Patricia en ik

Ontmoeting. Klik. Klik. We spreken af: ‘We gaan elkaar weer zien.’ Als we elkaar weer zien is het weer goed. ‘Het klikt.’ Twee enthousiaste gedreven mensen. Stapels ideeën. Patricia is fotograaf. Ik schrijf.   Patricia: ‘Het is mijn droom om een blad te maken dat mensen raakt. Een eerlijk blad. Niet te braaf.’ Ik droom mee. Heerlijk blad. Verrassend blad, tikkie brutaal. Haar ogen stralen en kijken ook vastberaden.‘Een blad met een cover die meteen uitnodigt om verder te kijken, met mooie foto’s en bijzondere interviews. Een blad met foto’s en verhalen voor en over mensen uit Molenhoek en Malden, wat de lezers kunnen koesteren of hen troost of aan het lachen maakt. Foto’s en verhalen die uitdagen en inspireren. Ik wil foto’s laten zien die op de loop  gaan met je fantasie. Ik wil een blad maken wat ik zelf graag zou willen zien en lezen, een blad dat gaat over werken, gezond leven, bevlogen zijn en de achterkant van de mooie kant laat zien. Ook de rafeltjes.  Ik hoef niet de wereld te veroveren…’ ‘Nee?’ ‘Nee! Malden en Molenhoek is voor mij voldoende. In Molenhoek woon en leef ik. Met Molenhoek en Malden voel ik me verbonden en aan alle lezers  wil ik laten zien wat ik met mijn foto’s wil laten zien. Foto’s maken is mijn passie. Ik vind het bijzonder dat mensen mij vertrouwen, dat ik hen mag  fotograferen in alledaagse situaties,  of juist extreem.  Dat wil ik laten zien in Dorps. Vier keer per jaar een mooi magazine maken.  Mijn droom gaat uitkomen, dat weet ik zeker!  Wil jij schrijven?’ Ik krijg goeie zin van haar vraag.  Wat Patricia wil met haar foto’s wil ik immers met mijn teksten! We sluiten de deal en lachen naar elkaar. Een mooi moment. Ik maak een foto in mijn hoofd. Klik.

Dorps nummer 1. Oktober 2012

Logé

We rijden de grens over.

“Is dít Buitenland? “

Vanaf de achterbank hoor ik teleurstelling.

“Ja, Duitsland. We rijden nu naar Kleef, naar de dierentuin.”

“Ik zíe nìet dat dit Buitenland is.”

Ze rent en klautert.Prachtige speeltuin bij natuurpark Eendenmeer in Bergen.“Dit is leuk tante Gerie! Kom jij ook maar!” Ik hang in de netten. Zwieper aan een katrol naar beneden; we rennen van een zandduin. Ploffen in het zand.“Is dít een duin!? Ik zie geen zee.” “Dit zijn de Maasduinen. De Maas is een rivier,” doceer ik. Ze denkt even na.“De duinen bij de zee, heten die Zeeduinen?” Ze wacht niet op antwoord. “Kom dan rennen we weer naar boven.”

Parmantig staat ze voor me: “Mama zegt dat Klokhuis kijken verantwoord is.” Ik proest het uit, zeg dat tv kijken helemaal niet leuk is als je logeert. We zingen liedjes, vertellen verhalen. Koken, kleuren, doen spelletjes bij De Grote Siep. Vangen stekelbaarsjes. Ze kruipt voor het krieken van de dag bij ons in bed. Ze geniet. Ik ook.

“Mag ik ook lippenstift? En ook zo’n lijntje, zoals jij dat hebt? En dan met roze? En doe jij dat dan ook bij mij met een kwastje?” Voorzichtig teken ik langs de contouren van haar lippen.Haar gezicht en het mijne zijn op dezelfde hoogte; Er zit slechts een paar centimeter tussen.Ik zie dat zij vol studie mijn gezicht bekijkt.Ze kijkt ernstig en ik zie dat haar raderen volop draaien. Ik zeg niets. Met haar wijsvinger strijkt zij over een rimpel rechts op mijn wang.Met haar andere wijsvinger volgt ze de rimpel links tot aan m’n mondhoek.“Zo lijkt het net een snor,” tekent ze ernstig verder.“Mooi stilstaan, anders ga ik buiten de lijntjes en dat is niet mooi.” “Je hebt haartjes op je wangen.” “Dat krijg je als je ouder wordt.” Haar blauwe ogen lijken donkerder. Ik zie een blik vol ongeloof. Haar gezicht blijft onbewogen. “Krijg ik dat ook!? Ik hoop het niet!” Ze huppelt vrolijk de badkamer uit en bekijkt zichzelf in de grote spiegel op de overloop.“Ohh. Móóoii,” zegt ze tegen haar spiegelbeeld en lacht stralend. Al zeven.

Ze rent de trap af en roept: “Als het weer vakantie is kom ik weer bij jou.”

Deze column is geplaatst in Dorps, voorjaar 2014, magazine voor Malden en Molenhoek