Meer kennismaken met Brigitte Driessen, ambtsdrager

Brigitte zegt het stellig: “Romans lezen, fictie. Zonde van de tijd! Ik hou niet van verzonnen verhalen.  Ik lees boeken die mij informeren, blij maken en positief zijn. Dat zijn voor mij onder andere de boeken van Eckhart Tolle. Nee? Je kent hem niet? De moeite waard om te lezen. ‘De kracht van het nu,’ dat boek is voor mij een inspiratiebron.”

En de bijbel?

“Soms lees ik daarin. Ik heb ook theologie gestudeerd. Die studie heeft mij in contact gebracht met verschillende religies en ervoor gezorgd dat ik naast docent Frans op Metameer, school voor vmbo, havo en vwo in Stevensbeek, daar ook lessen Levensbeschouwing geef. Samen sparren met de leerlingen over religie, filosofie en de dingen in het leven die ertoe doen. Stellingen bespreken, antwoorden zoeken. Ik vind het mooi als de leerlingen daar serieus mee aan de slag gaan en dat ze naar elkaar luisteren en hun mening vormen.” Serieus: “Ik hoop dat mijn lessen hen wat meegeven in hun leven. Dat ze er iets aan hebben.”

Je bent een leuke juf?

Na enige aarzeling: “Op Metameer krijgen de leerlingen in het  2de en in het 5de leerjaar lessen Levensbeschouwing. Die geef ik met plezier. Ja, ik denk dat die leerlingen mij wel een leuke juf vinden. Als docent Frans, moet ik soms strenger zijn.” Ze denkt nog even na. “Maar ik denk dat zij dat ook wel vinden. Ik doe in ieder geval mijn best er altijd leuke lessen van te maken.”

We kennen elkaar niet. Dat bestaat dus, dat je beiden bij dezelfde kerkgemeenschap hoort en elkaar meer dan 40 jaar amper ziet en niet spreekt. We maken een afspraak.

Brigitte: “Kom maar om halfnegen dan liggen de kinderen in bed.” Lievensweg 56. Ik weet waar de Lievensweg is. Maar voor de zekerheid de navigatie ingeschakeld. ‘Uw bestemming bevindt zich aan de rechterkant.’ Mooi niet! Donker. Beetje regen. Geen mens op straat. Links, rechts, rechtdoor. Geen nummer 56 te vinden. Ik bel bij een ander nummer aan. De aardige mevrouw weet het ook niet, maar weet wel dat de nummering ‘hier nogal raar loopt.’ Ze gaat haar honden uitlaten en zoekt met me mee.  En zo sta ik ruim twintig minuten te laat op de stoep bij huisnummer 56 en vraag ik mij af of ik mijn auto straks nog weet terug te vinden.

“Ha Brigitte, mag ik er nog in? Wat een doolhof hier.” Ze is het meteen met me eens, brengt haar wijsvinger voor haar mond. “Stt, de kinderen slapen. Loop maar door.”

Gezellig woonkamer. Op een kleed veel speelgoed, muur waarop haar twee kinderen, Romy (9 jaar) en Jens (7 jaar) kunnen tekenen en in de boekenkast een foto van haar overleden vader. “Die ken ik! Dat is Walter uit De Locomotief! Jouw vader?” Ik vertel haar mijn herinneringen aan hem, meer dan 40 jaar geleden. Brigitte was toen zes. En ik ging, midden twintig, samen met man en buurtgenoten in het weekend soms een avondje naar De Locomotief. Gezellig!  Walter was altijd vriendelijk, maar een man van de klok. ‘Sluitingstijd is sluitingstijd.’ Walter en ook Gerrie Driessen waren daarin onverbiddelijk. “Mijn vader dronk zelf weinig alcohol. En al helemaal niet als hij in het café werkte. Ik drink ook amper. Doe dat eigenlijk alleen als er echt iets te vieren valt. Meedoen aan de actie 40 dagen zonder alcohol is voor mij geen uitdaging. Ja, zeker jammer dat er ooit is besloten om De Locomotief af te breken. Het was een mooi plekje.”

