Over Plus Mook, jubileum, nieuwbouw en klantencrowdfunding

2017 wordt een feestelijk jaar voor winkelcentrum KOMOOK

KOMOOK bestaat dan 25 jaar! En Eugène Voet is er steeds meer klaar voor om in de voetsporen van zijn vader, Wim Voet, te treden. Van lieverlee neemt hij meer taken van hem over. Dat wordt gevierd met feestelijkheden voor alle inwoners van de gemeente Mook en Middelaar op 9 en 10 september 2017. Noteert u de datum vast?

Wim Voet: “Dat wordt een mooi dorpsfeest. De voorbereidingen zijn al in volle gang. Het wordt een klantenfeest wat de gemeenschap bindt en waarover nog lang zal worden nagepraat.”

Leuk vooruitzicht dat dorpsfeest in september. Maar er is meer waar Wim en Eugène Voet het in 2017 druk mee krijgen. Met de verbouwing van winkelcentrum KOMOOK! De definitieve tekening krijgt steeds meer vorm. Wim: “Dat is een enorme klus, maar een hele leuke! En een kostbare. Eugène en ik overwegen serieus om een gedeelte van de kosten via klantencrowdfunding te realiseren. Bijvoorbeeld vanaf een bedrag vanaf vijfduizend euro. Een uitstekende geldbelegging met een interessante rente.” Hoe leuk is dat, winkelen in je ‘eigen’ winkel? “We onderzoeken of het haalbaar is. De reacties tot nog toe zijn positief.”

MOOI IN MOOK!

Plus Mook – Wat een verschilwim-voet-groepsfoto

Share Button

Als ik later groot ben, dan…

 

“Een lening voor je studie is een goede investering in jezelf!”
Wouter Janssen, 19 jaar, Molenhoek.
“De sfeer op de universiteit in Tilburg sprak mij het meest aan. Daar ga ik bedrijfseconomie studeren. Vanaf huis naar het station in Mook is met de fiets vier minuten. De universiteit ligt in Tilburg op twee minuten loopafstand van het station. Als alles loopt zoals het moet duurt de treinreis één uur en een kwartier. Ja, tweeënhalf uur per dag in de trein. Die tijd ga ik gebruiken voor eventueel een tukkie doen, social media, lezen of studeren. Voorlopig ga ik niet op kamers. Ik wil niet het risico lopen dat een te snelle keuze om zelfstandig te gaan wonen mijn studie zou beïnvloeden. Ik heb thuis niets te klagen, wij hebben een leuk gezin. Mijn zelfstandigheid wordt gerespecteerd, en Ik doe erg zachtjes als ik laat thuiskom.” Zijn ouders steunen Wouter financieel, zelf is hij verantwoordelijk voor de kosten van kleding, telefoon, sport en uitgaan. “Daarom werk ik een keer per week bij De Raaf. Als ik op kamers ga, zal ik waarschijnlijk een studielening moeten nemen. Dat zie ik dan als een goede investering in mezelf. Vanaf mijn vijftiende weet ik dat ik accountant wil worden. Het liefst bij een multinational. Voor dat zover is, ben ik ongeveer zeven jaar verder. De Havo ging me goed af, ben daarna doorgestroomd naar VWO. Bedrijfseconomie is een studie met toekomst. Ik heb veel zin in die studie en ben benieuwd naar de nieuwe mensen die ik ga ontmoeten.”
“Je bent nogal serieus Wouter. ” Hij glimlacht. “Ja, ik ben serieus, dat past bij mij. Ik weet goed wat ik wel en wat ik niet wil. Mijn ouders hebben me geleerd om altijd goede afwegingen te maken. Maar ik ben ook in voor een dolletje hoor en ik lust graag een pilsje. Maar als er gestudeerd en gewerkt moet worden dan ben ik er!”

 

“Het liefst zou ik morgen al voor de klas staan”

Esmée van Afferen, 18 jaar, Mook.
Vlag in top. Een VWO IB eindlijst met klinkende cijfers, rijbewijs en na de zomervakantie gestart met een leuke studie. “Ik heb er zo’n zin in!” In groep 8 op de basisschool wist Esmée het al. En in de tweede van het VWO wist zij het zeker: “Ik word juf!” Ze is dol op kinderen. Het liefst zou ze morgen al voor de klas staan. Vanaf haar veertiende begeleidt ze, tijdens de Zomerdriedaagse in Mook, een groep kinderen. “Fantastisch vind ik dat. Doordat ik al wist wat ik na het VWO ging studeren, hield ik tijdens het VWO tijd over! Die tijd heb ik in stages op verschillende scholen gestopt. Ik doe de ALPO (Academische lerarenopleiding Primair Onderwijs) in Nijmegen. De helft van de vakken volg ik aan de Radboud Universiteit bij Pedagogische Wetenschappen en Orthopedagogiek en de andere helft bij HAN Pabo Nijmegen. Na vier jaar heb ik dan 2 diploma’s op zak! Het is een studie van 140%. Daarom woon ik nog thuis. Eerst maar eens kijken hoe ik mijn studie kan combineren met mijn baan bij Etos in Nijmegen, daar heb ik een vast contract en mijn sport wil ik ook niet missen. Ik speel korfbal in Mook en ik rij paard. Heb hier al m’n vrienden, die studeren ook in Nijmegen. Ik heb een druk sociaal leven en ik heb het goed thuis! Leuke ouders en een leuke broer. Soms zijn mijn ouders wel wat streng wat betreft uitgaan maar ik weet dat ze dat zijn uit bezorgdheid.” Serieus, beetje trots lachend zegt ze: ”Ja, Ik ben gelukkig en ik vind zelf, dat ik alles goed op de rit heb en dat ik weet wat ik wil!” Vanachter een blonde lok lacht Esmée mij en het leven toe! Succes Esmée!

