Categoriearchief: Leven is Lef

LEVEN IS LEF

Geplaatst op door

HEBT U HET LEF OM TE VERHUIZEN?   

“Gelijkvloers en seniorbestendig wonen bevalt mij goed!” Veronique is 54 jaar. Haar man Frans is 61 jaar. Ze voelen zich (en zijn nog) jong en energiek. Hebben zin in het leven. Frans is onlangs een eigen bedrijf gestart, kantoor aan huis.  Veronique werkt in de ouderenzorg. Dagelijks ziet zij de ongemakken van het niet tijdig verzetten van de woonbakens. “Het huis, de tuin of de locatie is soms zo’n last, dat bewoners  daar compleet ongelukkig van worden. Hun uitwonende kinderen ook! Wie onderhoudt het allemaal. Wie voorkomt dat eenzaamheid toeslaat?” Veronique vertelt verder: “Wij zijn verhuisd naar een woning dicht tegen het centrum aan.  Alles gelijkvloers, maar met boven ruimte voor onze dochter die nog thuis woont en voor logees. Wij hebben beneden alle voorzieningen seniorbestendig laten maken. Brede deuren, badkamer, geen drempels. Weggaan uit onze vertrouwde wijk was niet gemakkelijk. Wij woonden naar onze zin in een mooie buitenwijk. Leuke tuin, zes kamers boven en leuke buren. Twee van onze drie kinderen gingen het huis uit. Frans en ik waren het snel eens:‘ Op zoek naar een andere woning! Bij dat zoeken hebben wij bewust gezocht naar een woning dicht bij het centrum, zodat wij, als dat te zijner tijd nodig is, gemakkelijk te voet bij de winkels kunnen komen en ook bij de huisarts en de apotheek; en ook naar allerlei leuke activiteiten .”Vrolijk lachend zegt ze: “Ik ben blij met onze beslissing. Wij hebben nu al veel plezier van alle gemak en comfort. Een aanrader.”

Leven is lef verschijnt 1x per maand. Geschreven door Gerie van der Land-Zijderveld, www.schrijverij-gerie.nl in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur. Vragen over ‘Seniorbestendig wonen? (024) 357 05 70.

Share Button

Leven is lef

Geplaatst op door

HEBT U HET LEF OM ALS MANTELZORGER UW GRENZEN AAN TE GEVEN?

Als mantelzorger je grenzen aangeven, blijkt in de praktijk niet gemakkelijk te zijn. Hardop zeggen dat het je soms zwaar valt, daar rust een taboe op, lijkt het. Verschillende mantelzorgers haken af, als ik vraag of ze daarover willen vertellen voor deze rubriek. “Nee, daar heb ik het lef niet voor, stel je voor dat mijn vader het leest!” Volgens tellingen telt Nederland op dit moment 2,6 miljoen mantelzorgers. Soms word je het van de ene dag op de andere. Je partner wordt ziek of je kind, of een goede vriend. En soms word je het van lieverlee, voor de buurman, tegen wil en dank, want, ‘iemand moet het doen.’ Een weg terug is er bijna niet.  Sommigen weten niet eens dat er een mantelzorgvergoeding bestaat en grenzen aangeven, dat lijkt zo onaardig.

“Ik vind het een lastig onderwerp.” XXX, is 58 jaar, getrouwd, heeft geen betaalde baan, haar kinderen zijn volwassen en hebben inmiddels zelf kinderen, haar man is herstellende van kanker. Haar moeder is 91. Die woont zelfstandig. “In een veel te groot huis, met een tuin voor en achter. Mijn moeder is gelukkig goed bij haar verstand, maar fysiek heeft ze nogal wat veren moeten laten. Een keer in de week is er huishoudelijke hulp, al het overige komt op mij neer. Al jaren. Mijn broers wonen verder weg. Ik doe het met liefde. Ook uit plichtsbesef, we kunnen het gelukkig goed met elkaar vinden. Maar ik doe het niet altijd met plezier! Zeker niet toen mijn man ook mijn zorg extra nodig had. Mijn hoofd liep om!  De tuin, de boodschappen, de cardioloog, naar de oogarts, de pedicure, de schoonheidsspecialiste, de kapper,  de medicatiedoos, contacten met de thuiszorg, bezoekjes aan haar kennissen. Mijn grenzen aangeven? Dat geeft mij een enorm schuldgevoel. Bovendien, als ik het niet doe, wie doet het dan wel?”

Leven is lef verschijnt 1x per maand. Wordt geschreven door www.schrijverij-gerie.nl in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur  (024) 357 05 70. Ook voor uw vragen over mantelzorg.

