Leven is Lef – Beppie Crouwens uit Malden

Gewoon doen!

Stralende zon. Beppie Crouwens (op weg naar 69 jaar) wacht op me, straalt ook, maar vindt meedoen aan Leven is Lef, spannend. Ze zwaait vanaf de oprit. Thee staat te trekken. Verse kruidenthee. Kruiden uit eigen tuin. ‘Die kruiden, dat is de hobby van mijn man.’ In de tuin scharrelen twee fraaie vrolijke kippen en Poes komt zo nu en dan een kijkje nemen. Ruime serre. Daarin een grote werktafel.  ‘Daarop maak ik glas in loodwerk.’

In de hal een glas in loodraam. ‘Ja? Vind je het mooi? Heb ik gemaakt. Een uiterst secuur werkje.’ Ze neemt me mee naar de berging en laat haar voorraad kleurig glas zien en haar gereedschap om glas te snijden en lood te bewerken. Momenteel werkt ze aan een glas in loodpaneel in opdracht. ‘Ja, daar ben ik trots op, maar ik ben dit vooral gaan leren om in ons eigen huis toe te passen. Onlangs heb ik een workshop gevolgd. Zo leuk!’

Nog meer creativiteit. ‘Kijk.’ Ze wijst naar een aquarel aan de muur. ‘Dit is m’n eerste. Vond het toen zo bijzonder dat ík dit had gemaakt! Zo rond m’n zestigste ben ik met schilderen begonnen. Een mens is nooit te oud om een nieuwe hobby te starten.’ Ze vertelt. Deelt verhalen. Kent periodes van ongemakken, pijn, verdriet en eenzaamheid. ‘Dat ligt gelukkig achter mij. Maar ik heb ervaren dat als Eenzaamheid je raakt ook Depressie op de loer ligt. En toeslaat.’ Ze lacht vriendelijk. Schenkt nog eens thee in. Professionele hulp, hobby’s en contacten hebben haar geholpen. ‘Ja, ik vind het leven heel leuk. En weet je wat ik zou willen? Dat het iedere dinsdagmiddag druk is in Maldensteijn. Van twee tot vier uur is daar gelegenheid voor senioren van alle leeftijden uit de gemeente Heumen om elkaar te ontmoeten. Een prima initiatief van Ton Hoogstraten. Erg gezellig. Niet wachten tot Eenzaamheid bij jou op bezoek komt. Investeren in contacten en je laten inspireren door verhalen, hobby’s en interesses van andere mensen. Dat kan helpen om (ouderdoms)eenzaamheid te voorkomen. Gewoon doen!’

Senioren, tot ziens dinsdagmiddag in Maldenstijn?

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over hobby’s, eenzaamheid, depressie en de ontmoetingen in Maldensteijn? Bel tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

Share Button

Zeg Roodkapje, waar ga je heen?

Roodkapje is van het pad!

Daar is ze weer! Haar ogen stralen.  Ze heeft plezier in onze gesprekken. Ik ook! ‘Welkom Anneleen.’ Ik ondersteun haar in het ontdekken en blijven volgen van haar schrijverspad. Daar werken we serieus aan. Steeds wordt meer helder wat ze wil. ‘Schrijven en werken met woorden.’

We bespreken de attentiepunten, tips en opdrachten van de vorige ontmoeting. Een van de opdrachten was: contact opnemen met de regionale krant. Zo leuk, haar tekst staat al op de website van De Betuwe! En in September heeft zij een afspraak met de redactie. “Wie schrijft die blijft!’ Ook heeft zij een sprookje opgestuurd naar Schrijverspunt. Spannend.

Anneleen houdt van sprookjes. ‘Misschien vind jij dat gek, maar ik voel mij verbonden met Roodkapje.’ Haar interpretatie van dat sprookje is dat Roodkapje kiest voor haar eigen pad, niet bang is en zich niet laat leiden door angst. ‘Ja, ik weet, het is een sprookje, maar Roodkapje is mij een voorbeeld.’

We hebben het over dat je er hard aan moet werken om je schrijverijen onder de aandacht te brengen en over het belang van netwerken en oeps, daar is die beer weer!  Zit midden op haar weg! ‘Netwerken… Pitchen… Dat lijkt mij zó lástig. Hoe moet ik… Hoe kan ik… Ben ik wel goed genoeg?’ Beer na beer verschijnt.

Voor die bange momenten geef ik haar tips mee en ik herinner haar aan wat al wel is gelukt en aan de stip op haar horizon.

