Twee sponsors in één spot! Kris de Roos en Theo Ebbers

Twéé sponsors in één spot

Kris de Roos, eigenaar van AlertLieberwirth Makelaars uit Mook

en

Theo Ebbers, eigenaar van Ebbers Assurantiekantoor uit Groesbeek 

Makelaardij – taxatie – hypotheken – assurantiën –  financieringen

Vrolijk en vriendelijk zegt hij: “Hallo, ik ben Kris, Kris met een K. Kris Roos, eigenaar van Alert Lieberwirth Makelaars uit Mook.” Het is 7 april 2016. Kris bezoekt dan, voor de eerste keer, de jaarlijkse sponsoravond van Groesbeekse Boys. Hij heeft het op die avond goed naar zijn zin.

Kris heeft sinds kort Lieberwirth Makelaardij uit Mook overgenomen en is daarmee de enige makelaar en taxateur in de gemeente Mook en Middelaar. Zijn bedrijf heet nu AlertLieberwirth Makelaars. Voorheen had hij als Alert Makelaardij zijn kantoor in Milsbeek en bediende van daaruit, met veel plezier, de regio.

Op een zonnige dag in mei ontmoeten we elkaar weer. Nu in zijn kantoor aan de Rijksweg 123 in Mook.  In de hal staan nieuwe reclameborden. Daar is hij trots op. ”Meteen dan maar met zo’n bord op de foto, Kris?” In de stralende zon maken we een foto. Het wordt een leuke!

“Zie je dat? Mijn nieuwe logo is een huis, maar je kunt het ook zien als een kaasplank. Gezellig thuis om de tafel met een hapje en een drankje.”

Mooi kantoor. Ruim. Parkeergelegenheid volop. Kris maakt thee en koffie en vertelt ondertussen: “Ik voelde mij meteen op m’n gemak en geaccepteerd op jullie sponsoravond. Wat een leuke sfeer in de kantine! Elza Bouten en jij vertelden toen over de mogelijkheid om dagsponsor te worden op de Groesbeekse Boysfamiliedag.  De andere dag heb ik dat voorgelegd aan Theo Ebbers, van Ebbers Assurantiekantoor in Groesbeek.”

Theo Ebbers: “Kris was er enthousiast over. Met plezier ging ik akkoord met zijn voorstel om samen jullie familiedagsponsor te worden. Ik had al vroeg een lijntje met de Boys. Mijn vader heeft er zelf nooit gevoetbald, maar was wel lid. Ik herinner mij dat we samen naar wedstrijden gingen kijken en daarna wat gingen drinken, dat was nog in die houten keet. Ik was een jaar of acht.”

De oplettende Schup Is-lezers hebben Kris en Theo vast al eerder opgemerkt op de advertentiepagina in Schup Is. Ze geven elkaar een stevige hand en maken hun klanten graag attent op mogelijkheden en oplossingen die zij samen kunnen geven aan hun klanten. Een sterke combinatie! Omdat Kris is verhuisd, zal die advertentie t.z.t.  in Schup Is worden aangepast.

Om elkaar zakelijk te versterken doen Kris en Theo een aantal reclame-uitingen gezamenlijk. Dat werkt goed. Kris: “Onze bedrijven werken zelfstandig. Ik nu vanuit Mook en Theo vanuit Groesbeek. Woningen, hypotheken en verzekeringen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Met onze specifieke kennis kunnen wij de consument in een gebied van circa 20 kilometer rond Groesbeek/Mook een compleet pakket bieden. Wat werken betreft hebben wij dezelfde passie: De klant staat altijd op 1!” Dat de klant dat zo ook ervaart valt te lezen op de site van Kris. Theo benadrukt, dat persoonlijk contact en een eerlijk advies geldt als zijn dagelijks motto.

Klanten zijn altijd van harte welkom op de kantoren van Kris en Theo, maar ze bezoeken klanten ook graag thuis. “Natuurlijk ook in de avonduren.” Bij beide mannen zijn werkweken van meer dan 50/60 uur eerder regel dan uitzondering.

