HAPPY HOUR

 

Zwarte mees. Staartmees. Acrobatisch. Fascinerend om naar te kijken. Happy hour aan mijn keukenraam. Meet and eat.

Koolmees eet. Pikt. Kijkt. Naar mij? Dat denk ik. Zou hij mij zien? Zoals ik hem? Met een glimlach volg ik Koolmees op een halve meter afstand. Koolmees buiten, ik binnen, lekker warm. Koolmees eet zijn buik vol. Er is genoeg eten in het voederbakje dat aan mijn keukenraam hangt. Iedere dag vul ik dat met zaad en alles wat vogels lekker vinden: Zaadjes, fruit, brood met speciale pindakaas en kruimeltjes suiker. ’t Is van plexiglas dat bakje, een cadeautje. Een cadeautje is het ook, om van zo dichtbij naar vogels te kijken. Koolmees vliegt weg. Pimpelmees neemt z’n plaats in. Boomklever landt. Soms een dikke duif. Die kan niet ín het bakje, wel er bovenop. Hij weet dan niet hoe hij bij de lekkernijen moet komen. De liefde van z’n leven kijkt vanaf de pergola toe en geeft aanwijzingen: Roekoe. “Hoe dan?” Roekoet hij terug en draait voorzichtig rondjes en laat daarbij een grijze stofkring achter op het raam. Ze bakkeleien er samen nog even over op de pergola en maken het meteen weer goed. Ze kroelen dat het een lieve lust is. De schuwe grote bonte specht schommelt aan een net met pinda’s en houdt het bakje en het duivenechtpaar in de gaten. Zodra Duif weg is gaat hij het ook proberen. ‘Mijn’ vogels vieren de hele dag happy hour. Als ik naar hen kijk, ik ook! Vogels, zo bijzonder, krachtig en mysterieus.Vogels vliegen van hier naar daar. Naar Afrika en terug zonder TomTom. Over zeeën, woestijnen en bergen. Ik zie kans om mét Tom Tom nog te verdwalen in Molenhoek. Duizenden kilometers. Daar scheppen die vogels niet over op, sommigen zijn amper 15 centimeter en eten daarna weer gewoon uit het voederbakje aan m’n keukenraam. Onder het bakje is het ook een drukte van belang. Merels pikken weg wat op de grond is gevallen, brutaal roodborstje probeert ze weg te jagen. Vinken en groenlingen trekken zich daar niets van aan. Poes sluipt dichterbij… Ik let even niet op. Vogeltje ook niet. Ik zie Poes gaan. Parmantig, met verende tred en staart omhoog… Ook voor hem is mijn vogelbakje happy hour.

Geschreven voor Dorps. Magazine voor Molenhoek en Malden

Share Button

Een beetje verliefd

“Want nog een geheim: ik werd geleidelijk verliefd op Groos… sorry, op de stukjes van Groos!

Zo zie je maar, beste Gerie, wij groeiden langzaam naar elkaar toe, zonder dat we elkaar kenden. Frappant, of niet soms?”

….

In 2011 voor Regiodiek en Groesbeek Weekblad iedere week een column geschreven. “Groos.”

De dingen gaan zoals ze gaan. Toeval bestaat niet. Vandaag, 25-6-2014 kreeg ik een aardige mail met daarin bovenstaande regels. Heb ik al de hele dag goeie zin van!

Share Button

Column. Lang leve acquisitie!

Acquisitie ‘moet’. Iedere dag

Dat weten we wel, maar bijna de helft van de ondernemers doet dat niet! Binnen bedrijven en maatschappen is het de normaalste zaak van de wereld geworden, dat naast de directie, ook individuele medewerkers  ondernemen en er voor zorgen dat hun opdrachtenportefeuille wordt gevuld.

