Categoriearchief: Artikelen

Hoe belangrijk is een slagZIN voor een bedrijf?

Geplaatst op door

Op 1 februari zal  Roger Engelberts, creatief ondernemer achter Imagro BV in Ottersum gastspreker zijn tijdens de Vrouwentafel Plasmolen. Zijn thema: ZIN: over SlagZinnen, Innovatie en Natuurlijk ondernemen. De slagzin of pay-off line is een benaming die in de marketing wordt gebruikt voor de zin die achter een merknaam, of naam van een bedrijf geplaatst wordt. Welke slogan hoort bij welk bedrijf? Dekt de vlag de lading? Of is het juist spannend om iets heel anders te kiezen? Ondernemers praten erover tijdens Netwerkdiner Vrouwentafel Plasmolen.  Leuk, lekker, leerzaam en mooi!  En verrassend! 

Leuk. Op 1 februari 2015 wordt  Vrouwentafel Plasmolen EXTRA gevierd. Drie keer per jaar biedt Vrouwentafel Plasmolen vrouwelijke ondernemers een podium om zich te presenteren, om hun netwerk uit te breiden of om bestaande relaties te verdiepen. Altijd een feestje! Laagdrempelig en gastvrij. Eén keer per jaar is de bijeenkomst voor vrouwen én mannen. Voor ondernemers. Voor ondernemers die willen groeien en/of zich willen blijven ontwikkelen. Lekker.  Welkomstdrankje, 3 gangendiner en koffie/thee met lekker zoets toe! Leerzaam: Gastspreker: Roger Engelberts, creatief ondernemer achter Imagro BV Ottersumen lector Co-creatief Ondernemerschap aan de HAS Hogeschool. Thema: ZIN: over Slagzinnen, Innovatie en Natuurlijk ondernemen.Omdat het  op 1 februari een bijeenkomst is voor vrouwen en mannen, is er een vrouwelijke en een mannelijke kunstenaar. Mooi! Schilderijen van Mieke Jonker uit Gennep en beelden in brons van John Bors uit Milsbeek. De bloemenkunst wordt verzorgd door de bekende Nijmeegse bloemist Jacco Otten.

Verrassend. Via een lot, voor elke deelnemer één, in een persoonlijk duitenkistje van ’t Gilde van Kiste Trui, ook weer kans op een prijs!

Initiatief en organisatie: Esseline Dorrestijn, restaurant de Plasmolense Hof. Simpelweg genieten en Gerie van der Land, Schrijverij Gerie van der Land-Zijderveld. Wie schrijft die blijft!

Vrouwentafel Plasmolen: Netwerken werkt en doe je samen! Ondernemers met een groot of met een klein bedrijf met zin en passie, met lef en inspiratie en soms met twijfel zijn van harte welkom!

Meer informatie en aanmelden via www.vrouwentafel-plasmolen.nl

Share Button

Over mensen en zolders

Geplaatst op door

Geschreven in opdracht van Craanen Communicatie Malden voor decembernummer TOPIC, regiomagazine Heumen en Mook-Middelaar

Fiets- en hobbyzolder cq privémuseum

“Fietsen is mijn lust en mijn leven. Ik fiets iedere dag.”

Voor een tochtje van 100 kilometer draait Henny van Duren (77 jaar) uit Mook zijn hand niet om.

“Kijk, dit is mijn sportfiets, die heb ik nog niet zo lang, die is voor mooie ritten. Mijn mountainbike gebruik ik voor ’t bos en met deze, een damesfiets met fietstassen, haal ik de boodschappen bij Wim Voet. Mijn racefiets staat momenteel op zolder, op de rollerbank. Vroeger had ik er nog meer. Een stuk of zeven. Mijn liefde voor de fiets is begonnen in 1959. Na mijn diensttijd ging ik werken bij garage Poelen in Mook, als onderhoudsmonteur. Die verkochten toentertijd ook fietsen en zij deden ook het onderhoud daarvan. Ik dus! Fietsen maken vond ik mooi om te doen.” Dat vindt Henny nog steeds. Hij heeft er alle gereedschap voor. “Fietsenmaker voor eigen gebruik en familie.”