“Spannend, Amsterdam, maar ook leuk, om nieuwe mensen te leren kennen” Loes Bouhuis, 18 jaar, Plasmolen.

Loes is geslaagd voor haar VWO IB examen en ze heeft ook al haar rijbewijs. “Papa wil graag dat ik in de zomervakantie ook mijn motorrijbewijs ga halen. Dat is handig, zegt hij, met een motor manoeuvreer je gemakkelijker door Amsterdam. Ik weet eigenlijk nog niet of ik dat wel wil.” Als ik Loes spreek in juli, parkeert ze ‘Amsterdam’ nog even, want eerst is daar haar reis naar New York. Het eindexamencadeau van haar ouders. Samen met twintig andere Vwo’ers van het Kandinsky college uit Nijmegen twaalf dagen genieten van the Big Apple, de kunsten en cultuur. Dat is ook een bijzondere belevenis en ook spannend! Bijna net zo spannend als naar Amsterdam verhuizen.
“Ik zal mijn ouders en mijn broer missen, heel erg! Ook mijn vrienden hier, maar ik vind het ook leuk om nieuwe mensen te leren kennen en daar een baantje te zoeken. Dit jaar krijg ik, vanwege een particuliere opleiding, geen OV jaarkaart, dan reis je niet zo snel van Amsterdam op en neer naar Plasmolen. “Wat is nou afstand,” zegt haar moeder die ons gesprek vanachter de strijkplank volgt. “Als je ons nodig hebt Loes, zijn papa en ik zo in Amsterdam. En als het niet lukt met een baantje, wij hebben voor je gespaard.”
Na lang wikken en wegen had Loes de keus gemaakt voor de studie Audiovisuele Media in Utrecht. Uitgeloot! “Daarom ga ik nu een studie doen bij de Open Studio in Amsterdam. Een voorbereiding op de studie die ik volgend jaar hoop te volgen. Inspiratiebron voor mijn studierichting is documentairemaakster Sunny Bergman. Ik droom ervan om net als zij mooie documentaires te maken, verhalen over mensen voor mensen. En dan misschien later ook nog regisseren, schrijven en acteren.” Over de inrichting van haar woonruimte in Amsterdam maakt Loes zich geen zorgen. “Oma is afgelopen december gestorven, ik vind het leuk dat ik met spullen van haar kan inrichten. Jammer, dat ze dat niet meer weet, ik weet zeker dat ze dat leuk zou vinden. Ja, ik kan koken.” Lachend zegt ze: “Voor mijn slagen heb ik ook nog een kookboek gekregen. Dat komt dus helemaal goed!”

Geschreven in opdracht van Craanen Communicatie Malden voor herfstnummer Magazine Topic Heumen en Mook Mook en Middelaar.

Share Button

NIEUWE NEDERLANDERS (2)

“We zouden landen in Londen. Mijn broer was daar heen gevlucht. Het werd Schiphol. ‘Geef mij je paspoort,’ zei de man die ons voor veel geld begeleidde. ‘Ik ga het regelen.’ Hij kwam niet terug. Eerst wil je dat niet geloven. Daar stond ik, hoogzwanger en twee kinderen aan de hand. Ik was in een land waar ik niemand kende en ook de taal niet sprak. 5 dagen later beviel ik van Ibrahim.”

