LOGEE

Logee

We rijden de grens over.

“Is dít Buitenland? “

Vanaf de achterbank hoor ik teleurstelling.

“Ja, Duitsland. We rijden nu naar Kleef, naar de dierentuin.”

“Ik zíe nìet dat dit Buitenland is.”

 

Ze rent en klautert. Prachtige speeltuin bij natuurpark Eendenmeer in Bergen. “Ik vind dit leuk tante Gerie! Kom jij ook maar!” Ik hang in de netten. Zwieper aan een katrol naar beneden; we rennen van een zandduin. Ploffen in het zand. “Is dít een duin!? Ik zie geen zee.” “Dit zijn de Maasduinen. De Maas is een rivier,” doceer ik. Ze denkt even na.“De duinen bij de zee, heten die Zeeduinen? Kom dan rennen we weer naar boven.”

Parmantig staat ze voor me: “Mama zegt dat Klokhuis verantwoordt is.” Ik proest het uit, zeg dat tv kijken helemaal niet leuk is als je logeert. We zingen liedjes, vertellen verhalen. Koken, kleuren. We doen spelletjes bij De Grote Siep. Vangen stekelbaarsjes. Ze kruipt voor het krieken van de dag bij ons in bed. Ze geniet. Ik ook.

“Mag ik ook lippenstift? En ook zo’n lijntje, zoals jij dat hebt? En dan met roze? En doe jij dat dan ook bij mij met een kwastje.” Voorzichtig teken ik langs de contouren van haar lippen. Haar gezicht en het mijne zijn op dezelfde hoogte; Er zit slechts een paar centimeter tussen. Ik zie dat zij vol studie mijn gezicht bekijkt. Ze kijkt ernstig en ik zie dat haar raderen volop draaien. Ik zeg niets. Met haar wijsvinger strijkt zij over een rimpel rechts op mijn wang. Met haar andere wijsvinger volgt ze de rimpel links tot aan m’n mondhoek. “Zo lijkt het net een snor, tekent ze ernstig verder.” “Mooi stilstaan, anders ga ik buiten de lijntjes en dat is niet mooi.” “Je hebt haartjes op je wangen.” “Dat krijg je als je ouder wordt.” Haar blauwe ogen lijken donkerder. Ik zie een blik vol ongeloof. Haar gezicht blijft onbewogen. “Krijg ik dàt ook!? Ik hoop het niet!” Ze huppelt vrolijk de badkamer uit en bekijkt zichzelf in de grote spiegel op de overloop.“Ohh. Móóoii,” zegt ze en lacht stralend. Al zeven.

Ze rent de trap af en roept: “Als het weer vakantie is kom ik weer bij jou.”

Deze column is gepubliceerd in Magazine Dorps van uitgever Studio Braaf uit Molenhoek. www.studiobraaf.nl

Share Button

HAPPY HOUR

 

Zwarte mees. Staartmees. Acrobatisch. Fascinerend om naar te kijken. Happy hour aan mijn keukenraam. Meet and eat.

