Leven is Lef: Blijven investeren!

“Dat ik na het verlies van Harry nog weer zo blij kon zijn, dat had ik nooit gedacht en ook niet dat ik nog zo graag leef. Ik hoop heel oud te worden.” Ze kijkt me vrolijk aan. “Truus, je bént al oud.” We lachen erom. Ik praat met Truus Weijs uit Plasmolen over leven en lef. Over doorgaan en over dat je de kwaliteit van je leven moet blijven bewaken. De voorjaarsschilder is net weg; binnen en buiten alles opnieuw in de verf. “Nu kan het er weer een tijdje tegen.” Truus is op weg naar 88. Vier jaar geleden is haar man gestorven. Het gemis is er nog iedere dag, maar haar leven wordt daar niet meer dagelijks door beheerst, wel steekt ze iedere dag een kaarsje aan naast zijn foto. En ze heeft er steun aan om regelmatig naar zijn graf te gaan. Een enkele keer gaat ze lopend, met de rollator. “Dààr is lef voor nodig,” zegt ze lachend, om met een rollator de straat op te gaan! Ja, naar Middelaar lopen is voor mij ondertussen best een fikse wandeling, maar gelukkig heb ik de auto!” Ruim drie jaar geleden kreeg Truus een herseninfarct. Met veel steun en hulp van de kinderen werd aan haar revalidatie gewerkt. Autorijden leek van de baan. Zo niet bij Truus. Iedere dag maakt ze een ritje “Ik rijd zo graag auto. Nee, die kan ik niet missen!” Ze gaat ermee naar de gym en ook wekelijks naar de kerk en iedere woensdag naar de Koppel in Middelaar om gezellig met andere senioren te eten. Met plezier woont ze in het huis dat zij en haar man zestig jaar geleden lieten bouwen. Kleine en grote aanpassingen om de kwaliteit van leven te bewaken zijn gedaan. Er is een traplift geplaatst, ze heeft wekelijks huishoudelijke hulp en als het nodig is krijgt ze hulp in de tuin. Dagelijks komt er iemand van de thuiszorg helpen met de medicatie. “Dat vonden de kinderen beter en ik vind het ook wel gezellig dat er iemand komt. Ik heb fijne kinderen, ook fijne buren en sinds kort ga ik, met een mevrouw van de buurthulp, wekelijks een uurtje winkelen in Gennep of in Groesbeek.”  Ze zegt het nog eens: “Ik leef heel graag.”

“Eenzaamheid kent vele oorzaken en vormen en het kan iedereen overkomen,” lees ik op de site van het Sociaal Ouderenfonds. De cijfers over eenzaamheid liegen er niet om. Daar word je niet vrolijk van. Mijn voorland?  

Kennis is pedicure in de regio. Komt bij mensen aan huis. Ze vertelt dat ze veel eenzaamheid tegenkomt. Dat zij voor sommige oudere mensen een lichtpuntje is. Dat er naar haar komst wordt uitgekeken. Ze ziet de nood, ziet ook dat er door ouderen geen initiatief wordt genomen om hulp te zoeken om die eenzaamheid te verhelpen. Want dat kan! Met concreet ongemak ga je naar de dokter. Maar om daar nu aan te bellen en te zeggen ik ben eenzaam, dat is voor veel mensen een te grote stap.

In Plasmolen geen eenzame mensen? Plasmolen is natuurlijk prachtig, daar krijg je goede zin van. Je kunt er lekker wandelen of een leuk terrasje pikken en je bent zo in Middelaar. Daar wordt voor senioren iedere week in de Koppel een lekkere maaltijd gekookt. In mijn buurt wordt op elkaar gelet, we helpen elkaar als dat nodig is. Helpt dat tegen eenzaam zijn? Soms niet, vertellen de cijfers. Links en rechts, vraag ik aan mensen waarvoor deze rubriek  bedoeld is, 55 + ers en ouder, (daar zijn er genoeg van in Plasmolen) of ze mensen kennen die eenzaam zijn. Of dat ze het misschien zelf zijn. Oei, dat laatste  is schrikken. Van sommigen, die ik ervan verdenk weleens eenzaam te zijn komt heel snel een antwoord:  “Ik? Nee hoor! Maar ik denk wel dat ze er zijn.” Waar? Wie dan?

