Een spiksplinternieuwe! Lichtblauw. Papa lachte wat. Beetje trots. Buren kwamen kijken. Mama droeg een gebloemd schort over haar jurk. Op dat schort zat een zak, zo was de poetsdoek altijd dichtbij. Ze poetste een denkbeeldig pluisje van de motorkap. Zei: ‘We moeten er zuinig op zijn.’ Het was onze eerste personenauto. En het was ook een van de eerste in de buurt.De zon scheen. Ze opperde: ‘Misschien kunnen we er een keer mee naar ‘t strand.’ Daar was ik nog nooit geweest! We bedelden: ‘Ja papa? Naar zee? Een beetje vakantie? … Papa?’ ‘Misschien zaterdag.’ Ik wist amper wat vakantie was, maar kon er bijna niet van slapen.

Op zaterdag kwam mijn vader meestal pas rond een uur of vier ‘van ’t land’.   Maar vandaag ging hij na het middageten niet meer terug. We gingen! De Ford Anglia werd uit de schuur gereden. Die straalde. Ik ook! Grote zus en ik op de achterbank. ‘Stil zitten, nergens aankomen en mooi naar buiten kijken.’ Zitten op een plaid, een tas met boterhammen en aanmaaklimonade tussen ons in. Kleine zus voorin bij mama op schoot.

‘Zijn we er al?’ De zee zien en schelpen zoeken. Ik kon er bijna niet op wachten. ‘Niet zeuren. Let op. Kijk, hier staat het bord: Hoek van Holland, zien jullie wel?’ Even later zag ik het bord ‘strand’.  Vader rookte Hunter sigaretten en reed richting zee.

‘Jan, zo ver het strand oprijden? Kan dat wel?’‘Je denkt toch niet dat ik hem zo maar ergens neerzet!?’ Het was niet druk. De zon was achter een wolk verdwenen. Wauw! Schelpen. Binnen de kortste keren was de emmer vol, de tas met broodjes leeg en kwam het water van de zee dichterbij…

‘We moeten gaan Jan.’ De motor raasde…‘Niet zoveel gas Jan! Komen jullie er maar uit.’ Van een afstandje keken we toe. Het duurde en duurde voordat mama papa en ’t Fordje had uitgegraven. Ze mopperde. Was bijna net zo razend als de motor. ‘Ik zeí nog…!’

Op de terugweg rookte vader een Agio sigaar, mokte moeder nog wat na en ik hield de grootste schelp aan mijn oor, hoorde daarin het ruisen van de zee. Beetje vakantie. Herinnering om zuinig op te zijn.

Foto: Patricia Rehe. illustratie: Christine Bornfeld

Gezien? Op de Facebookpagina 40 Dagen zonder alcohol Gemeente Heumen en Mook en Middelaar schrijft een mevrouw: ‘Steeds vaker vraag ik me af waarom ik weer begin met dat wijntje. Al vijf jaar pas ik jaarlijks een pauze in. Dat bevalt prima. En toch begin ik na een paar maanden weer, vooral als de vakantietijd eraan komt. Dan vind ik blijkbaar dat de teugels weer los mogen. Toch gek, eigenlijk.’

Vriendin en ik lunchen. Met hetzelfde gemak waarmee we anders een wijntje bestellen, zeggen we nu, bijna achteloos: ‘Twee thee.’ We vinden de prijs van de thee hoog. Grappen: ‘Toch maar een wijntje?’ We eten een lekker broodje en missen het wijntje voor geen cent. ‘Allemaal gewoonte en luxe,’ vertellen we elkaar. We proosten met de theeglazen, klinken, zeggen lachend: ‘Op de komende weken!’ We vinden het knap van onszelf dat we nu alweer 3 weken pauzeren. Toch gek eigenlijk, dat we dat knap vinden. We doen al voor de 6^de keer mee! Ik vertel over het facebookbericht. Vriendin herkent het. Ik ook. Van lieverlee sluipt de gewoonte er weer in. Herkent u dat?

Als ik dit schrijf zijn er 11358 mensen die zich via IkPas hebben laten registeren. Dat is voor veel mensen een steuntje in de rug. Ze ontvangen tijdens de actie onder andere wekelijks een motivatiemail. Mijn aanmelding lukte niet. De dag waarop ik dat wilde doen was er een storing op de IKPas-site. Ik doe het op eigen kracht. Vriendin ook. En Buurvrouw ook! Dat gaat prima. Ben benieuwd of u zich heeft aangemeld of het ook op eigen kracht volhoudt.

Op de site van Ik pas lees ik: Uit onderzoek blijkt dat maar liefst 70 % van de deelnemers een half jaar na de actie nog steeds ruim 30 % minder drinkt dan voor de deelname aan IkPas.