Brigitte zet thee en vertelt ondertussen verder over haar vader. Dat hij huisschilder was en ’s avonds en in het weekend in het café werkte en legt uit dat Gerrie Driessen, die het boek over de geschiedenis van de protestantse kerk Groesbeek heeft beschreven een broer is van haar vader.

“Ik heb een zus en een broer en wij volgden de religie van mijn moeder. We gingen dus naar de protestantse Adelbrechtschool die was toentertijd nauw verbonden met de Hervormde kerk, zoals die toen nog heette. We deden mee aan de activiteiten die er vanuit de kerk voor de kinderen van de kerk en de school werden georganiseerd, waaronder de club het CJO (Christelijke Jeugd Organisatie). Ik bewaar daar zeer goede herinneringen aan.

‘k Heb een leuke tijd gehad op die school en in de kerk. Maar ik voelde met destijds maar half Groesbeeks, een beetje import. Na de Adelbrecht ging ik naar de Nijmeegse Scholengemeenschap in Nijmegen. Daardoor was ik ook niet echt onder de ‘echte Groesbekers.’  Op school werd geen Groesbeeks gepraat. En als je dat toen in Groesbeek niet praatte, hoorde je er niet helemaal bij. Ik kan het ondertussen goed verstaan en ook wel spreken, maar niet zo vloeiend als de kinderen die een katholieke of openbare school bezochten. Lange tijd heb ik mij buiten de school en de kerk, niet echt verbonden gevoeld in het dorp. Ook nog na mijn schooltijd. Nu gelukkig wel!

Leuk ook om te zien, dat onze kerk nu meer naar buiten treedt en aansluiting zoekt met het dorp en openstaat voor iedereen die de diensten wil meemaken of zich bij een activiteit wil aansluiten.

Mijn vader is zes jaar geleden overleden en in dezelfde periode nam ik de beslissing om, samen met mijn kinderen bij hun vader weg te gaan. Dat was een heftige en verdrietige periode. Jens was pas acht maanden. Romy net twee jaar. Mijn ouders hebben mij altijd gesteund en nog altijd kan ik op mijn moeder rekenen. Na twee weken thuis te hebben gebivakkeerd kwam deze woning in zicht en kreeg ik van alle kanten hulp en goederen aangeboden voor de inrichting. Ja, het is pittig om alleen voor de kinderen te zorgen. Gelukkig is het contact dat zij hebben met hun vader goed. Om de week gaan ze een weekend naar hem toe. Zij zijn in deze situatie opgegroeid. Als dat nodig is, maak ik er voor de kinderen een positief verhaal van.”

Wat geweest is, is geweest

“Na de scheiding en het overlijden van mijn vader heb ik een driejarige training Ontwikkeling Bewustzijn gevolgd. Mede daardoor werd ik mij meer bewust van mijn zijn en functioneren. En dat je, hoe je het ook wendt of keert, als volwassen persoon zelf verantwoordelijk bent voor je doen en laten. Gebed en meditatie kunnen rust geven en inzichten. Maar je moet het zelf rooien.”

En dat doe je? “De ene keer gaat dat beter dan de andere. Ik zeg het je eerlijk, de eerste jaren alleen heb ik , ondanks de steun van velen, ervaren als tropenjaren. Maar nu heb ik weer enorm veel energie. Zit in een krachtige flow. Onderzoek ik welke kant ik op wil met mijn leven en mijn werk. Ik wil mij steeds blijven ontwikkelen en nieuwe dingen ontdekken.” 

Lievensweg 56 …

“Ik werk drie dagen in de week op school. Dan gaat de wekker om zes uur. Dan ga ik eruit. Om zeven uur maak ik Romy en Jens wakker. Om half acht zitten we met z’n drieën aan de ontbijttafel en begint de dag. Soms neem ik de kinderen mee naar de kerk als ik dienst heb als ambtsdrager, dan mogen ze meehelpen de kaars aansteken. Ik geef ze mee wat religie voor mij betekent, dat ik dankbaar ben voor de dag, dat ik geloof in God en goddelijk en ik vertel ze ook over de energie die ik ervaar vanuit Boeddhisme en soms lees ik ze voor uit de kinderbijbel. Ik vind het ook belangrijk dat zij de gemeenschap van de kerkgang ervaren en dat ze weten dat het prettig is ‘om ergens bij te horen.’ Kerkgang geeft een andere dimensie aan de zondag en, ze zegt het lachend, kinderen leren er ook om stil te zijn en stil te zitten. Dat is ook mooi meegenomen. Jammer dat er weinig kinderen in de kerk komen.”

