Gewoon doorgaan!  

“Een interview? Daar heb ik het eigenlijk veel te druk voor.”

Mevrouw Anneke Peters is 93 jaar en geen onbekende in Overasselt. Ze woont recht tegenover de kerk. Die neemt in haar leven een belangrijke plaats in. Er wordt geen mis overgeslagen. Niet een! Dat betekent op kerstavond twéé keer naar de kerk en op kerstmorgen weer vroeg paraat. Alle lief- en leedmissen door het hele jaar heen bezoekt ze trouw. “Ik hou veel van Maria. En van God.”

Als ik haar ontmoet is dochter Willeke, die ook in Overasselt woont, bij haar. “Ik heb vijf lieve kinderen, Ze komen vaak. Ik heb een tia gehad. Soms vergeet ik weleens wat…” Ondanks dat Anneke wel eens wat vergeet, vergeet ze niet om ’s morgens de kerk open te doen en in de Mariakapel de kaarsen aan te steken. ’s Avonds blaast ze de kaarsjes uit en doet de kerk weer op slot. Dat doet ze al járen en altijd zonder morren, iedere dag! “Soms heb ik de kerk al dicht, en dan wil iemand toch nog graag even naar de Mariakapel. Dan maak ik de kerk weer open. Ja, dat gebeurt. Soms zijn mensen eenzaam, willen ze nog even praten met Maria. Ik help ze graag. Mijn moeder heeft mij geleerd om naar de kerk te gaan en om wat over te hebben voor andere mensen. Dat heb ik ook geprobeerd over te brengen op mijn kinderen.” “Dat is gelukt!” lacht Willeke.

Anneke zit op hete kolen, want over een half uur begint er een rouwmis. Maar ze wil best nog wel vertellen dat ze het vanzelfsprekend vindt, dat je elkaar helpt en niet in de steek laat. Ze is lid van de KBO en bezoekt de zieke leden. “En ik bid dan ook voor ze.” Op het dressoir staan tientallen foto’s van kinderen en kleinkinderen. “Ik bid ook iedere avond voor al m’n kinderen en kleinkinderen.” En dan trots: “Mijn jongste dochter kreeg ik op m’n 44ste. Ja, dat was zeker een verrassing, maar ik was er zo blij mee. Mijn man ook. Hij ging het aan iedereen vertellen.” Ze lacht bij de herinnering. Ik opper dat, gezien haar leeftijd, misschien iemand anders de kerk ook wel wil openmaken? “Daar ga ik gewoon mee door!” Ze staat op en zegt: “Ik moet nu echt gaan, ik heb toch gezegd, dat ik het druk heb?”

Leven is lef verschijnt 1x per maand en wordt geschreven in opdracht van:

• Malderburch Welzijn ouderen gemeente Heumen, ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur (024) 357 05 70

• Pantein Maasstaete Mook, donderdag 8.30 –14.30 uur (024) 6963733Tekst: Gerie van der Land-Zijderveld, Plasmolen. www.schrijverj-gerie.nl

•                 Op genoemde tijden beantwoorden zij graag uw vragen.

“Sergeant Breur meldt zich.” Voor me stond een knappe jongeman. Hij salueerde en lachte naar me. Ik was nog een meisje, zat op de HBS. Mijn moeder verhuurde kamers. We woonden op de Barbarossastraat in Nijmegen, ik was enig kind. Hij kwam bij ons wonen. Aat leerde me schaken en dammen en we speelden samen piano. Hij heeft een paar jaar bij ons gewoond. Op enig moment werd hij overgeplaatst en toen merkte ik, dat ik hem miste. Hij mij ook! Hij was ruim 12 jaar ouder en werd mijn grote liefde. We kregen drie kinderen, twee jongens en een meisje. Ik was nog jong toen hij overleed. 10 jaar na zijn overlijden ontmoette ik een nieuwe liefde. Ja, daar heb ik ook veel van gehouden, maar ook hij stierf op nog vrij jonge leeftijd. We woonden toen in Cuijk.

Mijn zoon maakte me attent op de Hubertushof in Malden. Ik was meteen verkocht! Ik woon hier nu al 16 jaar. Ja, ik ben hier diep gelukkig. Ik weet mij omringd door goede buren. Er is hier een grote saamhorigheid.” Len Breur-van Wissing, 82 jaar. Ze heeft een huis vol herinneringen. Mooie meubelstukken, foto’s aan de muur. “Kijk, dit is mijn dochter, ze is ziek. Anderhalf jaar geleden werd bij haar de ziekte ALS geconstateerd. Herstel is niet mogelijk. Meestal kan ik bij iets verdrietigs ook nog positieve dingen blijven zien, maar over ALS valt níets positiefs te zeggen! Op mijn manier ben ik gelovig.” Ze lacht: “Op z’n Nijmeegs.” Dan serieus: “Ons verdriet heb ik aan God verteld; ook aan Jezus én aan Jozef en Maria! Er moet een medicijn komen tegen die vreselijke ziekte! Ook dank ik iedere avond.  Dat geeft mij rust. Nee, ik ben niet eenzaam! We doen hier zoveel leuke dingen met elkaar.”

