Auteursarchief: Gerie

Taal- en cultuurcafé Heumen

Geplaatst op door

Sinds 3 juni 2016 gevestigd in het Steenhuys in Malden

“Zo leuk om hier vrijwilliger te zijn! Kom maar eens kijken.” Dat doe ik! Er is koffie. Thee. Chocola. Dadels gevuld met walnoten. Het is lekker warm. De ruimte gezellig. Ik tref zeven vrijwilligers. Energieke senioren van verschillende leeftijden met een werkzaam leven achter de rug. Een communicatieadviseur, tropenarts, maatschappelijk werker, boekhouder, docent, kleuterjuf en een decorontwerper.  Mensen met pit die het allemaal leuk vinden hun talenten in te zetten om nieuwe medelanders te helpen aarden in de Heumense gemeenschap. De vrijwilligersgroep heeft net een overleg gehad. Dat hoort er ook bij. Nu nog gezellig met elkaar koffiedrinken.  De meesten van hen zijn gemiddeld een of twee keer per week, twee uur actief met de gasten.

Adri Altink is secretaris van het cultuurcafé en vertelt enthousiast. “We zijn sinds juni vorig jaar een gastvrije ontmoetingsplek voor inwoners van de gemeente Heumen en voor nieuwe medelanders. Daarmee bedoelen we asielzoekers met een verblijfsstatus. Doel van het café is het bijeenbrengen van Heumenaren en nieuwkomers vanuit een tweezijdige interesse. Het gaat dus niet alleen om hulp van ons aan immigranten, maar ook om kennismaking met elkaars cultuur, zodat we van beide zijden begrip krijgen voor de manier waarop geleefd wordt. Dat ontdekken vind ikzelf erg leuk en een verrijking van mijn leven. Daarmee is niet alleen de immigrant geholpen, maar ik ook! Zo leren we van elkaar. Iedereen mag zo binnenlopen. Jong en oud. Leuk, dat je er bent!” Lezer voel u welkom!

Dorothé Knaven uit Malden is de voorzitter. Zij werkt nog als docent op de hogeschool Nijmegen Arnhem.  Gaat dit jaar met pensioen. “Ik vind dat het mooi om in de periode na mijn werkzame leven mijn kwaliteiten en vaardigheden die ik juist tijdens mijn werk hebt ontwikkeld, te blijven benutten.”

Adri is, net als de overige leden van de vrijwilligersgroep, gepensioneerd en verzet als secretaris veel werk voor het café. Bescheiden zegt hij: “We doen het met elkaar hoor!” Lucy, Ida, Ann, Dorothé, Bertie, Jan vullen zijn verhaal aan. De een als bestuurslid de ander als ‘gewoon’ vrijwilliger. Bij allen is er de intentie om nieuwe medelanders te laten weten en voelen dat ze welkom zijn.

Habtom Berhe (36 jaar) luistert aandachtig. Habtom is geboren en getogen in Eritrea. Een land in Oost Afrika, drie keer zo groot als Nederland met een 1200 kilometer lang strand en met temperaturen oplopend tot 40 graden. Hij en zijn gezin zijn nieuwe Heumenaren. Hij woont 2,5 jaar in Heumen, begrijpt en spreekt Nederlands, maar wat is het moeilijk! Trots vertelt hij dat hij bijna klaar is met school en binnenkort aan de slag gaat als huisschilder.

Adri. “Mijn werk hier voelt niet als werken. Het contact van mens tot mens, elkaars cultuur leren kennen en de bezoekers handvatten geven om hier prettig te leven, vind ik erg boeiend. En we hebben plezier met elkaar.” De ander vrijwilligers zijn het helemaal met hem eens. Habtom ook!