Twee rasondernemers, mannen die van doorzetten weten en denken in oplossingen. Ook in de tijd dat de makelaardij het minder gemakkelijk had liet Kris zich niet uit het veld slaan. Theo is al vanaf zijn 17de zelfstandig ondernemer. Hij vertelt: “Mijn vader, Marinus Ebbers is in Groesbeek gestart als verzekeringsagent voor verzekeringsmaatschappij ’t Hooge Huys. Premiegeld werd toentertijd nog contant opgehaald. Nu niet meer voor te stellen hè. Ik hielp hem op zaterdag, dan ging ik, op de fiets, met zo’n grote bruine leren tas langs de deur, ook in de Breedeweg. En als je dan thuiskwam, de briefjes en munten tellen. Hij overleed op 54-jarige leeftijd. Ik was 17 jaar en net klaar met de meao. Door emotie overmand nam ik de beslissing, dat ik niet verder ging studeren, maar door zou gaan met het werk van mijn vader. Ik meldde mij bij ‘t Hooge Huys.  Ze vonden mij te jong. Ik kreeg het advies om eerst de heao te gaan doen en verder mijn vleugels uit te slaan. Ik voelde mij afgewezen! Dacht: Ik zal jullie laten zien dat ik het wél kan! Omdat ik minderjarig was, moest ik via de kantonrechter een handlichting aanvragen om een eigen bedrijf te mogen starten en nog twee andere verzekeraars vinden die hun vertrouwen in mij op papier moesten zetten. Die vond ik!  En daar ging ik. Op weg naar 18, zonder mobiele telefoon, op de fiets mijn droom achterna. Mijn moeder steunde mij. Onvoorwaardelijk! Veel Groesbeekse mensen gunden mij hun klandizie en zijn dat blijven doen!  Al 37 jaar.  En hun kinderen ook weer! Daar ben ik dankbaar voor. Ik heb fouten gemaakt in ’t begin. Ben soms hard op m’n bek gegaan. Nou!  Maar gelukkig kreeg ik steun van klanten en de maatschappijen waar ik voor werkte.  ‘k Heb veel geleerd, en ik leer nog iedere dag.  Ja, ik ben blij met mijn beslissing van toen én met Maja, mijn vrouw.  Zij heeft een tijdje meegewerkt maar kwam erachter dat haar hart meer lag bij de kinderopvang. Met veel plezier werkt zij op de Horst bij kinderdagverblijf Domino. Maja heeft mij alle ruimte gegeven om te blijven ontwikkelen en met ons bedrijf door te groeien. Ons succes heb ik zeker ook te danken aan mijn loyale medewerkers.” Hij zegt het serieus. “Dat we het samen doen en dat ik goed met hen kan klankborden vind ik fijn. De meesten werken hier lang, onlangs hebben we nog een 25-jarig jubileum gevierd.”

Kris en Theo in het kort:

Getrouwd met:

Kris: “Anita Straten. 2 kinderen, Steven is 12 en Carmen is 9. Mijn schoonmoeder is Marietje Kaal van de 2de Colonjes.” Lachend: “Ja hoor, ik weet goed de weg in Groesbeek!”

Theo: “Met Maja van Doorn. Ook haar familie is verbonden met de Boys. Ik ben trotse vader van twee volwassen zonen. Robert is 23 en Joris is 21 jaar.”

Mooiste boek:

Kris: “Ik ben niet zo’n boekenlezer. Ik lees wel alles over mijn favoriete sport wielrennen.”

Theo: “Ik lees vooral vakliteratuur en studieboeken en in de vakanties lees ik bijvoorbeeld over Rene van der Gijp, Heineken of over Holleder. Dat soort boeken. Dat leest snel en gemakkelijk.”

Wat eet je het liefst?

Kris: “Pasta! Als je mijn macaroni proeft… hmmm. Heerlijk! Heeft ook weer te maken wielrennen.”

Theo: “Vis!  Alle soorten en maten. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik eet het! En als ik het niet ken wil ik het ontdekken en proeven.”

Sport:

Kris: “Wielrennen! Ik fiets actief, heb veel wedstrijden gereden. Tegen profwielrennen aan.”

Theo: “Hardlopen.  Minstens 2 x in de week.”

Mooiste vakantieland:

Kris: “Oostenrijk. Prachtig, die bergen. Lekker om te wielrennen.”

Theo: “Zuid-Frankrijk, zo relaxt. Maar ook Oostenrijk! Zeker in de winter, lekker skiën. Eigenlijk vind ik dat onze leukste vakanties, we gaan al jaren met dezelfde groep naar hetzelfde hotelletje en het allerleukste vind ik dat onze jongens dan ook nog zo graag met ons meegaan. Daar geniet ik van.”

Share Button

Mooi in Mook!

Geen tweede supermarkt in Mook

Wim Voet: “Ik ben blij! Mijn team ook!”

