakkelijk. Want, wat je niet weet, daar kan je ook niet naar vragen. Blijkt het opeens minder goed te gaan! Moeder is van ‘voor de oorlog’ en van daarna! Werken! Niet lullen maar poetsen en bij ziek en pijn:  “Zoen erop. Over. Verder niet zeuren.” Moeder  is dankbaar. Dankbaar voor haar lange leven en voor alle hulp en voor ieder bezoek. Haar glas is altijd vol! Ook als het half leeg is. En daarbij houdt ze graag de regie in eigen hand. 

Een aantal jaren geleden zijn we, op haar verzoek, gestopt met ‘het er over hebben.’ Over anders wonen. Onbespreekbaar. Moeder kon alles zelf. “Heb jij zelf alles voor elkaar? Als jij valt? Jij hebt toch ook geen badkamer beneden?”  Wij lieten het los. Daarin gesteund door de politiek en God zegen de greep! Er kwam een traplift en van lieverlee ging zij meer leunen op thuiszorg en op mijn zussen die dichterbij wonen.  Daarvoor alle hulde aan mijn zus(sen). Precies zoals onze huidige regering dat wil! Lang leve mantelzorg. Wij weten dat we er altijd voor elkaar zijn als dat nodig is. Maar het is tenenkrommend godverdrietig, dat als je acute zorg nodig hebt, die er niet is! Dat er dan een morfinepleister wordt geplakt!  

Weekendarts  zegt:  “U boft mevrouw, vier dochters. Er zijn situaties waar ik wegga  en er geen hulp is van kinderen of andere mantelzorgers.”  Zegt een beetje onhandig:  “Ik heb echt alles gedaan wat ik kon. Deze regering… Weet goed op wie u stemt.”

 Ik vloek. Verdomme, hoe kan dit nou!? “Dat moet je niet doen,” zegt mijn moeder. Ik vloek toch! Hoe kan dit gebeuren in Nederland? Iemand, die oud is, het tot nog toe steeds zelf heeft gerooid, laten creperen!? En dat er verder geen opvang mogelijk is!? Haar kinderen pakken de agenda’s. Gaan schuiven en schipperen. Maar als die er niet zijn… 

We zien het voor onze ogen gebeuren. ‘Moeder wordt minder.’ Maar ze geniet aan alle kanten van leven. Zij doet enorm haar best om haar ongemakken voor ons te verdoezelen. Het liefst  stapt ze in een auto met hoge instap. kookt ze grote pannen soep. Draait van een kilo gehakt honderd en meer soepballetjes. Bakt twee keer in de week brood. Haakt, breidt, leest, knipt en plakt. Puzzelt, vijf sterren doorlopers. Spelt de krant.  Speelt graag rummicup. Heeft het druk met bezoek.  Hemel gedankt en geprezen. Ze wordt niet vergeten. Ze zegt het stellig: “Nee kind, ik ben niet eenzaam!” Luistert iedere zondagmorgen naar de kerkradio.  Leest mee, zingt en bidt. 

 Ja, ik weet het! Een keer houdt het op. Maar de manier waarop het ophoudt! Of dreigt op te gaan houden! Daardoor komt nu dus de stoom uit mijn oren. Dat je maanden moet wachten op een behandeling! 

Om een lang verhaal kort te maken. Mijn moeder heeft pijn. In haar rug. Versleten wervels. Een zoen erop en verder niet zeuren, helpt niet. Maar gelukkig is daar de pijnpoli en na één spuit komt zij zingend naar buiten! Soms helpt zo’n spuit langer dan een jaar. Iedereen blij. Mijn moeder het meest. Het geeft haar het gevoel dat ze dan weer alles kan. Halverwege oktober jl. kondigt Pijn zich opnieuw aan. Huisarts geeft er een pijnstiller bij. Daar raakt Pijn niet van onder de indruk. Blijft! Naar de pijnpoli dus.  Nee, niet morgen… Eind januari 2016. (!)  Zus stelt alles in het werk: Hangen, wurgen, bidden en smeken. 18 januari is uiteindelijk de eerste mogelijkheid.  We merken, heel Nederland smeekt om voorrang! Bizar. Cultivee Nederland anno 2016! Mijn sterke moeder huilt zachtjes als ze de datum hoort.  

Pijn neemt bezit van haar. Steeds meer.  Zitten kan, scheef op één bil. Liggen is een hel. Opstaan nog erger. Daarbij de pech, dat ze in de eerste week van december een operatie heeft gehad aan haar rechterhand. (Carpaaltunnelsyndroom, heeft niets met leeftijd te maken). Daardoor kan ze haar hand nauwelijks gebruiken. Huisarts is met vakantie. De dag daarna is hij er meteen.  Hij belt ook nog eens met de pijnpoli. “Nee, het kan echt niet eerder.” Nog een pilletje erbij. Wij troosten en liegen: “Voor je het weet mama is het 18 januari.”  De extra pijnstilling helpt niet. Ze puft Pijn weg. Maar Pijn laat zich niet verjagen. Pijn belemmert.  Maakt haar verdrietig , asgrauw en ongelukkig. Mij en mijn zussen ook! Tegen ons zegt ze , ‘dat het wel gaat.’ Maar het gaat helemaal niet! Zo starten we het nieuwe jaar. We spreken af: Maandag 4 januari gaan we meteen weer contact opnemen met de huisarts. “Komt goed mama.” 

 Op oldtimers moet je zuinig zijn! Twee januari. Ik ben weer thuis. The show must go on. Zussen zijn bij haar. We Appen. “Situatie wordt onhoudbaar.  Pijn is ondraaglijk.” Zussen bellen huisartsenpost.

Arts komt. Hij zegt dat hij is gebonden aan regels. Geen indicatie voor een opname. Voor niets! Niet voor ziekenhuis. Niet voor zorghotel. Niet voor zorghuis.  Bovendien is er in de regio nergens plaats, zegt hij.  “Uw moeder heeft alleen pijn. Ze is verder niet ziek.” Hij schrijft morfinepleisters voor.  

 “Moeder kan nu niet alleen blijven.”

“Meer kan ik niet doen.”

Hij ziet de stoom niet uit mijn oren…  Doet z’n best.  Kijkt de kamer rond. Ziet op de leestafel een bijbel liggen. Hij is vriendelijk. Geeft de indruk dat hij onze zorg deelt.  Zegt:  “We leven in een participatiemaatschappij. Ik vind dit ook ellendig.  Misschien is er iemand van de kerk die wil bijspringen?” 

Nederland heeft het wat de zorg betreft op papier goed geregeld. Maar ik word er misselijk van als ik zie hoeveel pijn mijn moeder heeft en hoe de zorg voor mijn moeder geregeld is!  “Wanneer is er dan wel een indicatie?”

Hij zegt het voorzichtig. “Als ze valt, en ze kneust of breekt iets…”

“Niet vloeken,” zegt m’n moeder.  

3-1-2016