Leven is Lef: Dag Annet

LEVEN IS LEF

Gerie van der Land-Zijderveld ontmoet

ANNET KOOIJMANS UIT GROESBEEK

Hobby – Ik kan beter schrijven dan praten,” zegt Annet als ik haar bel om een afspraak te maken. “En zingen!” Met veel liefde en plezier zingt ze bij dameskoor Cantantes in Mook. “Mag ik daar meteen reclame voor maken? 14 december (2014) om 14.00 uur treden we op tijdens de Sfeermarkt bij Wim Voet in Mook en kerstavond zingen we om 21.30 uur in de protestantse kerk in Groesbeek. Dat zijn twee mooie optredens. Daar kijk ik naar uit!” 

Prachtig Groesbeek –  Annet heeft me uitgelegd waar ik moet zijn: “De Wylerbaan op, achteraan, voor de bocht, naar Links…” Wauww! Wat een schitterend gebied. Waldgraaf. Pieterpadroute. Af en toe een boerderij, schapen en koeien in de wei. Idyllisch gebied waar hard gewerkt wordt door de boeren die er wonen.“Doorrijden tot achteraan. Dan Links. We hebben een vlag voor het huis.” Vanaf de weg een lange oprijlaan naar de woning. Ze wacht me buiten op. “Annet! Hallo. Hier houdt de wereld op! … Maar wát móói…” Ze lacht een beetje: “Ja, er is lef voor nodig om hier te wonen. Maar we genieten van de rust en de ruimte. Als het flink heeft gesneeuwd,  vragen we de buren om hulp. Ze komen dan met de tractor en maken de weg vrij. We hebben hier een fantastische leefgemeenschap. We delen lief en leed. De meesten hebben ondertussen de leeftijd van de doelgroep waarvoor ik 16 jaar (!) de rubriek Leven is lef heb geschreven. Ik zelf ook! Thee? ” Rondom het huis lopen katten, In de tuin scharrelen kippen en Paard en Pony hebben alle ruimte. Verderop de geiten. “Dat zijn de meest verwende geiten van Nederland, die voeren we bij met kippenvoer. Dat vinden ze lekker!”

Mooie herinneringen – Annet Kooijmans, 58 jaar, is in haar leven maar liefst 27 keer van woonplek veranderd. Woont sinds 12 jaar met haar man Frans van der Molen op de Waldgraaf. Moeder van twee zonen en oma van een kleinkind. Een dag in de week past ze op. “Ge-wél-dig!” Alle andere dagen van de week is ze docente Nederlands. Schrijven is haar lust en haar leven. En toch gaat ze stoppen met schrijven voor de rubriek Leven isLef. “Ja, daar is lef voor nodig. Ik ga stoppen met iets wat ik graag doe! Het contact met de redactieraad Leven is lef is leuk en ik heb meer dan 170 bijzondere mensen ontmoet met fantastische verhalen. Sommigen daarvan vergeet ik nooit meer. Ik ontmoette een echtpaar dat 60 jaar was getrouwd. Ik vroeg hen naar het geheim van hun liefde. ‘Liefhebben, dat is luisteren. Écht luisteren,’ zeiden ze. Liefde intrigeert me. Oprechte liefde vind ik bijzonder. Met plezier ben ik buitengewoon trouwambtenaar van de burgerlijke stand in Groesbeek. Die zin geef ik graag aan een bruidspaar mee: ‘Écht luisteren.’ Niet opgeven…  Ik heb moeite met echtscheiding. Soms denk ik: ‘Kom op zeg! Doe wat meer moeite. Heb lef om door te gaan!’ Frans en ik zijn ruim 43 jaar samen. Dat bevalt nog steeds goed. Natuurlijk mopperen we soms. We hebben het goed en ik vind het heerlijk om samen herinneringen op te halen. Ja,” ze lacht breeduit, “aan Leven is Lef bewaar ik ook mooie herinneringen.”  Ze zwaait me uit.

“Dag Annet, bedankt! Voor 16 jaar Leven is Lef!”

Met plezier neem ik de pen van haar over.