“Ja, mijn stip is dat ik wil schrijven en daar beter in worden. Daar krijgt geen beer mij meer vanaf!’

‘De Grote Boze Wolf ook niet?’

‘Zeker niet! Ik ga investeren in mijn schrijversontwikkeling.’

‘Op jacht naar je stip Anneleen. Net als Roodkapje van het pad af.’

Ze lacht. ‘Ja Gerie, de jacht is geopend.’

 

Aan haar website wordt gewerkt. Volg Anneleen via FB op Red writing hood.

Share Button

Over een beetje vakantie

Een spiksplinternieuwe!

lichtblauw.

Papa lachte wat. Beetje trots. Buren kwamen kijken.

Mama droeg een gebloemd schort over haar jurk. Op dat schort zat een zak, zo was de poetsdoek altijd dichtbij. Ze poetste een denkbeeldig pluisje van de motorkap. Zei: ‘We moeten er zuinig op zijn.’ Het was onze eerste personenauto. En het was ook een van de eerste in de buurt. De zon scheen. Ze opperde: ‘Misschien kunnen we er een keer mee naar ‘t strand.’ Daar was ik nog nooit geweest! We bedelden: ‘Ja papa? Naar zee? Een beetje vakantie? … Papa?’ ‘Misschien zaterdag.’ Ik wist amper wat vakantie was, maar kon er bijna niet van slapen.

Op zaterdag kwam mijn vader meestal pas rond een uur of vier ‘van ’t land’.   Maar vandaag ging hij na het middageten niet meer terug. We gingen! De Ford Anglia werd uit de schuur gereden. Die straalde. Ik ook! Grote zus en ik op de achterbank. ‘Stil zitten, nergens aankomen en mooi naar buiten kijken.’ Zitten op een plaid, een tas met boterhammen en aanmaaklimonade tussen ons in. Kleine zus voorin bij mama op schoot.

‘Zijn we er al?’ De zee zien en schelpen zoeken. Ik kon er bijna niet op wachten. ‘Niet zeuren. Let op. Kijk, hier staat het bord: Hoek van Holland, zien jullie wel?’ Even later zag ik het bord ‘strand’. Vader rookte Hunter sigaretten en reed richting zee.

‘Jan, zo ver het strand oprijden? Kan dat wel?’ ‘Je denkt toch niet dat ik hem zo maar ergens neerzet!?’ Het was niet druk. De zon was achter een wolk verdwenen. Wauw! Schelpen. Binnen de kortste keren was de emmer vol, de tas met broodjes leeg en kwam het water van de zee dichterbij… ‘We moeten gaan Jan.’ De motor raasde…‘Niet zoveel gas Jan! Komen jullie er maar uit.’ Van een afstandje keken we toe. Het duurde en duurde voordat mama papa en ’t Fordje had uitgegraven. Ze mopperde. Was bijna net zo razend als de motor. ‘Ik zeí nog…!’

Op de terugweg rookte vader een Agio sigaar, mokte moeder nog wat na en ik hield de grootste schelp aan mijn oor, hoorde daarin het ruisen van de zee. Beetje vakantie. Herinnering om zuinig op te zijn.

Share Button

Anneleen

30.7.2018. Daar is ze! Kijkt verwachtingsvol. Ze schrijft graag. Via via komt ze op mijn pad. ‘Wil jij een uurtje met haar praten. Leuke meid. Ze wil zo graag, maar ze denkt dat ze niet goed genoeg is,’ appt vriendin met coachingbureau. ‘Wat schuift het?’ App ik terug. Wie schrijft die blijft, nietwaar?

‘Spreek dat maar zelf met haar af.’ Zo gezegd zo gedaan. En zo zitten we samen onder de parasol in mijn achtertuin. Ze is jong en mooi en onzeker. Dat laatste vindt ze vooral zelf! Daar merk ik niets van. Ze blaakt! Ze straalt, leest graag en ze kan schrijven, daar zijn we het snel over eens. En ze wil graag vertalen. Het liefst vanuit het Engels naar Nederlands. Dat kan ze ook! ‘Maar daarvoor heb ik geen diploma’s.’
‘Nou en! Wat weerhoudt je?’ In volle vaart zet ze 10 beren op de weg.
‘Wil je wel?’
‘Ja! Zeker. Maar eigenlijk ben ik verlegen, werk ik liever op de achtergrond en nu zeg jij dat ik mij meer zichtbaar moet maken. Dat durf ik niet zo goed.’ Haar onzekerheid is mij niet vreemd. Ik hoor een echo van jaren geleden… ‘Hoeveel mensen moeten nog zeggen dat je schrijven kunt? Je kunt het! Ga ervoor!’ Ik geef haar een klein zetje in de rug. Daar gaat ze. Lacht. Is blij. Ik ook.