Rond zijn veertigste is fietsen zijn grote hobby geworden. Iedere dag met de fiets erop uit. “Lange ritten. Lekker hard!” Lachend zegt Hij: “Nog steeds wil ik mensen die op een e-bike rijden inhalen.” Na zijn hartaanval zei de dokter: “Je mag alles doen waar je zin in hebt!” Dat liet hij zich geen twee keer zeggen! Hup, lekker weer op de fiets. “Als het gebeuren moet gebeurt het! Wij genieten van het leven.” Mientje, zijn vrouw (75) is het daar helemaal mee eens! Maar er zijn dagen dat het weer niet meezit, wat moet je dan? Naar zolder! Fietsen op de rollerbank of op de hometrainer. Mientje doet dat ook graag. Henny en Mientje zijn op 10 oktober jl. verhuisd naar de Schansweg. Het eerste wat in orde werd gemaakt was hun nieuwe fietszolder/hobbyruimte c.q. privémuseum. “Kom maar eens mee kijken.” Schuin dak aan twee kanten. Aan een kant een groot dakraam. Dat zit te hoog om er, vanaf de fietsen, door naar buiten te kijken. Maar vanaf de fietsen wel een mooi uitzicht op de eiken kast met sportartikelen, curiosa en herinneringen uit hun jonge jaren. “Dit is helemaal de zolder van Henny,” zegt Mientje. “Hij onderhoudt hier alles zelf. Hij komt hier elke dag!”  

“Mijn zolder is een heerlijke plek!”

Twee trappen op. “Voor deze zolder er was… Het duurde ruim vijf jaar voor we van het toenmalig gemeentebestuur toestemming kregen om te mogen bouwen. Twintig jaar geleden? Misschien wel vijfentwintig jaar. Jaartallen en leeftijden zeggen mij niets, het gaat om nu.”

De zolder van Wilma Verheijen uit Mook is prachtig. Ruim. Gezellig ingericht. Grote houten tafel, op maat gemaakt. Bijna drie meter lang! Op de dag van ons gesprek schijnt zonnig zonlicht door de ramen aan de zuidkant naar binnen. ”Kijk, zie je? Rechts, de kerktoren. Mooi hè. Hier tegenover, de Poort van Limburg. Ja, de Poort is dicht. Een verlies voor Mook. Henk, (haar man) en ik hebben er altijd met plezier gewerkt. Wat ik daar deed? Alles! Van koken tot wat er verder allemaal voorhanden kwam. Ik heb alle horecapapieren.” Lachend zegt ze: “Als er op deze zolder een horecavergunning zou zijn, kan ik hier zo een restaurant beginnen!” Aan de voorzijde, de noordkant, uitzicht op winkelcentrum KoMook.De zolder werd speciaal voor Wilma gebouwd. Een zolder, waar ze kon schilderen en alle ruimte had voor haar andere hobby en business, sieraden maken.

Vanwege artrose in haar handen heeft ze schilderen en sierraden maken, breien en borduren, een paar jaar geleden vaarwel moeten zeggen, maar dat betekent niet, dat de zolder nu niet meer wordt gebruikt. “Voor zoveel dingen!” Wilma is een doorzetter. Zij is op weg naar zeventig en staat midden in het leven. Met veel plezier werkt ze, nu al weer vier jaar, als verzorgende bij verpleeghuis Waterrijk in Nijmegen. Een kleinschalige woonvorm voor mensen met dementie. Daarnaast volgt ze de opleiding Verzorgende Individuele Gezondheidszorg niveau 3.“Nee, ik denk niet aan stoppen met werken en ik wil dit diploma halen.” Wilma vindt het belangrijk om zich te blijven ontwikkelen. Haar zolder is nu haar studeerruimte. Ieder dag is ze er te vinden, nu (weer) met de neus in de boeken. “Nee, ik hoef niet op de foto. Maar, maak gerust een foto van de zolder. Van de buitenkant.”