Koolmees eet. Pikt. Kijkt. Naar mij? Dat denk ik. Zou hij mij zien? Zoals ik hem? Met een glimlach volg ik Koolmees op een halve meter afstand. Koolmees buiten, ik binnen, lekker warm. Koolmees eet zijn buik vol. Er is genoeg eten in het voederbakje dat aan mijn keukenraam hangt. Iedere dag vul ik dat met zaad en alles wat vogels lekker vinden: Zaadjes, fruit, brood met speciale pindakaas en kruimeltjes suiker. ’t Is van plexiglas dat bakje, een cadeautje. Een cadeautje is het ook, om van zo dichtbij naar vogels te kijken. Koolmees vliegt weg. Pimpelmees neemt z’n plaats in. Boomklever landt. Soms een dikke duif. Die kan niet ín het bakje, wel er bovenop. Hij weet dan niet hoe hij bij de lekkernijen moet komen. De liefde van z’n leven kijkt vanaf de pergola toe en geeft aanwijzingen: Roekoe. “Hoe dan?” Roekoet hij terug en draait voorzichtig rondjes en laat daarbij een grijze stofkring achter op het raam. Ze bakkeleien er samen nog even over op de pergola en maken het meteen weer goed. Ze kroelen dat het een lieve lust is. De schuwe grote bonte specht schommelt aan een net met pinda’s en houdt het bakje en het duivenechtpaar in de gaten. Zodra Duif weg is gaat hij het ook proberen. ‘Mijn’ vogels vieren de hele dag happy hour. Als ik naar hen kijk, ik ook! Vogels, zo bijzonder, krachtig en mysterieus.Vogels vliegen van hier naar daar. Naar Afrika en terug zonder TomTom. Over zeeën, woestijnen en bergen. Ik zie kans om mét Tom Tom nog te verdwalen in Molenhoek. Duizenden kilometers. Daar scheppen die vogels niet over op, sommigen zijn amper 15 centimeter en eten daarna weer gewoon uit het voederbakje aan m’n keukenraam. Onder het bakje is het ook een drukte van belang. Merels pikken weg wat op de grond is gevallen, brutaal roodborstje probeert ze weg te jagen. Vinken en groenlingen trekken zich daar niets van aan. Poes sluipt dichterbij… Ik let even niet op. Vogeltje ook niet. Ik zie Poes gaan. Parmantig, met verende tred en staart omhoog… Ook voor hem is mijn vogelbakje happy hour.

Geschreven voor Dorps. Magazine voor Molenhoek en Malden

Share Button

Column. Lang leve acquisitie!

Acquisitie ‘moet’. Iedere dag

Dat weten we wel, maar bijna de helft van de ondernemers doet dat niet! Binnen bedrijven en maatschappen is het de normaalste zaak van de wereld geworden, dat naast de directie, ook individuele medewerkers  ondernemen en er voor zorgen dat hun opdrachtenportefeuille wordt gevuld.

Ondanks dat ondernemers weten dat acquisitie de hoofdslagader van het bedrijf is, staat het bij veel ondernemers gewoonweg niet op de agenda. Ooit kwamen de opdrachten vanzelf binnenrollen, was de advocaat, advocaat, de coach coach en het familiebedrijf het familiebedrijf. “Acquisitie? Dat deed ons pap nooit.” De mevrouw die dat zegt, staat aan het hoofd van een groot installatiebedrijf met luxe toonzaal. Sinds enkele jaren zijn zij en haar man de directie. De omzet is zorgwekkend. Ze zegt dat het komt door de crisis en door de Gamma’s en Karwei’s. “En Ikea zit ook overal. En dan die sites… Daar valt niet tegenop te concurreren.” Zij verkopen A-merken, kunnen leveren én installeren, hebben alles onder één dak. Dat is hun kracht, maar dat moet wel onder de aandacht gebracht worden zowel bij de consument als bij de aannemer en projectontwikkelaar.

Samen maken we een krachtig acquisitieplan. Wat zoveel betekent als het koesteren van bestaande klanten en het actief op zoek gaan naar nieuwe. Zowel het een als het ander vonden ze lastig. We gingen samen met plezier aan de slag. Het nabellen van klanten waaraan zij de afgelopen twee jaar materialen verkochten, leverde verrassend veel positieve reacties op. Er kwamen zelfs vervolgopdrachten uit. Voor hoe ze nieuwe klanten konden werven ben ik letterlijk naast hen gaan zitten en hebben we plannen gemaakt:  Een strak relatiemanagementplan, daarnaast een contentmarketingplan. Wie wil je bereiken? Wat wil je overbrengen? Waar richt je je op? Wanneer, waarom en hoe gaan we acties doen? Het werkte! Daardoor kregen zij ook meer plezier in acquisitie. In hetzelfde traject werd een individuele gastvrijheidtraining voor de verkopers in de binnen- en buitendienst meegenomen.