Je kunt met teksten een glimlach toveren, of een ergernis oproepen. En weet lieve Anneleen Olbrechts soms ligt jouw tekst nog dezelfde dag in de kattenbak en piest de kat erop. En toch blijft schrijven leuk. Maar je moet er wel wat voor doen. Schrijf- en vertaalopdrachten komen niet automatisch naar je toe rollen. Werk aan je winkel! Laat weten dat je bestaat. Onderneem! Plezier en succes gewenst. 🙂 Wie schrijft die blijft! Ik ga je volgen.

Share Button

Meer kennismaken met Mahyar Sohrabi

We eten met elkaar. In de week van 5 mei. Nederland herdenkt en viert de Vrijheid.
Mahyar heeft gekookt. Lekker! Stoofschotel volgens recept van z’n moeder. En versgebakken vis. Twee soorten rijst. Salade. Wijntje erbij. Gezellig.
– ‘Je moeder kan lekker koken?’
‘O ja, heel lekker.’ Trots: ‘Zij heeft mij koken geleerd.’
– ‘Je mist haar?’
Hij spreek bedachtzaam, beetje verlegen bijna.
‘Ja. Ik mis haar. Mijn vader en broer en twee zussen ook. Iedere dag.’ Op de kast staan foto’s.
In vrijheid leven is niet vanzelfsprekend.

Zeven jaar geleden is Mahyar op stel en sprong vertrokken uit Iran. Gevlucht.
Familie, vrienden, eigen bedrijf, land. Alles liet hij achter.
Vanwege het maken van foto’s van een politieke bijeenkomst gekant tegen de regering werd hij opgepakt door de politie. Zonder pardon. Zonder verdere uitleg. Hij belandde in een cel. ‘Cel twee bij twee meter. Geen daglicht. Geen telefoon. Mocht niemand spreken. Mocht niemand zien. Geen advocaat. Een keer per week twee (2!) minuten douchen. Geen toiletspullen. 40 dagen.’
Bijna verontschuldigend zegt hij: ‘Niet gemakkelijk hierover praten. Ja, ik heb last van. Is niet gemakkelijk vergeten.’
Mensonterend. Traumatisch.
‘Ik leek niet meer op wie ik was.’

Balkondeur staat open. Avondzon. Merels fluiten vrolijk…

Vriendelijk vraagt hij: ‘Lust jij nog glaasje wijn?’ Somt hij op wat hij allemaal wél heeft. Huis, werk, aardige mensen. Sociale media. WhatsApp. En de nabijheid van God.
‘Die ervaar je? Gods nabijheid?’
‘O ja!’
Maar ondanks alles wat hij wel heeft, ook nog wekelijks in Nijmegen naar dansles gaat en verschillende mensen kent in Groesbeek en daarbuiten voelt hij zich soms eenzaam. Graag zou hij meer vriendschap willen met Nederlandse mensen van zijn leeftijd en daardoor nog beter de Nederlandse taal leren spreken. ‘En een Nederlandse vriendin?’
Hij lacht vrolijk: ‘Ja vriendin, misschien. Ik hoop het.’

Veroordeeld tot vijf jaar gevangenis. Na twee jaar mag hij vanwege goed gedrag een dag naar zijn ouders. Mahyar had zijn plan klaar. Ging niet naar zijn ouders, maar via Turkije naar Griekenland en daarna door naar Nederland.
Politie staat nog dezelfde dag grimmig bij zijn ouders op de stoep: ‘Waar is uw zoon!’