“Len is de motor,” vertellen overburen Toon en Mies Jetten: “Ze ontwikkelt leuke initiatieven en ze verrast graag mensen.” Len op haar beurt is lovend over haar buren: “We eten vaak met elkaar. Dat is zó gezellig. De eerste keer gebeurde dat toen ik 64 werd, we waren allemaal nog veel meer mobiel. We reden toen naar St. Walrick. Wat zo leuk is: Sindsdien vieren we álle verjaardagen van de bewoners van onze etage met een etentje! Dan ik haal geld op voor een cadeautje en maak een gedicht. Tegenwoordig doen we dat ‘aan de overkant,’ in het restaurant van Malderburch. Dat is voortreffelijk. Als we met de groep komen, staat de tafel mooi gedekt. Voor € 7,50 een heerlijke complete maaltijd. Drie gangen en nog een lekker kopje koffie toe. Op zaterdag is er een ontbijt. Voor € 2,50 een heerlijke start van het weekend en het is gezellig om dat met meer mensen te doen!”

Leven is lef?  “Gelukkig zijn, daar moet je wat voor doen. Ik organiseer graag, vind het leuk om mensen met elkaar in contact te brengen en vind het fijn om hen blij te maken. Daar word ik zelf ook gelukkig van!

Leven is lef verschijnt 1x per maand in Regiodiek en Groesbeeks Weekblad en wordt geschreven in opdracht van: Malderburch Welzijn ouderen gemeente Heumen, ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur (024) 357 05 70 

Pantein Maasstaete Mook, donderdag 8.30 –14.30 uur (024) 6963733                Op genoemde tijden beantwoorden zij graag uw vragen. Ook uw vragen over Geluk kan je maken en over restaurant Maldenburch.

“Ik was hier liever nooit gekomen. Maar het is voor mij onomkeerbaar, mijn vrouw heeft Alzheimer. Het is fijn om hier met andere verzorgers van mensen met dementie te praten. En er zijn ook altijd ouderenverpleegkundigen die geven antwoorden op hulpvragen. Nee, ik neem mijn vrouw hier niet mee naar toe. Dat doen de meeste mensen niet. Er wordt dan minder vrijuit gepraat. Het is een rotziekte. Ik verlies haar terwijl ze leeft. Dat is een zwaar rouwproces. En ook het dagelijks voor haar zorgen is niet altijd even gemakkelijk. De eerste keer hier komen ook niet.”Hij glimlacht en zegt:  “Leven is lef mevrouw, voor mij de eerste keer naar een Alzheimer café gaan ook.” 

Sinds 1997 zijn er in Nederland Altzheimercafés.  Begonnen met één. Nu al meer dan 200. Het zijnlaagdrempelige ontmoetingsplaatsen waar mensen met dementie, en iedereen die daarmee te maken heeft, elkaar in een ongedwongen en gemoedelijke sfeer kunnen ontmoeten. “ Samen delen. Ervaringen en emoties uitwisselen. Dat is zo belangrijkheid.” De doelstelling van het Alzheimer Café is voorlichting geven over dementie en de gevolgen er van bespreekbaar maken. “Iedere keer staat er een onderwerp centraal. Er wordt meestal gestart met een inleiding door een deskundige. We hebben blokjes van een half uur. In de pauze is er gelegenheid om bij te praten, maar er kan ook een afspraak gemaakt worden met een van de (ervarings-) deskundigen. Er is ook tijd om vragen te stellen en met elkaar in gesprek te gaan.”

Iedereen die meer wil weten over dementie kan in het Alzheimer Café terecht. Of het nu iemand is die onlangs heeft gehoord dat hij/zij aan de ziekte van Alzheimer lijdt, iemand die zorgt voor een familielid met dementie of iemand die beroepshalve met dementie te maken heeft. U hoeft zich niet aan- of af te melden. De koffie staat voor u klaar! Welkom. 

Er zijn twee Alzheimercafés in deze regio waar u iedere maand, met uitzondering van de maanden juli en augustus, naar toe kunt.In Boxmeer, in de Weyer, elke 2^de maandagavond van de maand.In Nijmegen in Grand Café De Borger elke dinsdagavond van de maand.Vragen over dementie kunt u dag en nacht stellen via de Alzheimertelefoon. 0800-5088

www.alzheimer-nederland.nl  

Leven is lef verschijnt 1x per maand in Regiodiek en Groesbeeks Weekblad en wordt geschreven in opdracht van:

• Malderburch Welzijn ouderen gemeente Heumen, ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur (024) 357 05 70
• Pantein Maasstaete Mook, donderdag 8.30 –14.30 uur (024) 6963733 

Op genoemde tijden beantwoorden zij graag uw vragen. Ook uw vragen over het Alzheimer Café.

Tekst: Gerie van der Land-Zijderveld, www.schrijverj-gerie.nl Plasmolen