Ook de koffers waren weg. Berooid bleef Saynab achter. Oorlog had haar en haar kinderen uit haar land Somalië verdreven en joeg haar familie naar verschillende windstreken. “Het was niet veilig.” Haar eerste kindje is gestorven. Haar jongste babymeisje is acht maanden en een beetje een verrassing, maar van harte welkom. Ze zorgt alleen voor de kinderen. De grote kinderen ( 17,15 en 8 jaar) zijn trots op haar. Spreken vloeiend en accentloos Nederlands, kunnen de moedertaal van hun moeder verstaan (en spreken). “Mama is ambassadeur voor taal bij het ROC!” “Mijn moeder is een leuke optimistische moeder.” Nog steeds gaat Synab drie dagen in de week naar het ROC. “Je bent nooit te oud om te leren,” zegt ze. Haar grootste wens is om een eigen zaak te beginnen. Het liefst een klein restaurant. “Ik kan heerlijk koken.” Haar ogen stralen als ze dat zegt. Ook een baan in de zorg ambieert ze. Ze mist de verse groenten. “In Somalië, zo van het land op je bord.” En ze mist haar familie en de gulle Afrikaanse gastvrijheid en vrolijkheid. Haar wens voor 2015: “Doorleren!”

Saynab Nahamad is 37 jaar, is 8 jaar geleden naar Nederland gekomen en woont in Molenhoek.

Dit artikel is geschreven in opdracht van Craanen Communicatie Malden voor het decembernummer van regiomagazine Topic gemeente Heumen en Mook & Middelaar.

Share Button

Duivelsberg organiseert verhalenfestival

PANNENKOEKENRESTAURANT

De Duivelsberg organiseert feestelijk Verhalenfestival

Gerie van der Land-Zijderveld ontmoet

Johannes van den Bent,

eigenaar van Pannenkoekenrestaurant

De Duivelsberg in Berg en Dal

Met mijn logé ernaar toe. Een belevenis! Vanaf de Oude Kleefse baan naar boven. Een smalle weg. Links en rechts struikgewas met verrassende doorkijkjes. Je waant je in een compleet andere wereld. Prachtig. De natuur is verrassend. Indrukwekkend. Eeuwenoude beuken. “Kijk eens! Daar! Ohh. Wat een dikke boom. Kijk dan!” Logé geniet. Ik ook! Sprookjesachtige takken. Een valleitje, bijzondere lichtinval. Logé heeft trek: “Ik ruik al een beetje pannenkoek.” We zijn halverwege, maar dan, In het zomergroen verscholen, zien we het restaurant. Wat een schitterende locatie! “Jippie, een speeltuin!” Weg is ze.

Johannes komt me tegemoet. Energieke vijftiger, vader van vier kinderen. Een gedreven en bevlogen ondernemer, snelle denker en snelle prater. “Kom verder.” We lopen door het restaurant. Waar je ook zit, het is overal intiem en gezellig. De medewerkers zijn gastvrij. “Er is weinig tot geen verloop in het personeel, sommige medewerkers zijn langer dan 20 jaar in dienst.” In de nieuwe serre een fotowand die een impressie geeft van 50 jaar familiegeschiedenis. Zijn ouders zijn in 1963 pannenkoekenhuis De Duivelsberg begonnen, maar ver daarvoor zat er al horeca in het pand. Johannes vertelt en vertelt. Vol vuur. Over de geschiedenis en de over de toekomst. Over zijnDUIVELSBERG VERTELFESTIVAL op 14 en 15 juni aanstaande:

“Dat wordt een bijzonder familieweekend. Een weekend met verhalen, verteld door de mensen van de Vertelacademie en door een troubadour. Spannend en vrolijk. Verhalen voor kinderen vanaf 4 jaar en voor iedereen die ze horen wil! De verhalen zijn afgestemd op verschillende leeftijden. Op zaterdag verhalen over boeven en schurken, burgers en buitenlui. Over kabouters en trollen, feeën en prinsessen. Over Goed en Kwaad. Of over de geschiedenis van De Duivelsberg.” Enthousiast gaat hij door: “Je wandelt van verhaal naar verhaal. Ze duren zo’n 30 minuten tot een uur. Op Vaderdag, 15 juni, verhalen van vaders, voor vaders, over vaders. Over lieve vaders, strenge vaders, vrolijke, komische, en avontuurlijke. Dit gebied leent zich uitstekend voor een verhalenfestival. We gaan er een jaarlijks terugkerend evenement van maken. ”

 

“Jullie hebben de lekkerste pannenkoeken?”

“Dat laat ik graag vertellen door onze gasten.”

Johannes wordt op zijn wenken bediend…

Onze pannenkoek wordt geserveerd. Logé komt binnen, is moegespeeld. Ze smult. Zegt uit de grond van haar hart: “Dit is de áller-lekkerste pannenkoek. Echt!”

Duivelsberg Vertelfestival. Welkom TOPIC LEZERS. De eerste vertellingen beginnen om 12.00 uur. Kijkt u voor het complete programma en tijdstippen op de site? www.duivelsberg.nl

Dieet of voedselallergie? “Als gasten met dieetwensen hun komst van te voren melden kunnen wij alle aandacht besteden aan de voorbereiding van het beslag en hoeven zij niet langer te wachten.” Bel 024-6841439

Deze advertorial is gepubliceerd in het zomernummer, juni 2014 van TOPIC, regiomagazine Heumen en Mook-Middelaar www.topicmagazine.nl

Share Button