Een taboe, merk ik, eenzaamheid. En over eenzaamheid met depressie als gevolg, wordt al helemaal niet gemakkelijk gepraat. Niet door oudere senioren en ook niet door de jongeren. Zou u het gemakkelijk vertellen? Ik niet. Niemand te vinden die erover wil praten.  Hulp in geroepen van Sanne Giesbers, steunpuntcoördinator, steunpunt Maasstaete, Mook. Zij brengt mij in contact met meneer Jo. Hij woont mooi in Mook, heeft vier leuke kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Ze komen regelmatig. Hij kijkt terug op een goed huwelijk, was meer dan 60 jaar getrouwd. Zijn buren zijn fantastisch. Bijna iedere dag is er burencontact. Hij heeft een laptop en gaat twee keer in de week, op z’n elektrische fietst, naar de dagopvang  in Mook.  Alles voor elkaar zou je denken. En toch lijdt meneer Jo aan eenzaamheid. Hij praat regelmatig met een team hulpverleners, een psycholoog, geriater en psychiater. Met Sanne kan hij ook goed praten. “Dat helpt mij’, zegt hij. “Maar nu zo even met jou praten helpt ook een beetje. Hij glimlacht voorzichtig. Lust je thee?” We bekijken de familiefoto’s aan de muur. Hij heeft veel verhalen. Druk werkzaam leven achter de rug, wist niet wat eenzaamheid of depressie was. Na het overlijden van zijn vrouw, drie jaar geleden, sloeg Grote Eenzaamheid, die leidde tot depressie en lichamelijke ongemakken, toe. Hij heeft er mee geworsteld en hulpgezocht.  Het gaat op en af. “Ik voel me eenzaam en verlaten. Een gevoel van leegte, verdriet en soms angst. Ik zou zo graag dat nare gevoel kwijt zijn. Ik lach nog wel eens, maar nooit meer van harte. Na het overlijden van m’n vrouw heeft alles z’n glans verloren.”

Iedereen kan zich periodes in zijn leven eenzaam voelen. Daar hoeft u zich niet voor te schamen. Leven is lef! Doe dan net als meneer Jo. Heb het lef om er wél over te praten. Zoek hulp.

Leven is Lef 

Bewegen: “Leuk en lekker voor je lijf en we lachen veel”

”Er bestaat wetenschappelijk bewijs dat hart- en vaatziekten, suikerziekten en  darm- en borstkanker bij inactieve mensen meer voorkomt dan bij fysiek actieve mensen. Aan sommige gezondheidsproblemen kun je zelf niet veel doen, maar aan bewegingsarmoede wel.” Bewegingsarmoede. Ajakkes, dat woord klinkt als een ernstige ziekte…“In Nederland beweegt ongeveer 50 % van de bevolking onvoldoende.”  Ik hoor bij die 50 %. En één op de twee lezers van dit artikel ook!  We praten over bewegen en sporten tijdens onze maandelijkse winterkoffie. 12 buurvrouwen (soms meer, soms minder) bij elkaar in Plasmolen, allemaal in de leeftijdsgroep waarvoor deze rubriek, Leven is Lef, is bedoeld: 55 +ers.  (Iedereen mag meelezen hoor.) O jee! Ik ben de enige van de twaalf die niet actief sport. Ik praat er wél veel over, ren, om mijn geweten te sussen, iedere dag minstens tien keer de trap op en af en neem me dan voor om morgen, in flink tempo, een rondje om De Grote Siep te lopen. Ik schrijf liever een ‘stukkie.’ Maar als ik dat aan het doen ben, dan ben ik inactief bezig. En inactief is ongezond. Buurvrouw Kien is 85 jaar en topfit! Tennist vanaf haar veertiende. Is daar nooit mee opgehouden. Twee of drie keer in de week fietst ze naar tennisvereniging De Heikant in Middelaar. Ze is al meer dan 36 jaar lid. Daarnaast wandelt ze iedere dag en ze fietst graag. Dat doet buurvrouw Riet, 70 jaar, ook! Riet fietst zonder problemen van Plasmolen over de Mookse baan, zonder af te stappen (!) naar Groesbeek en naar Nijmegen. Jeanne, 73, zweert bij aquafit. “In het water voel ik me weer twintig.” Marga, 68, wandelt samen met haar man (74) iedere dag een kilometer of vijf, Kim ook, Truus, 88, loopt iedere dag een flink stuk met de rollator. Soms steekt ze dan een kaarsje aan in de kapel aan de Riethorsterweg en rust daar wat, maar als ze weer thuis is voelt ze zich als herboren.”Ik wil heel oud worden.” “Dat wil ik ook!” Zegt Nel, 88. Zij rent nog naar de bushalte.Hanneke, 58, sport via een serieus interactief programma op internet. Buurvrouwen Joy, 64, Els, 63, en Heidi 61, hebben gehoor gegeven aan de oproep van de gemeente Mook en Middelaar en In Beweging, om meer te gaan bewegen. Zij zijn elkaars stok achter de deur, gaan 1 of 2 x in de week naar de Koppel in Middelaar om te sporten en ze genieten ervan. “Het is leuk en lekker voor je lijf en we lachen veel. Marjan Schijf, van In Beweging, is inspirerend. Heb je het Lef om mee te gaan?”

Zon schijnt uitbundig. We maken een foto.

Lente! Ik ga me aanmelden bij een beweegcollectief.

U ook?