Share Button

Erny Frowijn – Ronald McDonald Huis Nijmegen

Erny Frowijn uit Molenhoek en Ronald McDonaldhuis Nijmegen

Erny is 43 jaar, getrouwd met Rob Frowijn en moeder van zoon Jacob, dochter Meie en zoon Felix.

We ontmoeten elkaar op een bijeenkomst van Vrouwentafel in Nijmegen. Ik ben gast, zij is spreker. Stralend, enthousiast en met passie vertelt zij over haar werk als Huismanager in het Ronald McDonald Huis Nijmegen. Als zij aanschuift aan mijn tafel vraag ik haar waar die passie vandaan komt. Even verandert haar vrolijke blik. “Ik ben ervaringsdeskundige,” zegt ze, “ik weet hoe zwaar het is om een ziek kind te hebben. Ik weet ook hoe desolaat het is als je dan geen veilige omgeving hebt. Jacob, onze oudste zoon is gestorven.” Boem. Ik schrik. Haar ogen lachen weer als ze zegt: “Kom maar eens kijken! Ik ben er trots op dat er in onze regio een Ronald McDonaldhuis is. Dat wil ik graag aan zoveel mogelijk mensen overbrengen. Er is veel geld en vrijwilligerswerk nodig om een Ronald McDonald Huis ‘in de lucht’ te houden. Het is zó belangrijk dat lotgenoten elkaar kunnen steunen in een geborgen omgeving die voelt als een thuis.”

Gouden hart en gastvrij huis

“Ik kom kijken!” Op de Kapittelweg nummer 24 word ik ontvangen door Huismanager Nessy van Gisteren. Zij is er, samen met Erny en managementassistente Ellen Beerens, verantwoordelijk voor dat alles in en rondom het Huis op rolletjes loopt. Met elkaar sturen zij een team van 120 vrijwilligers aan. “Ik wil graag dat je hen ook noemt,” zegt Erny, “we doen het allemaal met elkaar. Nessy doet meer binnen, ik meer buiten. Ik zorg vooral voor het werven van fondsen.” Lachend zegt ze: “Ik ben altijd op zoek naar mensen, goederen en geld! Mede dankzij sponsoren en vrijwilligers, allemaal mensen ‘met een gouden hart en wapperende handen’ is het hier zoals het is: Een gastvrij huis.”  Ze vertelt dat vrijwilligers maximaal 3 uur per week werken en nieuwe vrijwilligers altijd welkom zijn.“Je hebt zelf ook een gouden hart?” “Ja!” zegt ze vrolijk. “Ja. Ik probeer alles te doen vanuit m’n hart en dan komt het hoe dan ook goed. Het verlies van Jacob is ook mijn grootste rijkdom. Doordat hij ons verliet ben ik het leven anders gaan zien. Ik weet nu beter waar het echt om gaat. Mijn man, kinderen, vrienden en familie zijn mij het meest dierbaar. En mijn werk hier! Hier is verdriet, maar ook optimisme en inspiratie. Ja hoor, als ik thuis ben kan ik mijn werk loslaten.”

Dít wil ik!

Met veel plezier had Erny, samen met een compagnon het goed draaiend café Sterre in de Bloemerstraat in Nijmegen, maar “nadat Jacob er niet meer was, was niets meer wat het ooit was geweest… Ik heb toen de horeca vaarwel gezegd. Maar wat wilde ik dan wel? Ik heb Film- en Opvoeringskunsten gestudeerd en ben toen aan de slag gegaan als filmdocente. Daar werd ik niet gelukkiger van.” Alweer negen jaar geleden, legde haar man Rob De Zondagskrant voor haar neer met de woorden: “Is dit wat voor jou?” Ze las: Gevraagd: Assistente Huismanager in Ronald McDonald Huis Nijmegen. “Ik wist meteen: Dit wil ik!”

