Maatje! Hilly Valcks uit Well

Hilly rijdt goed!

“De ene dag trouwde we. De ander dag zei m’n man: ‘Ga jij je rijbewijs maar halen.’ Hij wist dat ik dat graag wilde. Ik was 23 jaar. Een prachtig cadeau! Autorijden gaf mij een gevoel van vrijheid. Ik was zó blij met m’n rijbewijs. Overal reed ik naar toe. Iedere dag. Altijd… De dokter zei dat ik mijn rijbewijs moest afgeven… Wanneer was dat ook al weer, Conny?”
“Twee jaar geleden?”
“Ik kan goed autorijden. Het liefste wil ik mijn rijbewijs terug. Misschien kan jij dat voor mij regelen?”
“Mama, daar gaat Gerie niet over, zij is hier omdat ze een stukje gaat schrijven, over jou en over Hilly.”
“Over mij?” Lachend naar Hilly: “Over jou ook?”

Hilly Valckx is 58 jaar. Sinds een jaar maatje van de 84-jarige mevrouw Mientje Martens-van der Ven uit Well. Iedere woensdagmiddag is zij present. Mientje kijkt uit naar haar bezoek, want dan gaat zij met Hilly doen wat zij het állerliefste doet: autorijden! Serieus zegt ze: “Hilly rijdt goed!” En dan erachteraan: “Maar het liefste rijd ik zelf! De weggetjes binnendoor, dat zijn de mooiste!”
Dat vindt Hilly ook: “Heerlijk om samen met Mientje door het Noord-Limburgse Land te toeren. Gezellig altijd, hè Mientje? Voor mij is mijn bezoek aan jou ook altijd een uitje.” Ze lachen naar elkaar. Kunnen het goed met elkaar vinden en drinken bij hun wekelijkse ritjes ook graag hier of daar een kop koffie en soms nemen ze er dan iets lekkers erbij.

“Of dit vrijwilligerswerk een opgave is?” Hilly verslikt zich bijna in de vraag. “Welnee! Ik doe het met liefde en plezier. Het is fijn om iets te doen voor een ander en te merken dat die ander daar blij mee is;
er zelfs naar uitkijkt! Maatje zijn geeft voldoening. En energie! Ik kan het iedereen aanraden.”
Conny, 48 jaar: “Hilly maakt ook mijn leven lichter. Fijn om te weten dat mama het leuk heeft met haar. Mijn moeder woont naast ons. Niet pal, maar vanuit hier kan ik zien of ‘s morgens haar gordijnen open zijn. Met de hulp van ons gezin hoop ik dat ze daar nog jaren woont. Wat Hilly doet is waardevol, zowel voor mijn moeder als voor mij. Mama is blij met haar maatje. Ik ook! Ik heb geen broers en zussen. Ik ervaar het als keifijn om zo nu en dan met Hilly te sparren en mijn (mantel)zorg met haar bespreken. Lachend: “Hilly is dus ook een beetje mijn maatje!”
Hilly en haar man runnen een fruitbedrijf in Well. Gedurende een bepaalde periode in het jaar is het rustiger op het bedrijf en haar drie dochters zijn volwassen. Dat was voor haar aanleiding om zich aan te melden bij Mantelzorgondersteuning & Vrijwilligerszorg Bergen. Vanuit haar vroegere professie als ziekenverzorgster heeft zij ervaring met ‘de zorg.’ Hilly: “Maar dat is beslist geen voorwaarde om maatje te kunnen zijn. Iedereen, kan iets betekenen voor een ander. Leeftijd doet er niet toe. Al met een paar uur in de week kan je het leven van iemand in je omgeving leuker maken.” Moeder Mientje en dochter Conny zijn het daar helemaal mee eens!

Share Button

Maatje! Maatje zijn maakt ook je eigen leven leuker!

“Het voelt als een uitje.”
Margaret uit Malden zegt het uit de grond van haar hart: “Maatje zijn is een lust. O nee! Zeker géén last. Ik kan het iedereen aanraden. “Ik voel me er zo prima blij. Het zijn allemaal aardige mensen, 60 plussers, waar ik steeds met plezier naar toe ga, gemiddeld 1 x per twee weken ontmoeten we elkaar. Naar hen toegaan voelt voor mij als een soort uitje.”
Met de één gaat zij fietsen, naar een concert of gezellig een dagje uit. Met de ander speelt ze Rummikub, gaat ze naar de bingo in De Terp of ze praten gewoon wat met elkaar. “Ja, we zijn echte maatjes geworden; gaan vriendschappelijk met elkaar om, delen lief en leed en soms breng ik ook de één in contact met de ander.”

Word maatje!
“Het is leuk om het leven van een ander leuker te maken! Mij geeft dat goede energie. Van harte hoop ik dat mijn verhaal ook andere mannen, vrouwen, jongens en meisjes enthousiast maakt. Ik zou zeggen: Doen! Word maatje. Maatje zijn maakt ook je eigen leven leuker!”