En toen werd je ambtsdrager

“Dat voelt oké, Ik vind het fijn dat ik iets kan betekenen. De eerste keer vond ik het wel even wat. Stond ik daar en voor mij zag ik mensen waar ik als kind les van had gehad. Zij luisterden naar mij! Dat voelde toen nogal raar. Nee, nu niet meer!”

Nog meer Brigitte

Als kind droomde ik van: “Juf worden. Dat riep ik al op de kleuterschool. Nee, nooit een andere ambitie gehad. Ik wist het zeker. Toen ik wat ouder werd speelde ik schooltje, zette de poppen in een kring en dan deed ik mijn juffen, waaronder juf Maria Teerink, na. Ik zong voor en gaf ritme aan met de tamboerijn. Ook op de middelbare school was ‘juf worden’ mijn doel.” Hobby: “Zwemmen. Ik probeer dat drie keer in de week te doen. Gewoon, strak een uur baantjes trekken. Daarna voel ik me topfit.” Op tv kijk ik graag naar: “Eigenlijk nergens naar. Ik kijk zelden. De kinderen ook niet. Die hebben een tablet.” Krant: “Die heb ik niet. Ik lees nieuws via de telefoon. Of niet.” Mooiste Boek: (Schok voor De Leesclub. (gvdl). “Geen romans en fictie dus. Voor het slapen gaan kijk ik soms een kort filmpje op mijn telefoon over spiritualiteit. Over het algemeen kijk ik liever filmpjes dan dat ik lees.” Mooiste film?  “Die heb ik ook niet. Kort filmpje kijken zo nu en dan is voor mij goed genoeg.” Autoradio staat op: “Soms nergens op! Gewoon stil. Maar als tie wel aanstaat Slam! FM. Vrolijke muziek.” Mooiste vakantie: “Tot nog toe is dat een rondreis in Jordanië. Petra, oude historische stad in het oude Jordanië, prachtig en indrukwekkend. En de stilte en de uitgestrektheid van de woestijn, de sfeer, weidsheid en de nacht bij de Bedoeïenen zijn voor mij onvergetelijk. Daar wil ik nog weleens naar terug.” Ik eet graag: “Soep!” En dan nog: “Ik heb een vol leven. Romy en Jens, mijn moeder, familie, werk, collega’s, vriendinnen en vrienden, contacten via de kerk. ‘k Onderzoek, leer en studeer. ’t Voelt goed! Van harte wens ik alle TOV-lezers een mooi en gezellig Kerstfeest en een goed en gezond Nieuw jaar.”

Geschreven voor decembernummer kerkblad TOV.  www.pkn-groesbeek.nl

Share Button

Anneleen

30.7.2018. Daar is ze! Kijkt verwachtingsvol. Ze schrijft graag. Via via komt ze op mijn pad. ‘Wil jij een uurtje met haar praten. Leuke meid. Ze wil zo graag, maar ze denkt dat ze niet goed genoeg is,’ appt vriendin met coachingbureau. ‘Wat schuift het?’ App ik terug. Wie schrijft die blijft, nietwaar?

‘Spreek dat maar zelf met haar af.’ Zo gezegd zo gedaan. En zo zitten we samen onder de parasol in mijn achtertuin. Ze is jong en mooi en onzeker. Dat laatste vindt ze vooral zelf! Daar merk ik niets van. Ze blaakt! Ze straalt, leest graag en ze kan schrijven, daar zijn we het snel over eens. En ze wil graag vertalen. Het liefst vanuit het Engels naar Nederlands. Dat kan ze ook! ‘Maar daarvoor heb ik geen diploma’s.’
‘Nou en! Wat weerhoudt je?’ In volle vaart zet ze 10 beren op de weg.
‘Wil je wel?’
‘Ja! Zeker. Maar eigenlijk ben ik verlegen, werk ik liever op de achtergrond en nu zeg jij dat ik mij meer zichtbaar moet maken. Dat durf ik niet zo goed.’ Haar onzekerheid is mij niet vreemd. Ik hoor een echo van jaren geleden… ‘Hoeveel mensen moeten nog zeggen dat je schrijven kunt? Je kunt het! Ga ervoor!’ Ik geef haar een klein zetje in de rug. Daar gaat ze. Lacht. Is blij. Ik ook.