Erny geeft me een rondleiding. Wat een gezellig huis! Schoon, warm en comfortabel. Het voelt als een warme deken. Er zijn 24 mooie slaapkamers en de woonruimte is verdeeld in verschillende kamers en er is een ruime keuken. De gasten zorgen zelf voor hun huishouden en ook broertjes en zusjes en opa’s en oma’s zijn welkom.Door de gezellige tuin, die ook onderhouden wordt door vrijwilligers, loopt een pad rechtstreeks naar het UMC ST. Radboud.”Fijn, om zo snel dicht bij je zieke kind te kunnen zijn. En dat de kinderen weten dat papa en mama dichtbij zijn. Mooi hè.” Haar ogen glinsteren.

Meer weten?  Kijk op www.ronaldmcdonaldhuisnijmegen.nl

Topic, regiomagazine voor de gemeente Heumen. Lente 2012

Share Button

wat anderen vertellen…

Columns

Freelancecopywriters is blij met het aantrekken van een stevige columniste:

Gerie van der Land, talentvol, bruisend en uitermate grappig. Zij schrijft actief in de lokale bladen en weekblad Margriet heeft verschillende keren schrijverijen van haar geplaatst.

Met haar heldere kijk op de wereld schrijft ze vlotgeschreven columns die je zonder uitzondering achterlaten met een brede glimlach om de mond van herkenning. Naast columns schrijft Gerie ook artikelen
Inspirerend en aimabel. Altijd op zoek naar mogelijkheden tot verbinden. Zo is zij de drijvende kracht achter Vrouwentafel Plasmolen, een netwerkorganisatie dat vrouwelijke ondernemers in de regio stimuleert en samenbrengt.

Pennevruchten van o.a. Gerie zijn te vinden op onze Facebookpagina, die 15 november officieel haar virtuele deuren opent.

Share Button

Burgemeester Wim Hillenaar Cuijk

Aanleiding van het gesprek is de eerste TOPIC  Cuijk. Een nieuw magazine voor alle inwoners van de gemeente Cuijk

“Cuijk is een gemeente met zoveel mogelijkheden. Ik vind het een voorrecht om er te werken” 

Gerie van der Land-Zijderveld ontmoet Burgemeester Wim Hillenaar

Via een brede marmeren trap naar boven. Melden bij de receptie. De secretaresse haalt ons op en opent de deur naar de verdieping met een pasje. We wachten op de gang. “De burgemeester komt zo.” Ondertussen tijd om wat rond te kijken. Een lange muur vol met portretten. Illustere voorgangers lachen mij toe.

Leuk gesprek

Enthousiast opent hij zijn deur: “Kom verder.” De zon schijnt stralend naar binnen. Ook zijn humeur is zonnig.  De thee en de koffie staan al klaar, die schenkt hij zelf in. We hebben meteen een vrolijk gesprek, springen van de hak op de tak.

‘Mijn droom is uitgekomen’

Als kind droomde hij al van burgemeester worden. Dat was zo gek niet, want zijn vader was het ook. Nu is hij het! Sinds 1 februari 2011. Burgemeester Wim Hillenaar vindt zijn baan fantastisch en een grote uitdaging.  Hij vertelt er enthousiast over: “Cuijk is een gemeente met zoveel mogelijkheden. Ik vind het een voorrecht om er te werken. Nee,” zegt hij lachend, “ik speelde als kind geen burgermeestertje.”

Getogen in Boxmeer

De 43-jarige burgemeester is geboren in Maasbommel en vanaf z’n derde jaar getogen in Boxmeer. Zijn rechtenstudie deed hij in Nijmegen.  “Dat is voor een student een leuke stad.” Ieder weekend kwam hij met een volle tas vuil wasgoed naar huis.  Dan had zijn moeder het druk, maar hij ook!  Want op zaterdag was hij tijdens zijn studie postbode in het land van Cuijk.  Onder andere daardoor  kent hij deze streek op z’n duimpje.  En er moest gehockeyd worden. Zelf spelen, de hockeymeisjesploeg trainen en ondertussen was hij verliefd op het meisje dat later zijn vrouw zou worden.  “Ik vond Rianne al een tijdje leuk, zij speelde ook hockey, door het trainen leerde ik haar nog beter kennen.” Hij kijkt een beetje verlegen als hij er over vertelt.

Burgemeester in Cuijk!