We heffen nogmaals het theeglas. Daar gaan we voor! www.ikpas.nl

Reageren? Mail naar gerie@schrijverij-gerie.nl

Wat een vertoning. Ik zag het afgelopen week op tv. Politieke kopstukken die als kleuters in de zandbak aan het bakkeleien waren. Wat een onkunde en niet leuk voor de kijker om naar te kijken. Gênant. Zo houd je de kiezers wel thuis op 21 maart. Helemaal niet gek dat lokale politiek steeds meer afstand neemt van de landelijke partijen. Sinds kort hoor ik bij een lokale politieke partij. Bij PvdA LOKAAL SOCIAAL in de gemeente Mook en Middelaar. Het sociaaldemocratische gedachtegoed is leidraad. Niet dat landelijk gekrakeel. Las laatst dat iemand zijn hond Asscher had genoemd. “Asscher af!”. Riep ik naar het scherm. “Stop! Hier in Mook en Middelaar doen wij ons best! Jij en die andere mannen daar breken af wat wij opbouwen!” Helaas, hij hoorde het niet. Buma bleef afzijdig. Zat later bij Pauw het braafste jongetje van de klas te spelen. Hij had kunnen ingrijpen. Meteen wist ik weer waarom ik ooit afscheid nam van het CDA.
Sinds een tijdje heeft PvdA LOKAAL SOCIAAL een Facebook-pagina. Steeds meer mensen weten die te vinden. Leo Preusting schrijft: “Lokaal Sociaal…??? Bang om PvdA te heten?” Helemaal niet meneer Preusting. Maar daarom dus! Omdat we niet meer trots kunnen zijn. Omdat de landelijke presentatie van de PvdA, kiezers in ons dorp afschrikt.
Voor alles is een eerste keer. Ook voor het bijwonen van een politiek debat in het dorp. Ik vond het een beetje spannend. Had van tevoren gewinkeld in mijn eigen kast, want als campagnelid had ik mee verzonnen: dresscode rood. Ik vond een rood jasje van meer dan twintig jaar geleden. Daar werd ik blij van. Omdat het nog paste en omdat mijn man zei: “Nieuw? Staat je leuk.”
De zaal zat vol met fans van de 5 lijsttrekkers. Vriendelijke gespreksleider, lijstrekkers op het podium. Leek zelfs in de verte niet op dat geraaskal op tv. Vriendelijk. Dorps. Beetje meer knal had wel gemogen. “Op het scherpst van de snede, maar altijd met respect voor de mening van anderen,” is het devies van mijn partijleider, lee Tonnaer. Meer scherp, dat gaan we vast op 12 maart beleven tijdens het 2de debat in ’t Moks Café. Welkom! www.kieslee.nl

Herinnering 

Ik ben een jaar of vijf. Speel buiten. De zon schijnt. Moeder maakt over de heg een praatje met Buurvouw. Het gesprek gaat over Willem Drees. Buurvrouw ’s stem klinkt vrolijk. Zij vertelt dat zij fan is van Willem Drees.

Mijn moeder is dat beslist niet, merk ik.  Buurvrouw doet haar best om moeder ervan te overtuigen dat ze ook op de Drees moet stemmen. Want die heeft het goed voor met de mensen. “Echt buurvrouw, Drees zorgt ervoor dat mensen die 65 jaar worden geld krijgen!” Ze komt niet uit ons dorp. Spreekt onvervalst Utrechts en is een van de weinige ’rooie’ in ons buurtje waar voornamelijk AR, CHU en SGP wordt gestemd.

Jaren verstrijken. Nederland herrijst. Boer Koekoek zorgt voor menig lacherig opstootje in de Tweede Kamer. Op de middelbare christelijke school komen tijdens lessen Maatschappijleer alle politieke partijen langs. Veel aandacht is er voor partijen en personen met een christelijke signatuur, bijna geen aandacht, of in ieder geval veel minder, voor de andere partijen. VVD ging nog net, Wiegel  kon het mooi vertellen, maar Markus Bakker van de Communistische Partij, die deugde niet! En Den Uil al helemaal niet, want die had ons christelijk kamp verlaten. “Terwijl hij toch zo goed weet van wie hij zijn heil mag verwachten,” zei mijn moeder. Mijn vader knikte dan instemmend, zei als ik rebels zei dat hij het juist heel goed deed: “Je begrijpt toch wel kind, dat je zonder God geen land kunt besturen.”

Op tv zag ik ministers die met excellentie werden aangesproken. Keurige heren in pakken met een stropdas en netjes gekamde haren. En bijna altijd als Den Uil, die eerder lid was van de ARP en opgroeide in een gereformeerd gezin, in beeld kwam zei mijn moeder: “Je snapt het toch niet!  Hij heeft het zo goed geleerd. ’t Is toch wat voor die ouders.”

En toen mocht ik stemmen. “Dit rondje roodmaken,” zei mijn moeder. En zo stemde ik braaf op de ARP 4 jaar later was ik getrouwd. Mijn man kwam ook uit een ARP-familie. En weer maakte ik het bovenste ARP-rondje rood…

Politiek besef kwam met de jaren. Langzaam begon ik te begrijpen waar het allemaal om draait. Samen sterker, samen de schouders eronder en samen delen, kennis en macht.  Solidariteit. Er kwamen felle discussies. Toen ik mijn ouders vertelde dat ik op de PvdA had gestemd, waren ze verdrietig én boos!  “Op die rooie!? Kind, hoe kan je dát nou doen!”

En nu sta ik op lijst 3, PvdA Lokaal Sociaal in de gemeente Mook en Middelaar. www.kieslee.nl 

Moeder is op weg naar 94.

“Kind we hebben het je zo goed geleerd.”

“Dat hebben jullie mama!”