Je kunt met teksten een glimlach toveren, of een ergernis oproepen. En weet lieve Anneleen Olbrechts soms ligt jouw tekst nog dezelfde dag in de kattenbak en piest de kat erop. En toch blijft schrijven leuk. Maar je moet er wel wat voor doen. Schrijf- en vertaalopdrachten komen niet automatisch naar je toe rollen. Werk aan je winkel! Laat weten dat je bestaat. Onderneem! Plezier en succes gewenst. 🙂 Wie schrijft die blijft! Ik ga je volgen.

Share Button

Meer kennismaken met de familie Verstraaten uit Ghana

Door de jaren heen, zag ik ze zo nu en dan in de kerk. De blanke vader, donkere moeder en de vier kinderen in een mooie melkchocoladetint. Een paar jaar geleden had ik een kort praatje met de vader en daardoor wist ik dat ze in Ghana wonen en regelmatig naar Groesbeek komen.

Afgelopen september zag ik ze weer. Wat waren de kinderen groot geworden! En wat luisterde ze aandachtig. Michelle, het grootste meisje maakte aantekeningen in een schrift. Ze zong mee, las mee en tijdens gebeden sloot ze haar ogen. Na de dienst maakten we een praatje en ik zei dat ik haar aandacht in de dienst en dat van haar zusje en broers bijzonder vond. Michelle vertelde dat als je aantekeningen maakt je beter naar de preek luistert en de preek beter onthoudt.“En lees je die aantekeningen dan ook na?” “Nee…, niet altijd. Soms wel.” Ze vertelde ook dat ze thuis onderwijs krijgt van haar moeder. Haar zusje en broertjes ook.

“Wil je daarover vertellen?” Dat wil ze! En zo zaten we op zondag 8 oktober na de kerkdienst, met de hele familie aan tafel en hadden een vrolijk gesprek.

Van rechts naar links: Selma. Johnathan, Mabel, David, Timothy en Michelle. Marijke Bleeker maakte de foto.

“Ik vind jullie wel bijzonder.” Zes lachende gezichten. “Bijzonder?” Moeder Mabel, vrolijk en met blauwe vlechten: “Vind je ons een gekke familie?” “Een beetje…” We lachen erom. “Bijzonder hoe jullie leven en doen. Onderwijs thuis, zelfstudie, kerkdienst thuis, studeren in het buitenland, veel reizen.”

“Voor ons is wat wij doen gewoon.” Er ontspint zich een leuk gesprek, maar misschien doordat we het meest Nederlands spreken voelt Johnathan zich wat buitengesloten? Hij wil actief meedoen! Maar hoe doe je dat als je tien bent, de Nederlandse taal niet helemaal goed verstaat en die amper spreekt?

In het Engels: “Papa, vertel eens van dat ik geadopteerd ben.”

Michelle: “O Johnathan!”

De andere kinderen grinniken. “Dat is niet waar hoor.”

“Vertel eens.” Johnathan lacht een beetje verlegen.

Michelle: “Johnathan dat is een grapje van ons, dat weet je. Je weet dat we je daar alleen maar mee plagen, soms.” Papa lacht. Mama Mabel ook en zegt: “Johnathan laat je oorschelp zien? Kijk naar de mijne! Precies dezelfde, met dat kleine deukje erin.” Ze aait hem over de bol en zegt: “Jij bent echt mijn zoon, ons kind, dat weet je goed. Je doet een beetje gek.” Lachend naar mij; “Zie je wel, een beetje gekke familie.”

Haha, even alle aandacht voor Johnathan! Hij lacht ondeugend.

Mooi gezin

Vader David Verstraaten is geboren en getogen in Groesbeek en is de broer van Andy Verstraaten, de man van Chioma Verstraaten. Over Chioma hebt u in het zomernummer van TOV kunnen lezen.

Moeder Mabel komt uit Ghana.

Dochters: Michelle 15 jaar en Selma 13 jaar.