Wim lacht vrolijk en zegt: “Ik vertrouwde erop! Heb altijd stellig geloofd in de wijsheid van de beslissers. We hebben het gevierd met een lekker etentje bij restaurant Schans. Nu met ons bedrijf op naar de mooiste zichtlocatie in Mook, naar de rotonde! Die mogelijkheid staat met stip op één op ons wensenlijstje.  Optie twee, nieuw pand op de plaats van de Poort en de derde optie is de huidige locatie verbouwen.”

De winkel van Wim Voet, Plus Mook, is niet zomaar een doorsnee Plus. Plus Mook biedt meer en ís meer!  Plus Mook vervult een belangrijke lokale functie, alle dagelijkse boodschappen dicht bij huis, en als je dat wilt, worden ze ook nog thuisbezorgd. Plus Mook biedt werkgelegenheid aan 45 mensen en is een gastvrije ontmoetingsplek.  Daar zie je buurtgenoten, kijk je op het bord met visitekaartjes en mededelingen, hoor je wat ‘er te doen is.’  Deel je lief en leed. Haal je een bloemetje voor de buurvrouw die wat te vieren heeft, of als opstekertje omdat ze ziek is. Haal je paracetamol, zonnebrandolie en de lekkerste wijnen, je kunt er pinnen en neem je de weekkrant mee.

Wim Voet en zijn vaste team, Eugène Voet, Marcel Thissen, Juliette Kroon, Sandra Franken, Ellen Verheijen, Gonnie Cornelissen, Lia Bosch, Ellen Van der Beek, Miriam Siebers, Naomie Peters, Miranda Tomassen, Wouter Visee, Irene de Graaf, Ans Christiaans en Marjo van Lammeren wensen u een mooie zomer en vakantiegasten veel plezier in de gemeente Mook en Middelaar.

Share Button

Leven is Lef

Durf te ontspullen

Moeder is blij met appartement met zorgmogelijkheden. Kamer met keukenblok, aparte slaapkamer en royale badkamer. Leuk uitzicht. In overleg met haar kinderen wordt het ingericht met de spullen van thuis. Vanaf dag één is haar nieuwe huis haar thuis en kan het huis, waarin ze meer dan vijfendertig jaar met plezier woonde, in de verkoop. Makelaar komt. ‘Huis moet leeg.’ Dat is sneller gezegd dan gedaan. Moeder is niet in staat om actief mee te helpen maar we betrekken haar zoveel mogelijk bij dit project. Want dat is het! Wat een spullen. Wat een papieren. Kásten vol!

‘Het zijn maar spullen. Wég ermee!’ Zeggen de zussen.

‘Mama heeft ze zo lang bewaard,’ sputter ik tegen.

‘Dat had ze nou juist niet moeten doen!’

Weken duurt het om orde op zaken te stellen.

Kringloop wordt gebeld. “We komen eerst kijken en we nemen niet zomaar alles mee,’ zegt de meneer. ‘Deze eiken kasten, die raken we niet meer kwijt.’  Tja. De bijl erin. In de open haard. Dat is nog het minste, maar wat moeten we met al die spullen ín die kast! En met de spullen in de kast op de slaapkamer, logeerkamer, naaikamer, op de zolder. Wie gaat al die boeken lezen? Kasten vol met hebbedingen. Goedbedoelde souvenirs gekregen van kinderen en kleinkinderen. Allemaal bewaard. In de garage, eiken kast uit 1972 vol bloempotten en vazen. Bewaard voor de Kringloop. (Behalve die kast dan.) Ik word er triest van. ‘Wil jij het allemaal meenemen dan?’ Nee. Niet.

Ik neem mij voor: Ik ga ontspullen. Ik hoop dat ik er het lef voor heb.

 

Leven is lef verschijnt 10 x per jaar in 1Heumen. Geschreven door www.schrijverij-gerie.nl  in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur. Vragen over Ontspullen? (024) 357 05 70.

Share Button

Noud Dirks: “Hartverwarmend al die vrijwilligers!”

“Welkom. Kom verder. Wat wil je drinken?” Op bezoek bij Noud Dirks in Malden. Een huis vol verhalen. Kantoor vol tastbare herinneringen aan reizen én stapels papieren. Een mensenman, dol op zijn gezin en actief voor goede doelen en initiatieven die mensen blij maken. Zoals Stichting Malden in Motion. Vrolijk zegt hij: “De Maldense Vierdaagse feesten worden een geweldig feest! Kom je het meemaken?” Noud reist graag. “Prachtig om andere culturen te leren kennen en nieuwe verbindingen te maken. Mijn doel was 25 jaar betaald werken. Dan stoppen met genoeg middelen om als vrijwilliger allerlei leuke dingen te doen. Dat doel heb ik gehaald. Toen ik 57 jaar was kon ik mijn bedrijf verkopen. Dat heb ik gedaan.”

