Erfstuk – Trommel

“Ik ben ermee opgegroeid. Hij was er altijd. Stond in de kast in de kamer. Groot en glimmend. Ik vond hem prachtig. De trommel was voor mij en mijn twee broers en zus verboden terrein. ‘Niet in kijken,’ had mama ons gezegd. We hadden lieve ouders, zijn vrij opgevoegd en we respecteerden hun gebod. Ik vond het spannend eigenlijk. Nee, nooit in gekeken. Soms streek ik met mijn vingers over het reliëf en vertelde ik aan mama dat ik de hertjes zo mooi vond. Later wist ik dat ‘de papieren’ erin zaten. Polissen, verzekeringspapieren, trouwboekje, en zo.

Wij hebben een ruime woning aan De Kampweg in Middelaar. Meer dan 20 jaar geleden kwam mama achter wonen. De trommel met de papieren kwam mee.

Met een nieuwe liefde, Peter, kwam er ook een nieuwe salontafel in mijn leven. Die had hij van zijn moeder geërfd. In mijn vorige tafel zat een la. In deze niet en dat vond ik best onhandig. ‘Waar laten we de afstandsbediening?’ vroeg ik mij hardop af. Mama hoorde dat. Zei, terwijl ze naar haar woongedeelte liep:  ‘Wacht, Jij krijgt de trommel!’ Ik wist meteen welke!  Sinds die tijd staat de trommel hier onder de salontafel en bewaar ik er kleine spulletjes in. Mijn moeder is 3 jaar geleden op 80-jarige leeftijd overleden. De trommel is mij erg dierbaar.”

Topic Wintereditie 2018

Share Button

Erfstuk van opa

“Dit houten konijn heeft mijn opa gemaakt, Gerrit Zilessen uit Groesbeek. Hij gaf het me toen ik een jaar of acht was. Ik had een bijzondere band met opa. Ik ben stamhouder, dat was voor hem speciaal. Ja, ik hield ook veel van hem. Van oma ook. Oma is twee jaar geleden gestorven en sinds die tijd ben ik de eigenaar van opa’s Ark van Noach. Zo noemde opa dat stuk drijfhout waarop hij een aantal houten dieren had bevestigd. Die had hij allemaal zelf gemaakt. Een uil, een kraai, kikker en een eekhoorn. En kijk, dit slapend vosje, dat heb ik later zelf in dit holletje gelegd. De ark stond bij opa en oma in de vensterbank en altijd als ik kwam wilde ik er even mee spelen. Opa was een gelovig man, vaak vertelde hij het verhaal van Noach en de dieren. Een mooi verhaal. Opa stierf te jong, in 2004, net voor in de zeventig. Zo jammer. Hij genoot zo van z’n hobby houtbewerken. Pas rond z’n 55ste was hij daarmee begonnen, maar hij maakte de mooiste dingen, met de hand en met z’n draaibank. Honderden stukken groot en klein heeft hij gemaakt. Iedere dag was hij ermee bezig. Oma wist, dat die ark speciaal was voor mij, en beloofde: ‘Als ik er niet meer ben Roul, dan is de ark voor jou.’

Roul draait het stuk hout om. “Kijk, oma heeft mijn naam met een viltstift erop geschreven.” In sierlijke letters lees ik ‘Roul,’ en zie aan zijn gezicht dat hij er blij mee is.

Topic. Winternummer 2018

Share Button

Erfstuk – Schemerlamp

“Dat is geen eng gezicht. Dat is een boom.”

Oma stelde mij gerust. “Dat meisje staat onder een boom op iemand te wachten.”

Hij stamt uit 1800. De lamp stond op het notenhouten dressoir. Rozerode kap met een geschulpte rand. Het leek net een rimpelrok. “Een kermisding,” hoorde ik ooit iemand boven mijn kinderhoofd zeggen. Geen idee wat dat was. Wij gingen niet naar de kermis. Als de lamp brandde gaf dat warm roze licht en leek het net alsof mijn heimwee minder werd. Want ook al logeerde ik bij oma, Heimwee was altijd van de partij. Overdag ging het goed, maar zodra het pyjamatijd werd kwam Groot Verdrietig Verlangen om de hoek kijken: naar huis! Maar als dan de lamp aanging en ook de poot van de lamp in schemerlicht stond werden mijn gedachten afgeleid. Dan kwam het mooie meisje met de wijde rok tot leven. Leek het alsof de bloemen op haar koperen rok dansten en ik de bloemen in haar mandje kon ruiken.

Na het overlijden van oma kwam de lamp bij ons in huis. De rozerode kap werd vervangen. Lamp viel. Boom brak af. Handige zwager had daar een oplossing voor: schroef erin! En zo brandde de lamp tot op de laatste avond van mijn moeders leven in maart jl.

In goede harmonie werd haar woning ontmanteld.

“Die lamp, niet naar de kringloop? Dat ding past toch ook niet in jouw interieur?”

Nee, niet echt. Maar ik ben blij dat hij nu hier staat!

(Erfstukken. Topic. Winter 2018)

Share Button

De Carnavalskledingnaaisters

Ook de 3de generatie helpt ….

Annemarie Kroon is moeder van twee kinderen en werkt als psycholoog. “Ik hou ervan om onder stress te werken. Daar krijg ik een kick van! Leuk om dit samen met mijn moeder te doen. Ontwerpen, stoffen zoeken en dan avonden achter de naaimachine. Ja, een hele klus, maar de beloning is groot. Met dit (vrijwilligers)werk boek ik meteen tastbaar resultaat en dan die blije stralende gezichten en dat enthousiaste publiek… Daar doen we het voor, hè mam?”

Bij Marieke Lemmen, sinds kort gepensioneerd lerares Duits, de moeder van Annemarie, staat de naaimachine bijna altijd op tafel. Maar net voor carnaval maakt de machine overuren. Dan worden er nieuwe pakjes gemaakt. “Die meiden groeien als kool.” Daarom wordt het maken van de kleding pas op het laatste moment gedaan, want: “Het moet wel allemaal perfect passen.” ‘Die meiden’ zijn de meiden van de Middelaarse Dansgarde van Carnavalsvereniging De Krölstarte. Vijf jaar geleden heeft Annemarie, samen met Linda Boetselaers en Sarah Derks uit Middelaar het initiatief genomen om de groep te starten. “We leerden ze pasjes. Ze kregen de smaak te pakken! En toen moesten er natuurlijk ook mooie showpakjes komen.”

“Die maak ik wel!” zei Annemarie. Maar ze had helemaal geen ervaring met zoiets. Lachend: “Mam ook niet, maar samen komen we er gelukkig altijd wel uit!” Ze zijn aan de slag gegaan en sindsdien gaat dat speciale naaiwerk hen steeds beter af. Trots laten ze mooie jurkjes zien. Die glimmen en glanzen en zien er pico bello uit. Ondertussen is er een tweede groep van zes kinderen bijgekomen.

“Die passen misschien in de pakjes van vijf jaar geleden?”

“Dat gaan we zien en anders maken we nieuwe!”

Geschreven in opdracht van CCMC Malden voor decembernummer 2017 Topic, regiomagazine Heumen en Mook-Middelaar

Share Button