Ondanks dat ondernemers weten dat acquisitie de hoofdslagader van het bedrijf is, staat het bij veel ondernemers gewoonweg niet op de agenda. Ooit kwamen de opdrachten vanzelf binnenrollen, was de advocaat, advocaat, de coach coach en het familiebedrijf het familiebedrijf. “Acquisitie? Dat deed ons pap nooit.” De mevrouw die dat zegt, staat aan het hoofd van een groot installatiebedrijf met luxe toonzaal. Sinds enkele jaren zijn zij en haar man de directie. De omzet is zorgwekkend. Ze zegt dat het komt door de crisis en door de Gamma’s en Karwei’s. “En Ikea zit ook overal. En dan die sites… Daar valt niet tegenop te concurreren.” Zij verkopen A-merken, kunnen leveren én installeren, hebben alles onder één dak. Dat is hun kracht, maar dat moet wel onder de aandacht gebracht worden zowel bij de consument als bij de aannemer en projectontwikkelaar.

Samen maken we een krachtig acquisitieplan. Wat zoveel betekent als het koesteren van bestaande klanten en het actief op zoek gaan naar nieuwe. Zowel het een als het ander vonden ze lastig. We gingen samen met plezier aan de slag. Het nabellen van klanten waaraan zij de afgelopen twee jaar materialen verkochten, leverde verrassend veel positieve reacties op. Er kwamen zelfs vervolgopdrachten uit. Voor hoe ze nieuwe klanten konden werven ben ik letterlijk naast hen gaan zitten en hebben we plannen gemaakt:  Een strak relatiemanagementplan, daarnaast een contentmarketingplan. Wie wil je bereiken? Wat wil je overbrengen? Waar richt je je op? Wanneer, waarom en hoe gaan we acties doen? Het werkte! Daardoor kregen zij ook meer plezier in acquisitie. In hetzelfde traject werd een individuele gastvrijheidtraining voor de verkopers in de binnen- en buitendienst meegenomen.

Blijven communiceren met bestaande klanten en actief nieuwe zoeken moet een dagelijkse activiteit zijn. Bij veel bedrijven is de afdeling acquisitie opgeheven en moet de notaris, franchisenemer, advocaat en coach zelf zijn klanten vinden. Sommigen doen dat met elan en verve en weten dat acquisitie een weg is van de lange adem waarin verschillende acquisitietechnieken aan bod komen. Anderen hebben daar moeite mee en geven dat ook ruiterlijk toe: “Ik ben psycholoog/arts/advocaat. Geen verkoper.” Zij moeten wennen aan die nieuwe verantwoordelijkheid en vinden het een spannend en onzeker traject. Steken de kop in het zand en geven voorrang aan andere zaken en zien hiaten in hun omzetstaat. Tip: Neem uzelf voor om iedere dag minstens een ‘warme klant’ te bellen en te informeren of er mogelijkheden zijn voor verdere samenwerking. Benader minstens één nieuwe prospect per dag. Niet alleen voornemen, doen! Dat is het enige probate middel. Onderzoek heeft uitgewezen dat bijna 50 % van de bedrijven onvoldoende actieve acquisitie doet. Er is dus veel te winnen. Ook voor bedrijven die acquisitiecoaching geven. 😉

 

 

 

 

 