Hij houdt van uitdagingen, vindt het leuk om mensen enthousiast te maken. Per paard reisde hij van Malden naar Istanbul en naar Sevilla, om geld in te zamelen voor kankeronderzoek. Ging daarvoor ook per schip naar de Donaudelta. Hij leerde, organiseerde en regelde. “Dat vind ik leuk om te doen. Dus toen Rietje Compiet van Noodopvang Stip Nijmegen mij belde, met de vraag of ik de coördinatie van vrijwilligers en vrijwilligersinitiatieven voor de nieuwe noodopvang in Heumensoord wilde doen, zei ik meteen ja. Maar dan wel samen met Piet van Herpen uit Mook. Piet en ik zijn een goed span. Kunnen van elkaar op aan. Ook fijn was, dat de burgemeesters Paul Mengde en Hubert Bruls en de COA soepel de zaken regelden als dat nodig was. Het was een megaklus, maar zo leuk om te doen. Hartverwarmend al die vrijwilligers die zich aanmeldden! Met honderden tegelijk.” Noodopvang Stip Nijmegen begon met 1000 personen en instanties. Gaandeweg kwamen er steeds meer vrijwilligers en initiatieven bij. Uiteindelijk stond de teller op 2100. Van alles werd aangeboden. Noud: “Je kunt het zo gek niet bedenken of het kwam binnen. Mankracht, goederen en faciliteiten. Zo bijzonder: Wij grepen nooit mis. Uiteindelijk konden we meer dan 200 activiteiten aanbieden. Ik ben ervan overtuigd, dat door de hulp van vrijwilligers de kwaliteit van leven van de vluchtelingen in Heumensoord is toegenomen. Van harte hoop ik dat iedereen net als ik alert en behulpzaam blijft, want aan de vluchtelingenstroom is nog geen einde.”

 

Geschreven in opdracht van Gemeente Heumen, Catelijne Quant.

Share Button

Elkaars cultuur leren kennen verrijkt ons leven

Elles Voermans (44 jaar) uit Overasselt: “Vluchtelingen en andere culturen, voor mij was dat een ver van mijn bed show. Ik was er niet mee bezig. Totdat een gezin uit Syrië mijn hart raakte.

Alfons, mijn man (47 jaar) en ik zaten in de auto. Op de radio hoorden we over Heumensoord, dat Gemeente Heumen en Nijmegen 3000 vluchtelingen gingen opvangen. Alfons zei: ‘Ik ga helpen! Op woensdag ga ik daar met kinderen voetballen.’ Ik was verbaasd. Was het er eerst niet mee eens, want hier thuis is genoeg te doen. Maar ik merkte dat hij niet van zijn voornemen was af te brengen, dat de problematiek van de vluchtelingen hem niet losliet. Daar praatten we over en daardoor gingen mijn gedachten ook steeds meer naar Heumensoord. In dezelfde week tipte een vriendin mij, of ik in de Buurderij, hier in Overasselt, mee wilde koken voor een groep van 30 vluchtelingen. Ik kook graag, dus dat wilde ik wel. Ik vond het fantastisch om met de vluchtelingen kennis te maken. Ik voelde meteen dat ik wilde helpen. De ontmoeting met Fatimah zette in mijn hart een deur open, raakte mijn ziel. Bijzonder en waardevol dat onze wegen elkaar hebben gekruist! Wat de taal betreft waren er weinig struikelblokken. Zij spreekt goed Engels. In Syrië werkte zij op de universiteit als docente Arabisch. We delen onze lach,  onze tranen en humor. Dat bindt. Fatimah nodigde ons uit om een kijkje te nemen in Heumensoord en later kwamen zij en haar man en kinderen bij ons koken. Elkaars cultuur leren kennen verrijkt ons leven en hen helpen geeft zó véél energie.”  

Alfons, die als leraar werkt op basisschool de Tovercirkel in Malden, meester is in groep 6 en 7, heeft uiteindelijk niet op woensdagmiddag gesport maar wel  met veel plezier vier maanden lesgegeven op de Heumensoordschool! 

Fatimah en haar gezin verblijven momenteel in Winterswijk maar gaan binnenkort op de Hulst in Malden wonen. Elles en Alfons kijken uit naar hun komst. “Natuurlijk blijven wij hen graag helpen. Van harte hopen wij dat meer mensen dat willen doen.”

Share Button