Blijven communiceren met bestaande klanten en actief nieuwe zoeken moet een dagelijkse activiteit zijn. Bij veel bedrijven is de afdeling acquisitie opgeheven en moet de notaris, franchisenemer, advocaat en coach zelf zijn klanten vinden. Sommigen doen dat met elan en verve en weten dat acquisitie een weg is van de lange adem waarin verschillende acquisitietechnieken aan bod komen. Anderen hebben daar moeite mee en geven dat ook ruiterlijk toe: “Ik ben psycholoog/arts/advocaat. Geen verkoper.” Zij moeten wennen aan die nieuwe verantwoordelijkheid en vinden het een spannend en onzeker traject. Steken de kop in het zand en geven voorrang aan andere zaken en zien hiaten in hun omzetstaat. Tip: Neem uzelf voor om iedere dag minstens een ‘warme klant’ te bellen en te informeren of er mogelijkheden zijn voor verdere samenwerking. Benader minstens één nieuwe prospect per dag. Niet alleen voornemen, doen! Dat is het enige probate middel. Onderzoek heeft uitgewezen dat bijna 50 % van de bedrijven onvoldoende actieve acquisitie doet. Er is dus veel te winnen. Ook voor bedrijven die acquisitiecoaching geven. 😉

 

 

 

 

 

Share Button

Column. Fijn spannend

“Echt iets voor jou.” De Gelderlander onder m’n neus. Workshop columnschrijven met Bekende Schrijver. Ik schrijf in. Het tintelt: “Er gaat iets leuks gebeuren!” Dagen gaan voorbij. Ik vertel het her en der: “Ik vind zo’n sessie spannend.” Mijn luisteraars wandelen lekker door of slobberen hun wijntje… Spannend, voelt als ‘t Sinterklaasgevoel van toen ik klein was.Erg spannend dus. Ook fijn. Als ik binnenkom in de luxe boekwinkel staat Bekende Schrijver met z’n rug naar me toe. Ik herken hem. Zijn column met frontfoto staat ieder dag in De Gelderlander. Blonde pieken her en der. Die zie ik nu ook aan de achterkant. Hij draait zich om en lacht.We geven elkaar een hand en noemen onze naam. “Fijne avond,” zegt hij.De deelnemers zitten in een kring. Ik geef mevrouw rechts een hand en stel me voor. Ze vertelt me dat ze een boek heeft geschreven… Ik herken haar. Haar verhaal stond in De Gelderlander.Mevrouw aan de andere kant is druk met de mevrouw aan haar andere kant. Ze vertelt een succesverhaal… Opeens is Bekende Schrijver daar. Hij maakt grapjes en leest voor uit eigen werk. Doorsnee van miljoen schrijvers in Nederland hangt aan z’n lippen. Ik ook.Hij maakt nog meer grapjes en geeft tips. Zegt dat hij ook wel eens onzeker is. We krijgen zijn boek. Gesigneerd. We mogen het een voor een komen halen. Bekende Schrijver inspireert… Ik heb Magazine Dorps in mijn tas. Daarin mijn column. “Zullen we ruilen,” zeg ik. “Lees ik jouw boek, jij mijn column?” “Wat leuk! Dat ga ik doen,”zegt hij. “En dan ga ik je mailen.” Ik straal. “Fijn!” Spannend. Magazine Dorps verschijnt 2 x per jaar in een oplage van 6000 stuks en wordt verspreid in Molenhoek en Malden. In decembernummer 2013 staat mijn column ‘Happy Hour’ waarover Thomas Verbogt mij 5 dagen later mailt: Beste Gerie, wat een prettige column vol tere dynamiek en een fel einde. Met veel plezier gelezen. Met dank en hartelijke groet, thomas. Ook voor mij Happy Hour!   Gerievanderland-zijderveld@hotmail.com

Share Button

wat anderen vertellen…

Columns

Freelancecopywriters is blij met het aantrekken van een stevige columniste:

Gerie van der Land, talentvol, bruisend en uitermate grappig. Zij schrijft actief in de lokale bladen en weekblad Margriet heeft verschillende keren schrijverijen van haar geplaatst.

Met haar heldere kijk op de wereld schrijft ze vlotgeschreven columns die je zonder uitzondering achterlaten met een brede glimlach om de mond van herkenning. Naast columns schrijft Gerie ook artikelen
Inspirerend en aimabel. Altijd op zoek naar mogelijkheden tot verbinden. Zo is zij de drijvende kracht achter Vrouwentafel Plasmolen, een netwerkorganisatie dat vrouwelijke ondernemers in de regio stimuleert en samenbrengt.

Pennevruchten van o.a. Gerie zijn te vinden op onze Facebookpagina, die 15 november officieel haar virtuele deuren opent.

Share Button