Artikel geschreven in opdracht van Steunpunt Vrijwilligerswerk Heumen voor TOPIC Actief 2017

Share Button

Zwemclub de Roerduikers Malden

Geplaatst op door

Water is communicatie

Wat een waterpret. Wat een plezier en prettige sfeer. Niet alleen voor de zwemmers, ook voor de vrijwilligers die hen helpen en instrueren in het zwembad van Laco Sportcentrum De Veldschuur. Vrijwilligers in het water, vrijwilligers langs de badrand en vrijwilligers in de kleedkamer. En wat hebben ze mooie verhalen. Niemand uitgezonderd! “Het voelt als een grote familie,” zegt de 84-jarige Ans van Benthum, die al meer dan 20 jaar de zwemmers helpt met aan- en uitkleden en douchen. “Dat vind ik ook! “zegt de 69-jarige Gré Frowijn. “Van zwemmen blijf je fit en dit zwemmen geeft onze sporters zelfvertrouwen.” En Riet van Melis, 70 jaar, zegt: “Water is een stille kracht! Ik zou dit uur niet graag willen missen. De zwemmers ook niet! Tijdens onze vakanties kunnen ze rekenen op onze reserve instructrice Adrie van de Braak.”

Van alle kanten komen mensen met een beperking, lichamelijk en/of verstandelijk, naar zwemclub De Roerduikers. De zoon van Anjo Siemes heeft een spasme. Vanaf de kant houdt zij hem en andere zwemmers nauwlettend in de gaten. “Zie je dat? In het water voelt hij zich happy!” Anjo is fysiotherapeute en al 15 jaar vrijwilliger.
Een zwemster uit Nijmegen vertelt: “Door een auto-ongeluk mis ik mijn rechterbeen. Met zorg ben ik door vrijwilliger Harrie Valk (66 jaar) uit Malden, met een speciale lift, in en uit het bad getild. Ik voel mij hier veilig. Ik geniet in het water en schrijf er maar bij: Zwemmen verfrist lijf én geest!”
Niels wordt ook door Harrie uit het water getild. Hij woont in Wijchen en komt al sinds 2008 naar De Roerduikers. Hij lacht: “Ik kom hier graag!” En daar zwemt William uit Groesbeek. “Hee William!” We kennen elkaar van de Special Olympics 2016. Hij tennist. Daar moet je een goede conditie voor hebben. Daarom komt hij iedere zaterdag baantjes trekken, samen met zijn moeder. En daar gaat Han! Die woont ook in Groesbeek. “Kijk”, zegt Ria Limbach trots, “zie je hoe goed Han zwemt. Dat heeft hij hier geleerd. We oefenen voor zijn B-diploma. Han, laat eens zien hoe goed jij kunt zwemmen.” Weg is Han, met een flinke schoolslag. “Zie je dat stralende koppie? Daar doe ik het voor. Water is communicatie, geeft contact.” Han komt terug en spettert er lustig op los.
Ria is een bekend gezicht in het zwembad. Jarenlang was zij zweminstructrice. Samen met Angelique François uit Mook, die helaas is overleden, heeft zij dit zwemuur in Malden op de kaart gezet. “We kregen alle medewerking van de Gemeente Malden. In april 2017 bestaan we veertig jaar! Ja, dat wordt feest. Ik ben gepensioneerd ondertussen, maar heb er geen moment aan gedacht om met De Roerduikers te stoppen.”

Bij de balie, ontmoet ik ook Lianne Jacobs. Zij verzet veel werk achter De Roerduikersschermen. Enthousiast vertelt ze dat het 40-jarig jubileum groots gevierd gaat worden. En dat het de wens is van alle “Roerduikers” dat de goede samenwerking met Laco nog eens veertig jaar mag duren. “Op z’n minst. Daar gaan wij voor!”

Artikel geschreven in opdracht van Steunpunt Vrijwilligerswerk Heumen voor TOPIC Actief 2017

Share Button

40 dagen zonder alcohol – Ontmoeting 5

Geplaatst op door

 

Zo nu en dan zag ik ze samen. Leuk stel. Altijd vrolijk. Nog niet zo lang geleden is zij gestorven. Nu wandelt hij alleen. Gooit een stok, zijn hond rent er achteraan. “Het gaat goed,” zegt hij. “Ik mis haar natuurlijk, maar haar dood brengt ook rust.” De hond legt de stok voor z’n voeten. Hij gooit weer en zegt: “Ik lees uw stukjes.”