Zonen: Timothy 11 jaar en Johnathan 10 jaar.

Regelmatig komen ze naar Groesbeek. “Soms twee keer per jaar.” Dan wonen ze in een vakantiewoning en zijn dan ook vaak bij de moeder en andere familie van David. Sommigen van u weten het vast nog? De winkel Pievered in het dorp? Die winkel was van zijn ouders. Ruim 20 jaar geleden kwam David vanuit Groesbeek voor zijn werk in Kameroen terecht. Hij was net afgestudeerd, wilde letterlijk en figuurlijk zijn horizon verbreden en ging een nieuwe toekomst tegemoet als boekhouder in Afrika. Na 2,5 jaar veranderde David van werkgever en kreeg een nieuwe baan in Ghana.

“Papa vertel eens van hoe jij en mama elkaar toen hebben ontmoet?” 

David: “Wij zaten in hetzelfde vliegtuig. Ja, naast elkaar. Ik had een week doorgebracht in Ghana bij mijn nieuwe werkgever om ingewerkt te worden. Na die week was ik op weg terug van Ghana naar Kameroen om mijn werk daar af te ronden. Mabel was op weg van Ghana naar Kenia voor een schoolproject. Na een tijdje ging zij met iemand anders praten. Wég was ze! Maar in Lagos moesten we allebei overstappen, toen zag ik haar weer. Omdat onze vlucht vanuit Ghana vertraagd was, waren onze aansluitende vluchten vertrokken! Daar stonden we. Zo kwamen wij weer met elkaar in gesprek.”

Ook de kinderen vinden het leuk weer te horen hoe hun ouders elkaar ontdekten.

“En toen?”  David Lachend: “Twee dagen duurde het oponthoud in Lagos. En zo is het gekomen.” David en Mabel werden verliefd, wisselden telefoonnummers en adressen uit en nu zit de hele familie hier aan tafel in de kerk! Morgen vertrekken ze, na een maand Nederland, weer naar Ghana.

“Wat wij thuis gaan missen?” Daar zijn het alle kinderen het snel over eens. “Hagelslag!” “Er gaan voorraden mee?” “Nee, want als wij dan weer hier zijn, vinden we dat dan weer extra lekker.”

Michelle spreekt en verstaat goed Nederlands. Dat komt ook omdat de familie drie en een half jaar in Nederland, in Tegelen, heeft gewoond en zij en Selma daar naar school zijn geweest. Haar broertjes kunnen wel Nederlands verstaan, maar niet gemakkelijk spreken. Mabel onderwijst haar kinderen thuis. Enthousiast: “Ja, dat gaat heel goed!” Dat vinden de kinderen ook! Daarnaast studeert zij zelf psychotherapie. Een opleiding van vier jaar. “Zo’n zes keer per jaar ga ik daarvoor twee weken naar Londen. Twee jaar zijn al voorbij! Ja ja, mijn studie gaat ook goed.”

“Wij leren veel van mama. En ook van papa. Ja, dat is leuk. Nee, we hebben geen vaste lestijden.” Mabel bevestigt dat vrolijk: “O nee. Soms zijn de lessen pas in de avond. Dan vertel ik ze bijvoorbeeld over een bat die laag overvliegt. Hoe noem je die ook al weer in het Nederlands? O ja! Een vleermuis! En dan vraag ik of ze de volgende dag een vleermuis willen tekenen en informatie over vleermuizen willen verzamelen. Hoe leven vleermuizen? Wat eten ze? In welke landen komen ze voor?  En als ze dan alle opdrachtjes hebben gedaan, dan praten we daar met elkaar over. Maar als we overdag naar de markt gaan, dan leren we ook! Dan vertel ik ze over de groenten en de vis die we kopen en we rekenen. Ze leren van de dingen van het leven en zoeken veel op via internet. En ze leren ook van elkaar. Alle onderwerpen lopen door elkaar en ieder kind pikt er van op.” Met een stralende lach: “Van alledaagse dingen kan je veel van leren hoor.” Trots: “Michelle slaagde royaal voor Level A, vwo-niveau, Engelse variant. Volgend jaar gaat zij naar de universiteit. Dit jaar is zij ‘vrij’ om haar zusje en broertjes te helpen met hun school en ook om wat andere projecten te doen zoals het schrijven van verhalen.”