Toen de mogelijkheid er was om burgemeester te worden in Cuijk heeft hij die kans met beide handen gegrepen: Terug naar de streek waar hij en zijn vrouw zo van houden.  En dan ook nog als burgemeester. Zijn vrouw heeft hem gesteund en meegeholpen zijn droom te realiseren.  Ze gaf haar baan als advocaat in Gouda op en zonder morren verhuisde ze  met hem mee. Ondertussen werkt zij als advocaat in Nijmegen.  Dochter Janneke van 15 en zoon Willem van 13 volgen met plezier de lessen op het Merletcollege. 10-jarige zoon Joep brengt hij zelf iedere dag met de fiets naar basisschool Nienekes.  Serieus lachend zegt hij: “Cuijk is een gemeente met zoveel mogelijkheden. Een fijne plek om te wonen, werken en recreëren. En weet je wat ook zo fijn is, ik kan met de fiets naar het werk en ben veel vaker thuis om met het gezin mee te eten. Ja, mijn gezin en gezinsleven zijn belangrijk voor mij. Wie de baas is over de afstandbediening van de tv?” Hij schiet spontaan in de lach en zegt: ”De kinderen! Wat de kinderen kijken, kijk ik vol overtuiging mee. Zo ken ik al die sms-programma’s en weet wie De Voice of Holland is.”

Vanuit zijn werkkamer heeft hij een fraai uitzicht op het plein en op de torens van de kerk. Vanuit de burgemeesterskamer kan je wel naar buiten kijken, maar vanwege de afstand en de kleur van de ramen niet naar binnen.

Bijzondere periode in Rotterdam

Aan de muur hangt een kleurrijk schilderij dat fraai harmonieert met de rode stoelen maar niet helemaal met de smaak van de burgemeester. “Hoe vind jij het? “ vraagt hij. Zo’n vraag vraagt om een diplomatiek antwoord.  “Het past inderdaad mooi bij de stoelen.” We hebben er samen pret om. Op dezelfde wand van het schilderij,  achter zijn bureaustoel, een pentekening van het stadhuis van Gouda waar hij fractievoorzitter van het CD was en van Rotterdam.  Daar was hij hoofd openbare orde. “Nee, de Goudse stroopwafels mis ik niet. Die zijn hier in Cuijk ook te koop.” Zijn tijd in Rotterdam zal hij niet licht vergeten. Daardoor is hij fan geworden van Feyenoord en heeft de moord op Pim Fortuyn een onuitwisbare herinnering bij hem achter gelaten. “Dat was een heftige en emotionele periode. De pers uit binnen- en buitenland zat er bovenop. Werken onder hoogspanning. Samen met mijn collega kon ik toen bergen verzetten.”

Bewegen moet!

Vóór de periode Rotterdam en Gouda  werkte de burgemeester als advocaat in Woerden.  Voordat hij daar aan de slag ging vervulde hij zijn militaire dienstplicht. Daaraan bewaart hij mooie herinneringen en vriendschappen. Over zijn diensttijd  als reserveofficier zegt hij:  “Tijdens de opleiding was er actie. Dat vond ik leuk.  Na de opleiding verdween ik achter een bureau. Dat vond ik niet leuk. Weet je wat wel leuk was toen: de Nijmeegse  Vierdaagse lopen met volle bepakking.” Uit ervaring weet hij hoe zwaar de mars voor sommige lopers kan zijn.“Ik vond het een feest vorig jaar en zó leuk om als burgemeester de wandelaars, en speciaal die uit Cuijk, te ontvangen en een aantal mensen even een hart onder de riem te steken.  Ik kijk er weer naar uit! Een sportief hoogtepunt. Twee keer heb ik de Vierdaagse gelopen. Na m’n diensttijd nog één keer. Ik heb het plan om het nog eens te doen.  Ik moet mezelf meer achter de broek zitten om de sport op te zoeken, niet alleen ik vind dat, dat vindt de weegschaal ook!” Burgemeester vertelt dat hij juist vanmorgen met zichzelf heeft afgesproken dat sporten en bewegen moet! Iedere dag minstens een half uur.”Voor mij is hardlopen dan het meest gemakkelijk om te doen en ook het meest efficiënt. Ik wil en moet dat gaan volhouden.”