Zo energiek! Ik teken ervoor. GvdL. 

Vier zolders! 

“Kijk zelf maar,” zegt Esseline Dorrestijn, zij is, sinds 1-1-2001, de eigenaar van restaurant de Plasmolense Hof in Plasmolen, “Loop gerust rond. De zolders boven het restaurant vertellen hun eigen verhaal.” Dat doen ze! Houten trap op. Dan, op die zolderverdieping, halverwege, met een trap naar een lager gedeelte of met een laddertrap nog hoger. Een labyrint. Maar liefs vier zolders zijn er! Ieder met een eigen bestemming. Een zolder waar tafellakens drogen. Lijnen vol! Vanuit het dakraam prachtig uitzicht op de Jansberg. Aan het einde van deze zolder, links, trapje naar beneden. Daar staan, keurig in het gelid, de restaurantstoelen van het eerste uur. Eiken met een biezen zitting. “Voor als ze weer in de mode komen.” Nog een trap op! Nog meer ruimte. Deze zolder lijkt wel een winkeltje! Kerstspullen te kust en te keur. Mooi jaren vijftig kastje. Ook een raampje. Hier een kijkje op de Rijksweg.

Een van de zolders heeft een rechte wand. Die hangt vol met schilderijen en antieke Delftsblauwe wandborden. Eronder een plank met een lange rij agenda’s. Ik vind er een van 1965! Gerry van Elsen, de vorige eigenaar van het restaurant heeft er, met mooi zwierig handschrift, in geschreven. Op 28 november van dat jaar staat: Diner, zeventig personen. Drie gangen. 9 gulden per persoon. Wijn, 1 gulden per glas, pils, 0,55 cent. Op een andere plank stapels aardewerk serviesgoed, begin jaren zeventig van de vorige eeuw gebakken door wijlen Henk Jacobs van Potterie de Champignon uit Gennep. De motieven die zijn gebruikt zijn gelijk aan de motieven van de lampen die nu nog steeds in het restaurant hangen. “Van de lampen kan en wil ik geen afscheid nemen,” vertelt Esseline. “Dat is zo’n mooi streekproduct! Het serviesgoed had van mij ook nog jarenlang gebruikt mogen worden, maar het is niet praktisch en erg kwetsbaar. Bij stoten springen er snel stukjes af. Andere tijd vroeg om ander servies. Maar dat aardewerk servies wegdoen was natuurlijk geen optie!” Een gedeelte van dat servies staat nu als decoratie in het café-restaurant. En als de tijden weer veranderen gaat ook dat decoratieservies weer naar zolder. Daar is plaats genoeg!

Share Button

Gerda Sollie: “Ja, in 2015 heb ik mijn gestelde doelen gehaald!”

Geplaatst op door

12 september 2015: Gerda Sollie Nederlands Kampioen Vrouwentriatlon 55 + 2015!

“Dat gaf zo’n geweldige kick! Ik was er zó blij mee. Ik was helemaal hyper!”

Dat mag ook wel na 13 uur, 26 minuten en 27 seconden sporten!
Wie doet het de 56 jarige Gerda Sollie uit Groesbeek na?

Een triatlon bestaat uit drie duursporten. Op één dag! Achter elkaar! Petje af!!
3,8 kilometer zwemmen.
180 kilometer fietsen.
42,195 kilometer hardlopen.
Gerda klaarde het! Niet met als doel om Nederlands kampioen in haar categorie te worden. “Ik deed het vooral voor mezelf, wilde kijken of ik het kon. Ik kon het!” Ze lacht breeduit. “ Ja, toen ik kampioen werd, gáf me dat een portie adrenaline! En ik heb er ook nog een leuke prijs aan overgehouden, een vrije deelname aan de halve triatlon van Denemarken, volgend jaar op 12 juni. Daar kijk ik nu al naar uit!” En ze heeft met die triatlon € 1932,- euro sponsorgeld bij elkaar gesport voor goed doel Hanukkah Mariette’s Child care in Ghana. Op haar pad gekomen vanwege een vrijwilligersklus van dochter Sofie in dat kindertehuis. Hanukkah is het kindertehuis van Mariette en Moses Asagbo in Sunyani te Ghana. Zij geven steun aan de minst bedeelde kinderen in Sunyani en omstreken. Even kijken? Is te volgen op facebook.