Ghana ligt in West-Afrika. Het land heeft een oppervlakte ongeveer gelijk aan 6 x Nederland en het grenst aaBurkina FasoIvoorkust en Togo. Het klimaat is tropisch met een gemiddelde temperatuur van 30 graden Celsius. De kustlijn is 539 kilometer en volgens Wikipedia wonen er in Ghana, telling 2016, 26.908.262 inwoners. Ghana heeft veel natuurlijke rijkdommen: goudaardoliecacaohoutindustriediamant mangaanbauxietvisrubberpalmolie, en waterkracht.

Engels is de officiële taal en daarnaast bestaan er tientallen verschillende inheemse talen. In de directe woonomgeving van de familie Verstraaten worden verschillende stammentalen gesproken die de kinderen niet beheersen. Daarom krijgen zij de lessen thuis en hebben daardoor weinig vriendjes in de buurt. “Maar die hebben we wel hoor! We gaan ieder jaar een week op zomerkamp met kinderen van de kerk. Dat is erg leuk.”

Jullie gaan in Ghana ook naar de kerk? Michelle: “Soms. Als de dienst in het Engels is. Meestal houden wij de kerkdienst thuis. Maar mama gaat soms wel naar de lokale kerk waar stammentaal wordt gesproken. Zij kan dat verstaan. Wij niet. Papa ook niet. Papa luistert soms naar een dienst via Internet en dan houd ik met mijn zusje en broertje een kerkdienst. We zingen, bidden en lezen uit de bijbel en praten daarover.” Michelle laat zich inspireren door het bijbelstudieboek On the way. “Daarin staan ook opdrachtjes die we dan samen doen.” “Je zusje en broertjes doen mee zonder te morren?” “Ja hoor!  Onze viering duurt ongeveer een uur.” “En dat doen jullie iedere zondag?” Dat doen ze!

David: “Van huis uit ben ik katholiek. Door mijn vrouw ben ik het geloof anders gaan beleven. Als we in Groesbeek zijn, vinden we het allemaal leuk om hier de kerkdienst te bezoeken.”

“En hoe vieren jullie kerst?” Ook dat doen ze thuis en dan maken daar ook een studieproject van. “Vorig jaar maakten we een kerst ABC. Bij iedere letter van het alfabet moesten we een woord zoeken dat te maken had met kerst. Bijvoorbeeld, bij de A, het woord Angel. (Engel). En dan moesten wij via internet alles opzoeken over engelen. En zo met alle letters. Ja, dat was leuk. Met kerst geven we elkaar cadeautjes. Dan maken we iets voor elkaar, we haken of knutselen iets en we maken kerstkaarten.”

Vanuit Ghana krijgt u de groeten van de familie Verstraaten en wensen zij u een plezierige kerstfeest en vrolijk Oud en Nieuw. 

Tot ziens in 2018! 

Geschreven voor decembernummer TOV Mirjám, maandblad van de protestantse gemeente Groesbeek

 

Share Button

“Leef ik zoals ik leven wil?” Uniek weekend in Groesbeek voor vrouwen!

Lisette Sillessen, Ida Furer en Laura Poelen. Drie krachtige ondernemende vrouwen, onderneemsters uit Groesbeek, organiseren op 15, 16 en 17 december een PPP-weekend in Groesbeek. PPP staat voor Puur, Passie en Power. Het weekend is bedoeld voor vrouwen vanaf 30 jaar uit alle windstreken die hun passie en power willen delen, die van een stevige wandeling houden, willen onthaasten, ontspannen en sparren. Voor vrouwen die zich afvragen waar sta ik nu, wat zijn mijn waardes en welk doel heb ik voor ogen. Blijven dromen verlangens of ga ik mijn dromen waarmaken? Hoe ga ik dat dan doen en wie of wat heb ik daar voor nodig. Leef ik zoals ik leven wil?

De drie vriendinnen hebben deelnemerservaring met soortgelijke weekends en bewaren daar goede herinneringen aan. Enthousiast vertellen ze: “Die inspireerden ons! Even weg uit de dagelijkse beslommeringen, pas op de plaats, even tijd voor jezelf, verdiepende gesprekken en ervaringen delen geeft zoveel energie, kracht en zin!”