We lopen samen op. Hij vertelt en vertelt. Over 45 jaar geleden, toen ze elkaar ontmoette en hals over kop verliefd werden en trouwden.“Alles kon in de jaren zeventig, we feesten wat af. Dronken veel, ik ook, maar zij raakte van lieverlee verslaafd. Ze werkte op de universiteit, werd hoogleraar; lachte mijn bezorgdheid weg. Collega’s keken tegen haar op en ‘s avonds zaten we bij de AA. Niemand mocht het weten. Ze loog en bedroog en beloofde. Wij leidden een absurd leven.” Een traan glipt uit zijn ooghoek. Ik vraag waarom hij is gebleven. “Onze zoon was dol op haar, ik ook, maar… Die verdomde drank. Altijd die spanning. Soms ging het goed, nooit lang.” Beetje triest klinkt het: “Ja,  ik lust ook graag alcohol. Niet iedere dag, maar 40 dagen zonder ga ik niet volhouden. Ik hoop dat veel mensen dat wel kunnen!”

www.40dagenzonderalcohol.com

Share Button

HONDERD

Geplaatst op door

Mevrouw is resoluut: “Ik heb geen behoefte aan publiciteit, maar als ik u er een plezier meedoe, wil ik wel een poosje met u praten, maar u mag niets opschrijven.” Ze zet thee en vertelt. Haar verhalen bewaar ik in mijn hoofd en thuisgekomen schrijf ik toch… Ik ga weer naar haar toe. Ze luistert, leest en zegt: “Dit is tegen de afspraak mevrouw. Jawel, het klopt, maar ik wil niet dat u dit publiceert. Denkt u nu echt, dat er mensen zijn die op een verhaal van een honderdjarige zitten te wachten?” Ik bespeur een kleine opening…

We dealen, spreken af, dat zij zich laat adviseren door haar dochter en schoonzoon. Dan komt er een telefoontje: “Akkoord, maar geen foto en geen naam.” Hieronder het verhaal van een krachtige en fitte honderdjarige.

“Hoe sommige media oudere senioren neerzetten, niet leuk soms, alsof we debiel zijn. Toen ik 100 werd heb ik de pers geweigerd. Ja, wel leuk, dat de burgemeester kwam feliciteren. Ik kende hem niet; een aardige man. Die verjaardag, alweer een half jaar geleden, heb ik gevierd met mijn kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en mensen die ik er verder graag bij wilde hebben. Zo’n 80 mensen. 100 worden is geen eigen verdienste, je wordt het. Ik mag mij verheugen in een goede gezondheid, heldere geest en stevige rollator, mijn evenwicht laat soms te wensen over en mijn ogen zijn minder geworden, maar daar zijn ook hulpmiddelen voor.  Onlangs kreeg ik een lichte tia. Juist gisteren kreeg ik de uitslag uit het ziekenhuis, een soort van rapport. ‘Alles keurig.’ Daar ben ik blij om.” Ze kijkt monter en zegt: “Ik vind het jammer dat ik weinig toekomst meer heb. Dat vind ik geen fijne gedachte, maar het is wel een realistische. Mijn jongste achterkleinkind is nu 10 jaar, die zal ik niet volwassen zien worden. Mijn man en ik hebben leuke kinderen gekregen. Mijn dochters ook en hun kinderen ook! De achterkleinkinderen vinden het normaal dat ik er ben. Vier generaties, we hebben onderling een goed contact.”

Op de kast staan familiefoto’s

“Onze zoon werd geboren toen ik 42 was. De kraamverpleegster had het meteen gezien, vertelde ze later. De huisarts had haar niet geloofd. Hij zag niets vreemds aan hem en zei dat zij haar mond moest houden. Wat mij opviel was dat de huisarts nogal eens kwam en dan veel aandacht aan Jan besteedde, dat had hij met de drie meisjes nooit gedaan.  Na drie maanden adviseerde hij ons om een afspraak te maken met een kinderarts. Zelf zagen of merkten wij niets verontrustend. Jan groeide, lachte, was tevreden en had zo’n leuk rond koppie. We hadden geen idee… Wij volgden het advies van de huisarts.”