Gerda woont op de Kamp, is echtgenote van Koen, die graag schaatst, moeder van Bart, 29 jaar, Erika 27 jaar, Koen 25 jaar,Tom 24 jaar, Pim 22 jaar en Sofie 21 jaar. En gedurende een aantal jaren ook nog pleegmoeder geweest. Veelal was dat crisisopvang maar er zijn ook verschillende kinderen jarenlang in huis geweest. “Waarom we dat deden?” Ze haalt haar schouders op.”Gewoon, het kwam op ons pad. We hebben daar niet lang over nagedacht, we deden het gewoon. Het was altijd gezellig.”

Er werd en wordt door de kinderen ook veel gesport. Erika werd Nederlands Kampioen 100 meter rugzwemmen en Sofie Nederlands Kampioen op de 200 meter vlinderslag. “Daar ben ik zo trots op! En we hebben er zoveel plezier aan beleefd. Ja, dat sporten en trainen was wel altijd een geregel, maar leuk om te doen.” Dan lachend: “Zal ik je eens vertellen, zo tot en met m’n 18de wist ik zeker dat ik geen kinderen wilde. Toen ontmoette ik Koen en kwamen er maar liefst zes! Allemaal even welkom.” Inmiddels woont alleen Sofie nog thuis, maar in de woonkamer een grote eettafel, waar alle kinderen met aanhang zo kunnen aanschuiven.

Ze studeerde dierengeneeskunde. Is niet actief als dierenarts aan de slag gegaan, “maar ik ben het wel, dierenarts ben je voor het leven.’ Onlangs is ze afgestudeerd als basispsycholoog. Daar wil ze wél actief mee aan de slag. Die studie komt goed van pas bij haar nieuwe passie en werk, bewegingscoach. “Hier, is mijn kaartje.” Ze is zich aan het oriënteren hoe ze het best vorm kan geven aan haar nieuwe werk. Ze heeft als doel om met een kleine groep te gaan wandelen. Maximaal vijf mensen. Aandacht, goed gesprek en bewegen, dat is een mooie combinatie. Een op een wandelen kan ook! “En als daar belangstelling voor is, ga ik ook graag als fietscoach aan de slag.” Gerda is van alle (sport)markten thuis.

Sport loopt als een rode draad door haar leven.
In het Alblasserdamse Gereformeerde Bondgezin waar Gerda in opgroeide stond sport niet op het prioriteitenlijstje. Toch mocht ze, van haar vader, naar zwemles. Als zevenjarig zwom ze al als de beste, maar natuurlijk niet op zondag. Al gauw werd haar zwemtalent ontdekt en ging ze wedstrijd zwemmen en tijdens haar studie aan de universiteit begon ze met de triatlon en zat ze in het studenten waterpoloteam Het Zinkstuk in Utrecht. En dat allemaal met een moeder die antisport is, maar wel heel gedreven. “Dat ben ik ook, gedreven en fanatiek, In alles wat ik doe; daar heb ik plezier in. Ja, dat heb ik van m’n moeder. Ik ben een mens van de projecten, focus me en dan lukt het ook! Dat geeft mij voldoening.”