Share Button

Column. Fijn spannend

“Echt iets voor jou.” De Gelderlander onder m’n neus. Workshop columnschrijven met Bekende Schrijver. Ik schrijf in. Het tintelt: “Er gaat iets leuks gebeuren!” Dagen gaan voorbij. Ik vertel het her en der: “Ik vind zo’n sessie spannend.” Mijn luisteraars wandelen lekker door of slobberen hun wijntje… Spannend, voelt als ‘t Sinterklaasgevoel van toen ik klein was.Erg spannend dus. Ook fijn. Als ik binnenkom in de luxe boekwinkel staat Bekende Schrijver met z’n rug naar me toe. Ik herken hem. Zijn column met frontfoto staat ieder dag in De Gelderlander. Blonde pieken her en der. Die zie ik nu ook aan de achterkant. Hij draait zich om en lacht.We geven elkaar een hand en noemen onze naam. “Fijne avond,” zegt hij.De deelnemers zitten in een kring. Ik geef mevrouw rechts een hand en stel me voor. Ze vertelt me dat ze een boek heeft geschreven… Ik herken haar. Haar verhaal stond in De Gelderlander.Mevrouw aan de andere kant is druk met de mevrouw aan haar andere kant. Ze vertelt een succesverhaal… Opeens is Bekende Schrijver daar. Hij maakt grapjes en leest voor uit eigen werk. Doorsnee van miljoen schrijvers in Nederland hangt aan z’n lippen. Ik ook.Hij maakt nog meer grapjes en geeft tips. Zegt dat hij ook wel eens onzeker is. We krijgen zijn boek. Gesigneerd. We mogen het een voor een komen halen. Bekende Schrijver inspireert… Ik heb Magazine Dorps in mijn tas. Daarin mijn column. “Zullen we ruilen,” zeg ik. “Lees ik jouw boek, jij mijn column?” “Wat leuk! Dat ga ik doen,”zegt hij. “En dan ga ik je mailen.” Ik straal. “Fijn!” Spannend. Magazine Dorps verschijnt 2 x per jaar in een oplage van 6000 stuks en wordt verspreid in Molenhoek en Malden. In decembernummer 2013 staat mijn column ‘Happy Hour’ waarover Thomas Verbogt mij 5 dagen later mailt: Beste Gerie, wat een prettige column vol tere dynamiek en een fel einde. Met veel plezier gelezen. Met dank en hartelijke groet, thomas. Ook voor mij Happy Hour!   Gerievanderland-zijderveld@hotmail.com

Share Button

LEVEN IS LEF: BLIJVEN INVESTEREN

Leven is Lef: Blijven investeren!

“Dat ik na het verlies van Harry nog weer zo blij kon zijn, dat had ik nooit gedacht en ook niet dat ik nog zo graag leef. Ik hoop heel oud te worden.” Ze kijkt me vrolijk aan. “Truus, je bént al oud.” We lachen erom. Ik praat met Truus Weijs uit Plasmolen over leven en lef. Over doorgaan en over dat je de kwaliteit van je leven moet blijven bewaken. De voorjaarsschilder is net weg; binnen en buiten alles opnieuw in de verf. “Nu kan het er weer een tijdje tegen.” Truus is op weg naar 88. Vier jaar geleden is haar man gestorven. Het gemis is er nog iedere dag, maar haar leven wordt daar niet meer dagelijks door beheerst, wel steekt ze iedere dag een kaarsje aan naast zijn foto. En ze heeft er steun aan om regelmatig naar zijn graf te gaan. Een enkele keer gaat ze lopend, met de rollator. “Dààr is lef voor nodig,” zegt ze lachend, om met een rollator de straat op te gaan! Ja, naar Middelaar lopen is voor mij ondertussen best een fikse wandeling, maar gelukkig heb ik de auto!” Ruim drie jaar geleden kreeg Truus een herseninfarct. Met veel steun en hulp van de kinderen werd aan haar revalidatie gewerkt. Autorijden leek van de baan. Zo niet bij Truus. Iedere dag maakt ze een ritje “Ik rijd zo graag auto. Nee, die kan ik niet missen!” Ze gaat ermee naar de gym en ook wekelijks naar de kerk en iedere woensdag naar de Koppel in Middelaar om gezellig met andere senioren te eten. Met plezier woont ze in het huis dat zij en haar man zestig jaar geleden lieten bouwen. Kleine en grote aanpassingen om de kwaliteit van leven te bewaken zijn gedaan. Er is een traplift geplaatst, ze heeft wekelijks huishoudelijke hulp en als het nodig is krijgt ze hulp in de tuin. Dagelijks komt er iemand van de thuiszorg helpen met de medicatie. “Dat vonden de kinderen beter en ik vind het ook wel gezellig dat er iemand komt. Ik heb fijne kinderen, ook fijne buren en sinds kort ga ik, met een mevrouw van de buurthulp, wekelijks een uurtje winkelen in Gennep of in Groesbeek.”  Ze zegt het nog eens: “Ik leef heel graag.”

Share Button