Vier maatjes
Margaret is gepensioneerd. Lachend: “Ja, Ik ben 65, trotse moeder van drie zonen en oma. Ik Heb goede vrienden, Ik ben lekker fit en vind het leuk steeds nieuwe mensen te ontmoeten. Ik ben niet voor één persoon maatje, maar voor vier. Dat komt ook door mijn werk bij de Zonnebloem. Jarenlang ging ik als verpleegkundige mee met de jaarlijkse Zonnebloemvakantie die vanuit Nijmegen werd georganiseerd. Jammer dat dat is gestopt. Maar gelukkig heb ik daar nog goede contacten en daardoor staan er voor de komende reis vanuit Nijmegen nu toch 3 mensen uit Malden op de reservelijst. Dat alleen al geeft plezier, zowel voor die drie als voor mij.”

Share Button

Maatje! Goede maatjes door perfecte match

Waardevolle tijd
“Met een uur in de week kan je het leven van iemand in je buurt al leuker maken! Daarmee maak je ook je eigen leven leuker en waardevoller. Je moet natuurlijk iets doen wat je past. In Malden wordt altijd gekeken naar een goede match. Mijn hart ligt bij mensen met een verstandelijke beperking. Kiki en ik, dat was meteen goed. Ja hè, Kiki? Mijn uren met haar geven mij energie. In de anderhalf jaar dat ik haar ken is zij speciaal voor mij geworden. Wij horen bij elkaar. Mijn vriend en ook mijn familie en vrienden weten dat. Kiki is volgens mij de enige in haar woongroep die een maatje heeft. Van harte hoop ik dat meer maatjes zich melden. Maatje zijn is fantastisch!”

Enthousiast vertelt Judith haar hoe zij het ervaart om maatje te zijn van Kiki. Judith is student voeding en diëtetiek en is via het Oranjefonds maatje geworden in Malden. Zij vindt het fijn om iets te doen voor andere mensen. Stellig zegt ze: “Eigenlijk vind ik dat ‘iets doen voor een ander’ een prioriteitending moet zijn voor iedereen! Leeftijd doet er niet toe. ‘Geen tijd’ is geen reden om dat niet te doen!

Heel blij
Kiki is blij met maatje Judith uit Nijmegen. Serieus: “Heel-blij-met-Judith.”
Judith: “Ik ben blij met jou, Kiki!” Ze lachen naar elkaar.
Judith komt regelmatig bij Kiki en dan doen ze samen leuke dingen. “Wat doen we dan, Kiki?” “Wandelen!”
Judith: “Ook als het een beetje regent. Want wat zeg jij dan altijd?”
“Wij-zijn-niet-van-suiker.”
Gaan we nog even foto’s kijken, Kiki?”
Kiki knikt en samen bekijken ze foto’s uit Kiki’s jeugd.

Het is duidelijk, Judith en Kiki zijn goede maatjes!

Share Button

Maatje! Breng eens een zonnetje

Breng eens een zonnetje

Er was meteen een klik! Ondanks dat we ruim 20 jaar schelen. Leeftijd doet er niet toe. Wat zo leuk is, Mientje en ik komen er steeds meer achter dat we veel dingen gemeen hebben. Dus steeds genoeg onderwerpen om over te praten. Het voelt zeker niet als ‘iets goeds doen voor een ander, een verplichting of een opgave. Welnee! Het voelt ook goed voor mezelf.”
Om de drie weken bezoekt Ricky haar maatje Mientje. En soms zien ze elkaar bij andere activiteiten in de Terp. “In onze gemeente zijn er zoveel mensen, jong en oud die een maatje kunnen gebruiken. Van harte hoop ik dat ons verhaal mensen op het idee brengt om zich ook als maatje aan te melden. Iets betekenen voor een ander, een zonnetje brengen, wat is er mooier?”

Tijd vliegt
Ricky kijkt er altijd naar uit om Mientje te bezoeken. “Luisteren, praten, spelletjes doen of samen een leuk uitstapje maken. De tijd die we met elkaar doorbrengen vliegt voorbij.” Mientje heeft ondertussen thee gezet en hoort wat Ricky vertelt lachend aan. “Ik ben 82, vind mezelf nog topfit en ik heb van alles omhanden.” Aan de muur hangen haar prachtig geborduurde schilderijen. En ze naait, haakt, breit en speelt met plezier een spelletje scrabbel. Of ze speelt kwartet met haar kleinkinderen die ook graag komen eten.

Luisterend oor en gezellig kletsen
Acht maanden geleden is Mientjes man overleden. Een tijdje na zijn overlijden is Ricky via de Zonnebloem op haar pad gekomen. “Daar ben ik blij om! De man van Ricky is ook overleden. Zij weet wat rouwen is, je kinderen wil je daar toch zo min mogelijk mee belasten. Met haar praat ik over mijn verdriet, niet iedere keer hoor! We lachen ook en hebben het steeds gezellig! Ik vind het fijn dat ze komt. Wij zijn elkaars maatje geworden, hè Ricky?” “Dat zijn we!”