Een dag zonder sport is voor Gerda een dag niet geleefd. Ze is fit en zelden ziek. Ze past haar eet- en drink patroon er op aan, drinkt geen of zeer zelden een glaasje alcohol. Ze wandelt iedere dag met de hond, lange wandelingen en ze bokst iedere week in het Radboud Universiteit Sportcentrum. “Zo leuk, dat doe ik tussen allemaal jonge mensen. Nee, dat vinden ze helemaal niet gek.” Als ze niet sport wordt ze ongedurig. “Sporten is goed voor lichaam en geest.” Ze verheugt zich op de 100ste vierdaagse van Nijmegen. Is van plan om de eenmalige 4 x 55 kilometer in de honderd jaar, te lopen. “Dat lijkt mij leuk, om dat te doen in het jubileumjaar. Ik ga ervoor trainen.”

We drinken thee aan de grote tafel. Lekkere koek erbij. Ze vertelt over haar leven, over blije dingen en over verdrietige. Praten ook over wat God voor haar betekent en over kerstfeest.
“Kerstfeest is voor mij vooral een feest van samen en saamhorigheid. Een feest waarop je aan elkaar doorgeeft dat je als dat nodig is, er bent voor elkaar. Nee, ik vier dan niet meer de verjaardag van Jezus.”
“Hallo Gerda, dit artikel is voor in het kerstnummer van TOV.”
Ze is er eerlijk in, zegt, dat ze de God van haar jeugd beetje bij beetje is kwijtgeraakt. Dat ze in de loop der tijd steeds minder behoefte had om naar de kerk te gaan. Dat ze het niet weet. Ze zegt ook: “Ik hoop wel, dat er hierna iets is.”

Gerda Sollie in het kort:
Houdt van: “Koen, de kinderen en sport! Ik volg zoveel mogelijk alle sport op tv, behalve auto- en mortorsport. Geniet van voetbal. Zet tijdens de Olympische spelen de wekker.”
Fijn om te doen: “Wandelen met onze hond Flo.”
Mooiste boek: “Twee schieten mij meteen te binnen. De Kraamhulp van Ester Verhoef en Duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini. Ik lees graag, maar gun me te weinig tijd om te lezen.”
Leukste tv programma: “Heel Holland bakt! Dat programma inspireert. Ga voor m’n verjaardag zelf de taarten bakken.”
Mooiste vakantieland: “Portugal. Vooral vanwege de mooie herinneringen aan de vakantie daar met de kinderen. Prachtige natuur en de mensen zijn er rustig en vriendelijk.”
Radio staat op:”Sky radio of op NPO radio 2.”
Mooiste kersverhaal: “Musical Anny!”
Hallo Gerda…
Ze lacht en zegt: “Ja natuurlijk ook de traditionele kerstverhalen uit de bijbel. Dat zijn prachtige verhalen.”

Geschreven op verzoek van redactie Magazine TOV Mirjam, van  www.pkn-groesbeek.nl

Share Button

Als ik later groot ben, dan…

Geplaatst op door

 

“Een lening voor je studie is een goede investering in jezelf!”
Wouter Janssen, 19 jaar, Molenhoek.
“De sfeer op de universiteit in Tilburg sprak mij het meest aan. Daar ga ik bedrijfseconomie studeren. Vanaf huis naar het station in Mook is met de fiets vier minuten. De universiteit ligt in Tilburg op twee minuten loopafstand van het station. Als alles loopt zoals het moet duurt de treinreis één uur en een kwartier. Ja, tweeënhalf uur per dag in de trein. Die tijd ga ik gebruiken voor eventueel een tukkie doen, social media, lezen of studeren. Voorlopig ga ik niet op kamers. Ik wil niet het risico lopen dat een te snelle keuze om zelfstandig te gaan wonen mijn studie zou beïnvloeden. Ik heb thuis niets te klagen, wij hebben een leuk gezin. Mijn zelfstandigheid wordt gerespecteerd, en Ik doe erg zachtjes als ik laat thuiskom.” Zijn ouders steunen Wouter financieel, zelf is hij verantwoordelijk voor de kosten van kleding, telefoon, sport en uitgaan. “Daarom werk ik een keer per week bij De Raaf. Als ik op kamers ga, zal ik waarschijnlijk een studielening moeten nemen. Dat zie ik dan als een goede investering in mezelf. Vanaf mijn vijftiende weet ik dat ik accountant wil worden. Het liefst bij een multinational. Voor dat zover is, ben ik ongeveer zeven jaar verder. De Havo ging me goed af, ben daarna doorgestroomd naar VWO. Bedrijfseconomie is een studie met toekomst. Ik heb veel zin in die studie en ben benieuwd naar de nieuwe mensen die ik ga ontmoeten.”
“Je bent nogal serieus Wouter. ” Hij glimlacht. “Ja, ik ben serieus, dat past bij mij. Ik weet goed wat ik wel en wat ik niet wil. Mijn ouders hebben me geleerd om altijd goede afwegingen te maken. Maar ik ben ook in voor een dolletje hoor en ik lust graag een pilsje. Maar als er gestudeerd en gewerkt moet worden dan ben ik er!”