Op de drempel van 2017 terugkijken en vooruit kijken. De plek is fantastisch. Het uitzicht adembenemend. Wandelen met aandacht, mediteren, koken, pret maken en stil zijn. Praten, lachen, luisteren en dan met fris elan weer naar huis.

Het weekend is compleet verzorgd, lekker, luxe, comfortabel en feestelijk! Kleine groep, maximaal 16 personen. Van de deelnemers wordt verwacht dat zij het geboden programma volgen en van harte meewerken om er voor alle deelnemers een topweekend van te maken. Aanvang vrijdag 15 december 19.00 uur. Einde zondag 17 december 16.00 uur. Meer informatie en aanmelden voor 8 december via www.pppweekend.nl

Of bel: Lisette *(rechts) 06-2275895. Ida: 06 33 43 49 13. (links)  Laura: 0643571252

Share Button

Lokaal Sociaal

Zomer 2017. Telefoon. Theo Kersten uit Gennep belt. Hij is voorzitter van de lokale afdeling PvdA Gennep, Bergen en Mook en Middelaar. Hij valt met de deur in huis. Of ik mij verkiesbaar wil stellen voor de gemeenteraadsverkiezing 2018 in de gemeente Mook en Middelaar. Oeps!

Links en rechts word ik gevraagd voor vrijwilligerswerk, maar deze bus van links had ik niet zien aankomen!

“Hoe komt u erbij om mij te vragen?” Hij vertelt. En ach, niets menselijks is mij vreemd… Als Die en Die je hebben voorgedragen…  Ik ga erover nadenken. Een week later belt hij weer. “Ik weet het nog niet.”

Ondertussen spreek ik met verschillende mensen uit de gemeente Mook en Middelaar die de PvdA en de gemeentepolitiek een warm hart toedragen. En ja, dan krijg je verhalen. Leuke en minder leuke. “Soms gedoe.” Ik besluit, dat ik voor gedoe geen tijd ga vrijmaken. Zeker niet als het uitgangspunt voor iedere partij in principe gelijk is! Want waar moet gemeentepolitiek voor zorgen? Dat inwoners een veilige en plezierige woonomgeving hebben, toch? Dat er kansen en mogelijkheden worden geboden en dat ondernemers kunnen ondernemen.Ga ik het wel doen of niet doen. Ik tel m’n knopen. De een zegt ‘Ja, moet je doen!’ De ander ‘…’ Twijfel.

Maar dan komt Lee Tonnaer…

Op de fiets.

Hij is fractievoorzitter van de club in Mook en Middelaar.

We zitten aan mijn keukentafel.

Hij straalt. Vertelt. Is enthousiast. Vrolijk.

Is PvdA’er in hart en nieren. Ik niet en dat vertel ik hem. En ook dat de landelijke PvdA partijpolitiek en geklungel in de afgelopen jaren nou niet altijd iets is om trots op te zijn. “Dat is toch geen reden om lokaal niet mee te doen; PvdA Mook en Middelaar is Lokaal Sociaal en democratisch. Daar richten wij ons op. Samen sterker. We hebben een stevig programma. Luisteren goed naar onze leden. En niet alleen naar leden. Wij maken ons sterkt voor alle inwoners van Mook en Middelaar. Doe je mee?”

Hij vertelt ook dat de sfeer bij het PvdA-team in Mook en Middelaar altijd prettig is.

Zeg tegen zoveel lokale ‘recht uit het hart’ en enthousiasme maar eens nee…

Langzaam ga ik overstag.

Mijn plek op de lijst geeft mij géén kans op een plaats in de raad en dat is helemaal oké. Wel laat die plek zien dat ik vanuit een andere positie wil meehelpen om ‘PvdA Lokaal Sociaal’ in de gemeente Mook en Middelaar breder op de kaart te zetten.  Daar heb ik met plezier ‘ja’ tegen gezegd.

21 maart 2018 zijn de verkiezingen. “We” gaan voor drie zetels. Een uitdaging! Wil jij ook meedoen om PvdA Mook en Middelaar nog krachtiger en nog meer Lokaal Sociaal te maken? Je bent van harte welkom!

Share Button