In Nederland…
Ter Apel, Wageningen, Arnhem – Zevenaar, Goes, Grave. Twee jaar van de ene procedure in de andere.
‘Zo leerde je Nederland wél goed kennen,’ probeer ik een soort van grapje te maken. Niet grappig. Wat een gesjouw van hot naar haar en wat ellendig om zo lang te leven tussen hoop en vrees. Na twee jaar krijgt hij te horen: ‘Terug naar uw land!’
‘Dát wilde ik níet!’ Nog steeds kan hij niet terug. ‘Dan word ik opgepakt. Moet dan gevangenis in.’
Weer vlucht hij. Duikt onder. Laat weer wat hij heeft achter. Bivakkeert twee weken dag en nacht buiten.
‘Ja, was moeilijk. Heel moeilijk.’
Hij meldt zich bij de politie in Nijmegen. Vraagt een nieuwe procedure aan.
Daar werd hij gehoord en serieus genomen.
‘Ja, ik ben blij daarom.’
Mahyar woont ondertussen ruim vijf jaar in Groesbeek. Was een tijdlang vrijwilliger in Mariëndaal en is dat nog steeds bij omroep Berg en Dal. Hij zocht aansluiting bij de Protestantse Gemeente in zowel Nijmegen als in Groesbeek. In Groesbeek draait hij mee als vrijwilliger in het kosterrooster.

Blij met zijn woning in de Papaverstraat, woont op de eerste verdieping. Kamer, annex keuken, slaapkamer, badkamer. En een klein balkon. Als het weer het toelaat is dat een prima plekje om te barbecueën. Dat doet hij graag.

Bizar wat hij heeft meegemaakt. Dat wil hij niet leidend laten zijn in zijn leven. ‘Ik
praat liever over leuke dingen.’

De andere dag is het 5 mei.
Herdenken we en vieren Vrijheid.
Zijn familie daar. Hij hier. Vrij en niet vrij.

Zijn veerkracht en doorzettingsvermogen dwingen respect af.
Met vlag en wimpel geslaagd voor zijn inburgeringsdiploma. Het hoogste niveau. Ook hier het vakdiploma schilder behaald. ‘Huisschilder is mooi vak!’ Tussendoor links en rechts gesolliciteerd naar wat op zijn pad kwam. Vervolgens als zzp-er huisschilder aan de slag gegaan. Zakelijke pagina op face book aangemaakt. Werkt veelal voor een Iraanse aannemer in de regio Nijmegen. Dat bevalt goed, maar graag zou hij zich meer op de particuliere markt in Groesbeek en nabije regio richten. Dat brengt hem ook meer in contact met Nederlanders en met de Nederlandse taal. Want hij merkt, dat als hij de Nederlandse taal niet dagelijks spreekt, hij daarin achteropraakt en daardoor ook contacten mist.
Via zijn facebookpagina MRS Schilderwerken en Mario Schilder laat hij foto’s van zijn werk zien.

Wat MRS betekent?
De M is van Mahyar, zijn roepnaam.
De R is de beginletter van zijn tweede naam, Rooholah en de S is van Sohrabi, zijn achternaam.

Trots laat hij zijn visitekaartje zien. MRS Schilder & klussenbedrijf. En een mooie recensie van Coby Poelen, eigenaar van voorheen restaurant Dikke Mik uit Groesbeek en eigenaar van Atelier Vergeet mij niet op De Horst/Groesbeek. Zij maakt prachtige boeketten van zijden. Die zijn te koop én te huur. Coby schrijft: ‘Ik heb met Mahyar kennisgemaakt toen hij bij ons schilderwerk deed in de bovenwoning op de Mooksestraat. Ik heb hem ervaren als een prettige, nette, hardwerkende man die keurig werk levert. Daardoor hebben we hem gevraagd om ook de rest van het schilderwerk onder handen te nemen. Ik kan hem aanbevelen!’
Van harte wens ik hem toe dat zijn bedrijf succesvol wordt. Daar kunt u hem ook bij helpen door bijvoorbeeld zijn facebookpagina te liken of als u een schildersklus hebt ook bij hem een offerte te vragen, hem de opdracht te gunnen en hem aan te bevelen bij anderen.
Naschrift:
Circa drie jaar geleden. Ik had kostersdienst. Mahyar komt binnen. Vertelt wie hij is en waar hij is geboren. Vaagt of hij binnen mag komen. ‘Natuurlijk!’
Hem voor de eerste keer in z’n eentje zijn plek laten zoeken is geen optie. Gelukkig is Joke Beltman er al. ‘Joke, dit is Mahyar, geboren en getogen in Iran en hij woont nu hier in Groesbeek.’ Joke ontfermt zich over hem en zo leert hij via haar nog meer mensen uit onze kerkgemeenschap kennen.

Mahyar kijkt graag vooruit. Kijkt u met hem mee? En hij oefent graag de Nederlandse taal…

Artikel opgenomen in TOV, juli/augustus, kerkblad van de Protestantse gemeente te Groesbeek. www.pkn-groesbeek.nl 

06 33564434 MRS Schilder & Klussenbedrijf

Share Button