Share Button

Hondje

Geplaatst op door

Voor mijn maandelijkse ‘stukkie,’ Leven is Lef,  in de regionale krant, kom ik iedere maand bij een senior op bezoek. Meneer is 86. Hij en zijn vrouw, die 83 is, hebben een nieuw hondje gekocht. Een vrolijke. Een Cavalier King Charles spaniel. Zo eentje die Pim Fortuyn ook had. Dat hondje is de reden van mijn bezoek. “Het positieve verhaal van u, stimuleert misschien andere ouderen om achter de geraniums vandaan te komen,” vertel ik aan meneer.“Dat een huisdier voor veel plezier kan zorgen, daar gaat het om in het artikel.” Hij ziet er patent uit, zit rechtop in de leunstoel bij het raam en zegt: “Mijn vrouw moet hem opvoeden, ik heb daar geen geduld voor.
Zo is het toch? Jij voedt hem toch op?”
Zijn vrouw bevestigt dat.
“Ik kan dat niet meer.”
Hij zwijgt. Kijkt me aan. Zet zijn bril recht. Gaat dan verder, trots: “Ik had de regie. Altijd. Overal. Op mijn werk en thuis. … Dat heb ik niet meer. Helaas. Ik kan u vertellen: Dat is niet gemakkelijk.”
Hij kijkt weer naar zijn vrouw. “Zo is het toch?”
Ze lacht wat en zegt: “Nu ben ik de baas.”
“Het komt omdat ik ziek ben. Ik heb…” Hij denkt na. “Wat heb ik ook alweer?”
“Alzheimer.”
Hij kijkt haar verschrikt aan.
“Ja? Is dat zo!?”
Zijn vrouw knikt.
Wat verlegen, alsof hij zich schaamt, kijkt hij mij aan. De felheid is uit zijn ogen verdwenen.
“U hoort het.” Hij fluistert het bijna: “Het komt door Alzheimer.” Hij kucht, neemt een slok thee.
De zon schijnt naar binnen. Zijn vrouw kroelt met het hondje. We zwijgen. Even. Dan glimlacht hij naar mij. “Ja, wel leuk, een nieuw hondje. Tegen mijn zin eigenlijk. Nadat we onze vorige hond moesten laten inslapen, zei ik tegen m’n vrouw, -omdat ik niet meer helemaal fit ben- we nemen geen andere. Maar daar wilde ze niet van horen. Mijn vrouw en de kinderen hebben samengespannen en mij overtuigd.” Glimlachend, wat berustend zegt hij: “Ik heb niets meer te vertellen. Hij zwijgt weer. Zegt dan: “Maar ik ben er blij mee dat het hen is gelukt. Het is een lief hondje en fijn om mee naar buiten te gaan.
Ja, soms ben ik verschrikkelijk boos!” Hij zegt het fel.
“Hij kan zó driftig zijn,” zegt zijn vrouw, “altijd al hoor! Maar gelukkig is hij het ook altijd weer snel vergeten.”

Share Button

Leven is lef – Fien

Geplaatst op door

Mantelzorgbuurvrouw Els legt het goed uit: “Fien, ik ga een weekje met vakantie. Gerie komt iedere dag even bij jou kijken.” Fien lacht. Zegt dat dat echt niet nodig is, dat een week zo voorbij is en dat ze uitstekend voor zichzelf kan zorgen, maar dat ik best mag komen. “Als ze dat leuk vindt.” En dan meteen erachter aan: “Ik vind dat natuurlijk wel gezellig, als je komt. Maar het is níet omdat ik dat nodig heb!”
Els vult de agenda in. Op alle dagen dat zij niet komt, schrijft ze: Els is met vakantie. En op de zaterdag dat ze weer thuis komt staat: Els is weer thuis.
Fien leest aandachtig. Vraagt dan aan Els: “O ja? Ga je met vakantie? Hoe lang ga je?”
We bespreken het nut en voordeel van haar agenda. En dat iedereen wel eens wat vergeet. Dat vindt ze heerlijk om te horen. “Jullie schrijven ook dingen op!?”
Wij in koor: “Ja Fien!”
Triomfantelijk zegt ze: “En jullie zijn nog niet eens zo oud als ik!” Hoe oud Fien is weet ze niet meer precies. “In de negentig.” We corrigeren: “Achtentachtig.”
“Nou, dat is toch bijna negentig! Dan mag je toch wel eens wat vergeten? Sinds gisteren lijkt het trouwens of ik meer vergeet, maar ik weet hoe dat komt! Omdat gisteren mijn zusje is gestorven.”
Alles is gisteren bij Fien. Dus ik was gewaarschuwd…
De andere morgen. Els is vertrokken. Fien is onrustig. Loopt op en neer door de weg. Ze belt aan.
“Els is niet thuis.”
“Klopt Fien, Els is een weekje met vakantie.”
“ O ja? Dat heeft ze mij niet verteld. Ik ben m’n huissleutels kwijt. Gisteren had ik ze nog. Een grote sleutelbos. Ik ben ze verloren, in de tuin.”
Mee naar de overkant. Zoeken. De tuin is groot, haar paniek nog groter. Ze lijkt radeloos.
“Er moeten nieuwe sloten in!”
“Welnee Fien, we zoeken nog een poosje door.” Niets te vinden. Wat te doen? “Zoeken met een metaaldetector,” zegt Fien. “Weet je het zeker?” Ze weet het zeker. Ik vind een bedrijf in de stad. We maken een deal. Twee personen, twee uur zoeken. Fien vindt het prachtig. Er wordt niets gevonden. Ze zwaait de mannen na. Haar onrust is verdwenen.
Thuisgekomen zie ik een bericht op m’n telefoon. Van Els. “Ben vergeten te vertellen dat Fien iedere dag komt vertellen dat ze gisteren haar huissleutels heeft verloren. Geen aandacht aan schenken. Het liefst wil ze die zoeken met een metaaldetector.”