 

“Het liefst zou ik morgen al voor de klas staan”

Esmée van Afferen, 18 jaar, Mook.
Vlag in top. Een VWO IB eindlijst met klinkende cijfers, rijbewijs en na de zomervakantie gestart met een leuke studie. “Ik heb er zo’n zin in!” In groep 8 op de basisschool wist Esmée het al. En in de tweede van het VWO wist zij het zeker: “Ik word juf!” Ze is dol op kinderen. Het liefst zou ze morgen al voor de klas staan. Vanaf haar veertiende begeleidt ze, tijdens de Zomerdriedaagse in Mook, een groep kinderen. “Fantastisch vind ik dat. Doordat ik al wist wat ik na het VWO ging studeren, hield ik tijdens het VWO tijd over! Die tijd heb ik in stages op verschillende scholen gestopt. Ik doe de ALPO (Academische lerarenopleiding Primair Onderwijs) in Nijmegen. De helft van de vakken volg ik aan de Radboud Universiteit bij Pedagogische Wetenschappen en Orthopedagogiek en de andere helft bij HAN Pabo Nijmegen. Na vier jaar heb ik dan 2 diploma’s op zak! Het is een studie van 140%. Daarom woon ik nog thuis. Eerst maar eens kijken hoe ik mijn studie kan combineren met mijn baan bij Etos in Nijmegen, daar heb ik een vast contract en mijn sport wil ik ook niet missen. Ik speel korfbal in Mook en ik rij paard. Heb hier al m’n vrienden, die studeren ook in Nijmegen. Ik heb een druk sociaal leven en ik heb het goed thuis! Leuke ouders en een leuke broer. Soms zijn mijn ouders wel wat streng wat betreft uitgaan maar ik weet dat ze dat zijn uit bezorgdheid.” Serieus, beetje trots lachend zegt ze: ”Ja, Ik ben gelukkig en ik vind zelf, dat ik alles goed op de rit heb en dat ik weet wat ik wil!” Vanachter een blonde lok lacht Esmée mij en het leven toe! Succes Esmée!

“Spannend, Amsterdam, maar ook leuk, om nieuwe mensen te leren kennen” Loes Bouhuis, 18 jaar, Plasmolen.