Kleed hem maar weer aan

“Jan lag in z’n blote lijfje op het bureau van de kinderarts. Die bekeek zijn ogen, bewoog zijn armen en benen en zei: ‘Dit is een mongool.’ Toen schoof hij zijn stoel naar achter, stond op en zei: ‘Kleed hem maar weer aan. De kosten voor dit consult zijn zes en halve gulden.’ Dat zal ik nooit vergeten. Jawel, we schrokken. Eén dag. Toen gingen we verder met ons leven, Jan was zo lief, dat veranderde niet door die diagnose. Hij werd zo’n mooi blij ventje, hij is 52 jaar geworden, dat is oud voor een mongool. Hij heeft een goed leven gehad. Wij met hem ook! 60 jaar geleden wist geen mens hoe je zo’n kind nou precies moest opvoeden. Wij hebben ons hart gevolgd. Tot zijn 18de jaar heeft hij thuis gewoond en toen heb ik een andere woonvorm voor hem gezocht. Hij kwam vaak naar huis, reisde dan zelf met de bus. Vanaf zijn tiende jaar stond ik er alleen voor. Mijn man overleed jong, 54 jaar. Ik ben 46 jaar alleen. Nee, geen behoefte gehad aan een andere relatie. Het is goed zoals het is. Mijn oudste dochter is zeventig jaar, ze woont hier niet ver vandaan, met haar doe ik de boodschappen en mijn huishoudelijk hulp komt 4 uur in de week. Ik zorg goed voor mezelf, ik kook lekker en eet goed. Dagelijks lees ik de krant, houd op tv de actualiteiten bij, luister graag naar Brava Klassiek en ik lees graag. Zo nu en dan speel ik piano. Ja, ik ben een optimistisch mens.  Ik heb het uitstekend naar m’n zin.” Lachend: “Ja, ik heb zin in de lente. U ook?”

Met veel plezier geschreven voor lentenumer www.vita-magazine.nl

www.schrijverij-gerie.nl  Kent u een fitte honderdjarige in het VITA verspreidingsgebied? Wij horen het graag!

Share Button

Leven als god in Frankrijk

Geplaatst op door

40 dagen zonder alcohol

“Jij doet mee met die actie zonder alcohol?” Ze wacht niet op mijn antwoord. “Dat zouden mijn schoonouders ook moeten doen. Mijn schoonouders zijn jonge senioren. Allebei met pensioen. Leuk stel wel, lieve opa en oma voor onze kinderen. Volgens hen leven ze als god in Frankrijk. Golfen, fietsen, vakanties. Ze genieten erg van hun vrijheid. Dat betekent voor hen dat ze iedere dag alcohol drinken. Ik ken ze niet anders dan dat het leven gevierd moet worden met een drankje. Maar sinds ze allebei met pensioen zijn, gaat er geen dag voorbij die niet gevierd wordt zonder! Mijn schoonvader altijd bier, hij heeft zo’n thuis-tapje en mijn schoonmoeder witte wijn. Na de ochtendkoffie schenken ze hun eerste glas in, ‘gewoon voor de gezelligheid’ volgens mijn schoonmoeder. Dan weer één bij de lunch, of dat er inderdaad één is, daar zet ik mijn vraagtekens bij. En als ik zo rond een uur of vijf bel, dan hebben ze er net een ingeschonken. Dat blijft niet bij één, weet ik. Ja, we hebben het weleens aangekaart, maar dan valt het natuurlijk allemaal mee. Zij noemen het ‘gewoon sociaal drinken.’ Voor mij is hun drankgebruik reden om mijn kinderen niet al te vaak bij hen te laten logeren. Niet dat ze zich dronken gedragen, maar ik vind opa en oma altijd aan de borrel geen goed voorbeeld.”

www.40dagenzonderalcohol.com

Share Button