Met plezier gaan Els en ik volgende week collecteren. Helpt u ook mee, Alzheimer voorkomen? Geeft u gul aan de collectanten? Er is veel geld nodig voor onderzoek.
Vanwege privacy is de naam van buurvrouw Fien verzonnen. Sinds augustus 2015 woont zij in een verzorgingshuis.

Leven is lef verschijnt 1x per maand en wordt geschreven door www.schrijverij-gerie.nl in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur
(024) 357 05 70. Ook voor al uw vragen over dementie.

Share Button

Leven is lef – Met plezier en passie gepensioneerd

Geplaatst op door

Met plezier en passie gepensioneerd en zich inzetten voor de buurt “Kom maar achterom.” Cato blaft vrolijk, dartelt, is enthousiast. Dat zijn haar baasjes ook! Die zijn het er vrolijk over eens: “Na een down, altijd weer een up!” Ze zijn bijna 40 jaar getrouwd, volop genietend van het leven. Bewust naar hun pensionering toegeleefd. Twee positieve mensen die het leven omarmen en het leuk vinden om op velerlei gebieden actief te zijn voor buurt en gemeenschap, nu speciaal voor de Mortel in Mook. De zon schijnt, de ruime tuin straalt. Sprankelende bloemen en kleuren. “Dat is het werk van Karin.” Ik ben op bezoek bij Stan (66 jaar) en Karin Brinkhoff (68 jaar) in Mook. “Wij gepensioneerden, zijn de kansen van de toekomst,” grapt Stan. Dan serieus erachter aan: “Zo is het wel natuurlijk. Er zullen heel wat voorzieningen getroffen moeten worden voor senioren. Daar gaan generaties na ons  aan verdienen.” Soms even wat stram ’s morgens. “Niets om over te zeuren.” Stan en Karin vinden het iedere dag weer een feest om op te staan. “Zo de moeite waard!” Ruim 31 jaar wonen ze in Mook. “Kijk, op deze kaart staat onze plek al genoemd. Hij stamt van 1867. En weet je dat het grondwater hier op de Mortel het meest zuivere water is van heel Nederland!? Hoe leuk zou het zijn als op ons plein een waterpomp komt waar buurt en toeristen plezier aan kunnen beleven. Daar blijven we als buurtvereniging voor knokken.” Eindelijk is het zover. Het speel- en evenementenplein in het hartje van buurtschap de Mortel in Mook wordt gerenoveerd. Als secretaris van de buurtvereniging, houdt Stan de voortgang goed in de gaten en wil het liefst dat, naast de nieuw aan te leggen pomp, de eeuwenoude kapel met de mysterieuze geschiedenis en verhalen, op een goede manier wordt gerestaureerd. “Niet alleen een beetje opknappen en glad stucen! Die kapel verdient het om degelijk en goed gerestaureerd te worden waardoor de oorspronkelijkheid weer zichtbaar wordt en generaties na ons er nog lang van kunnen genieten.” Karin, die zes jaar voorzitter is geweest van de buurtvereniging, is het helemaal met hem eens.

Leven is lef verschijnt 1x per maand en wordt geschreven in opdracht van:

  • Malderburch Welzijn ouderen gemeente Heumen, ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur (024) 357 05 70
  • Pantein Maasstaete Mook, dinsdag van 08.30-16.30 uur. (024) 69 Op genoemde tijden beantwoorden zij graag uw vragen. Ook als u vragen hebt over pensionering en buurtwerk.

 

Share Button