Loes is geslaagd voor haar VWO IB examen en ze heeft ook al haar rijbewijs. “Papa wil graag dat ik in de zomervakantie ook mijn motorrijbewijs ga halen. Dat is handig, zegt hij, met een motor manoeuvreer je gemakkelijker door Amsterdam. Ik weet eigenlijk nog niet of ik dat wel wil.” Als ik Loes spreek in juli, parkeert ze ‘Amsterdam’ nog even, want eerst is daar haar reis naar New York. Het eindexamencadeau van haar ouders. Samen met twintig andere Vwo’ers van het Kandinsky college uit Nijmegen twaalf dagen genieten van the Big Apple, de kunsten en cultuur. Dat is ook een bijzondere belevenis en ook spannend! Bijna net zo spannend als naar Amsterdam verhuizen.
“Ik zal mijn ouders en mijn broer missen, heel erg! Ook mijn vrienden hier, maar ik vind het ook leuk om nieuwe mensen te leren kennen en daar een baantje te zoeken. Dit jaar krijg ik, vanwege een particuliere opleiding, geen OV jaarkaart, dan reis je niet zo snel van Amsterdam op en neer naar Plasmolen. “Wat is nou afstand,” zegt haar moeder die ons gesprek vanachter de strijkplank volgt. “Als je ons nodig hebt Loes, zijn papa en ik zo in Amsterdam. En als het niet lukt met een baantje, wij hebben voor je gespaard.”
Na lang wikken en wegen had Loes de keus gemaakt voor de studie Audiovisuele Media in Utrecht. Uitgeloot! “Daarom ga ik nu een studie doen bij de Open Studio in Amsterdam. Een voorbereiding op de studie die ik volgend jaar hoop te volgen. Inspiratiebron voor mijn studierichting is documentairemaakster Sunny Bergman. Ik droom ervan om net als zij mooie documentaires te maken, verhalen over mensen voor mensen. En dan misschien later ook nog regisseren, schrijven en acteren.” Over de inrichting van haar woonruimte in Amsterdam maakt Loes zich geen zorgen. “Oma is afgelopen december gestorven, ik vind het leuk dat ik met spullen van haar kan inrichten. Jammer, dat ze dat niet meer weet, ik weet zeker dat ze dat leuk zou vinden. Ja, ik kan koken.” Lachend zegt ze: “Voor mijn slagen heb ik ook nog een kookboek gekregen. Dat komt dus helemaal goed!”

Geschreven in opdracht van Craanen Communicatie Malden voor herfstnummer Magazine Topic Heumen en Mook Mook en Middelaar.

Share Button

Samen met Clevers IJs In de benen voor Stichting Tante Lenie

Geplaatst op door

In de benen voor Stichting Tante Lenie 

Welkom bij de 2de Goede benen tour 

Zondag 13 september is de 2de ‘ De goede benen tour.’ Een fraaie fietsroute door het mooie Limburgse Land. Deze wielertocht organiseert Clevers IJs in samenwerking met Stichting Tante Lenie.

Ook in onze regio zijn er gezinnen met een kind dat ernstig of langdurig ziek is. Stichting Tante Lenie is de lievelingstante die hen een week lang verwent. Iedereen mag er zijn. Tijdens een gezinsweek is er aandacht voor ieder broertje, ieder zusje. En het is tijd om ook pappa en mamma weer te laten stralen. Deze midweek is voor veel kinderen en hun familie een ommekeer. Het gevoel van saamhorigheid dat ontstaat, laat deze gezinnen blijvend groeien. Dat is waarom Stichting Tante Lenie bestaat.

Vorig jaar was De goede benen tour een groot succes. Rede genoeg om het dit jaar weer te doen.

Zondag 13 september: Start vanaf 08.00 uur. Een schitterende route van 140 kilometer, die u voert langs de vier Clevers ijssalons in deze regio, Grubbenvorst, Overloon, Arcen en Plasmolen. Voor wie 140 kilometer te lang is, is het mogelijk om een route van 80 of 60 kilometer te fietsen. Aan het einde van de route wacht, deelnemers die voor vijf uur binnen zijn, een heerlijke ijscoupe. Traktatie van Clevers! Inschrijfgeld: € 5, – per persoon. Dit bedrag kan bij de start worden voldaan. De opbrengt van de fietstocht gaat uiteraard in zijn geheel naar Stichting Tante Lenie.

13 september vast in uw agenda zetten? U start bij de Cleversvestiging het dichtst bij u in de buurt.

In verband met de organisatie is vooraf opgeven gewenst, niet verplicht. U kunt dat doen via goedebenen@clevers.nl.   Meer informatie op www.cleversijs.nl  of persoonlijk in een van de ijssalons en via www.stichtingtantelenie.nl  Alle medewerkers van Cleversijs en Stichting Tante Lenie wensen u een fijne dag!

Share Button