Share Button

Leven is Lef!

Meer kennis maken met…
Gabriël van Munster 58 jaar, uit Mook

“Mijn moeder, Gabriëlle, kreeg tien kinderen. Twee van mijn broers zijn jong gestorven. Dat trok een zware wissel op haar. Ze was klein en tenger. Ook sterk en tanig. Ondanks verdriet altijd optimistisch en veerkrachtig. Ik lijk op mijn moeder. Heb ook haar naam: Gabriël. Daar ben ik blij om en trots op! Zij werd bijna 93 jaar. Zij is mij een voorbeeld. Zes weken voor haar dood spitte ze hierachter in de siertuin nog een stuk grond om van tweehonderd m2. Mijn ouders woonden bij mij. Dit huis en bijgebouw zijn groot genoeg. We hielden van elkaar. Mijn vader is 80 jaar geworden. Vanuit Oss naar Mook, voor hen was dat toen wat!”

‘Zonnestraal’ staat op het bijgebouw.

“Hoe kwam je in Mook terecht?”
“Ik was op bezoek bij iemand, hier een paar huizen verder. De rust en de stilte! Ik vond het fantastisch. ‘Ik zou hier wel willen wonen,’ zei ik uit de grond van m’n hart. Toen ik hoorde dat er een eindje verderop een huis te koop stond, ben ik er meteen naar toegegaan. Lange oprijlaan. Halverwege kwam de eigenaar me tegemoet, die riep: “Wat kom je doen!?” 12.000 meter bos. 1000 m2 siertuin. Ruim huis. “Kan jij dit betalen?” vroeg hij. “Dat kon ik!” Grinnikend: “Samen met de bank. Zie je de plafonds? Die heb ik in de oude staat laten terugbrengen. Dat glas in lood ook.

Het voelde meteen goed. Ben hier in Mook ingeburgerd. Heb in de gemeenteraad gezeten voor Groen Links. In de tijd dat ik in de raad zat was er van een coalitie ‘die er samen de schouders onder zetten’ helaas geen sprake. Jij zegt dat dat nu wel zo is. Dat vind ik fijn om te horen.

Omzien naar elkaar en je medeverantwoordelijk voelen voor het welzijn van mensen om je heen, ongeacht de specifieke kenmerken van die personen. Dat zijn voor mij belangrijke waarden. De leer van de Oud Katholieke Kerk sluit voor mij hierbij het meest aan. Ja, ik ben praktiserend gelovig. Graag bezoek ik de diensten op Dekkerswald. Wil je iets drinken?”

“Kopje Thee?”
Behendig draait hij zijn rolstoel. “Loop maar mee.” Door de gang naar de keuken. Vult de fluitketel. Zet die op het gasfornuis en zegt: “Kom we gaan weer naar de kamer, we horen wel als het water kookt.
Amper terug in de kamer, fluit de ketel hem terug: “Kijk gerust rond.”
De woonkamer is ruim. Vol bijzondere (vakantie)herinneringen. Boeddhabeelden, houtsnijwerk uit Indonesië, koperwerk, een fraai altaartje en een terrarium gifkikkers. Kleintjes. Prachtige beestjes om te zien.

Hij komt terug met één kop thee. Vertelt dat hij geen theedrinkt, ook geen koffie en al helemaal geen alcohol. “Nee? Niet af en toe een glaasje?”
We staan voor het terrarium. Gabriel vertelt dat als de gifkikkers vrij leven in de natuur hun beet dodelijk is, dat hij goed voor ze zorgt, de atmosfeer bewaakt en geniet van de kikkertjes en de plantengroei. En dat degene die hem aanreed te veel alcohol had gedronken en dat zijn partner bij dat verkeersongeluk om het leven kwam… Dat was in 1984. In 2006 raakte hij weer buiten zijn schuld nogmaals betrokken bij een zwaar auto-ongeluk.

“Heftig, Gabriël. Leven is Lef…”

“Het is zoals het is. Mijn handicap zie ik niet als beperking. Ik heb veel om dankbaar voor te zijn. Ik woon hier! Op een mooie plek in een mooi huis. ‘k Heb sterke polsen, goede armen, daarmee hijs ik mij de trap op. Onderhoud zelf mijn huis en tuin en werk in de palliatieve zorg. Daar heb ik wisselende diensten. Geen enkel probleem om ’s nachts te werken. Ik rijd auto, toer graag op de motor en heb een maaitractor. En mijn hobby’s! Ik ben een verzamelaar. Ik kan niet lopen, verder functioneer ik als ieder ander.” Lachend: “ Misschien nog wel beter. Nee, ik ben niet eenzaam. Ik heb mijn werk, sociale contacten en ik kan goed alleen leven. Ook zonder sociale media. Mijn tijd gebruik ik liever voor m’n hobby’s. Of ik wel een vaste relatie wil hebben? Jazeker!” Vrolijk: “Jij weet iemand? Laat maar horen!” Dan serieus: “Samen, iemand om van te houden, wie wil dat nou niet?”

Share Button