Idealist

Na zijn diensttijd ging de burgemeester meteen als advocaat, gespecialiseerd in milieurecht, aan de slag. “Ik was en ben een idealist. Ik wilde toen graag de wereld verbeteren. Lachend zegt hij:  “Dat wil ik nog steeds.”

Op een kastje staat een beeldje ‘Jan van Cuijk’ en  ook ‘De bok van Boxmeer.’ Een zilveren.  Daar is hij trots op. Die Bok heeft zijn vader gekregen toen die als burgemeester van Boxmeer afscheid nam.  “Voor mij is die Bok bijzonder en speciaal,” zegt hij, “een dierbare herinnering aan mijn overleden vader. Mijn moeder is bijna tachtig,  zij verkeert in een fase van haar leven waarin ze haar gedachten niet meer altijd naar eigen wil kan ordenen en daardoor dagelijkse zorg nodig heeft. Die verandering zien van je moeder is voor mij en mijn broers niet altijd gemakkelijk. Ook voor haarzelf niet.”

Trots op Cuijk

Aan de andere kant van de kamer hangt een grote plattegrond van Cuijk. Enthousiast vertelt de burgmeester over hoe mooi Cuijk is, hoe bijzonder de natuur en welke recreatieve mogelijkheden er in het verschiet liggen.  Uit alles merk je dat Cuijk en zijn inwoners de burgemeester na aan het hart liggen. Dat er in Cuijk nog een huis-aan-huismagazine gaat verschijnen ondersteunt de burgemeester. “Het regionale nieuws en achtergrondinformatie van twee of nog meer kanten, dat moet plezierig zijn voor de lezers.”

De foto’s worden gemaakt. De burgemeester gaat weer naar binnen. Op de marmeren trap draait hij zich om en zwaait.

Share Button

Patricia en ik

Patricia en ik

Ontmoeting. Klik. Klik. We spreken af: ‘We gaan elkaar weer zien.’ Als we elkaar weer zien is het weer goed. ‘Het klikt.’ Twee enthousiaste gedreven mensen. Stapels ideeën. Patricia is fotograaf. Ik schrijf.   Patricia: ‘Het is mijn droom om een blad te maken dat mensen raakt. Een eerlijk blad. Niet te braaf.’ Ik droom mee. Heerlijk blad. Verrassend blad, tikkie brutaal. Haar ogen stralen en kijken ook vastberaden.‘Een blad met een cover die meteen uitnodigt om verder te kijken, met mooie foto’s en bijzondere interviews. Een blad met foto’s en verhalen voor en over mensen uit Molenhoek en Malden, wat de lezers kunnen koesteren of hen troost of aan het lachen maakt. Foto’s en verhalen die uitdagen en inspireren. Ik wil foto’s laten zien die op de loop  gaan met je fantasie. Ik wil een blad maken wat ik zelf graag zou willen zien en lezen, een blad dat gaat over werken, gezond leven, bevlogen zijn en de achterkant van de mooie kant laat zien. Ook de rafeltjes.  Ik hoef niet de wereld te veroveren…’ ‘Nee?’ ‘Nee! Malden en Molenhoek is voor mij voldoende. In Molenhoek woon en leef ik. Met Molenhoek en Malden voel ik me verbonden en aan alle lezers  wil ik laten zien wat ik met mijn foto’s wil laten zien. Foto’s maken is mijn passie. Ik vind het bijzonder dat mensen mij vertrouwen, dat ik hen mag  fotograferen in alledaagse situaties,  of juist extreem.  Dat wil ik laten zien in Dorps. Vier keer per jaar een mooi magazine maken.  Mijn droom gaat uitkomen, dat weet ik zeker!  Wil jij schrijven?’ Ik krijg goeie zin van haar vraag.  Wat Patricia wil met haar foto’s wil ik immers met mijn teksten! We sluiten de deal en lachen naar elkaar. Een mooi moment. Ik maak een foto in mijn hoofd. Klik.

Dorps nummer 1. Oktober 2012

Share Button