LEVEN IS LEF

De decembermaand vieren, dat konden Paul en ik goed. Gedichten maken, lekker koken, borrelen, huis versieren, muziek luisteren, grapjes maken. Samen hebben we een vol rijk leven gehad. Vier prachtige kinderen, acht kleinkinderen, we waren 56 jaar getrouwd. Wie kan dat tegenwoordig nog zeggen? Ja, samen een goed leven, met ups en downs, we konden veel delen. Ook het verdriet en de hoop over de ziekte van onze dochter Ilse. Bizar hè, Ilse stierf op de dag dat Paul werd begraven.”

Glimlachend: “En we hadden nog wel zo afgesproken dat we samen oud zouden worden. Nog ouder… Ik ben nu 77 jaar en vind het soms zo verdomd moeilijk om het gemis en mijn verdriet te handelen. Maar ik laat mij niet kisten!” Bredere glimlach: “Ik heb het nog veel te goed naar m’n zin. Maar die zin moet ik wél zélf maken. En bovendien, wie moet er dan voor Midas zorgen?” Midas hoort z’n naam en komt vrolijk aan gekwispeld. “Ja, die hond, dat is voor mij echt een troost en zorgt ook voor structuur in mijn dag én voor tal van contacten in de buurt. Hij geeft mij energie en maakt me blij! Ik kocht hem afgelopen voorjaar als pup. Opvoeden was een hele kluif, maar zó de moeite waard!”

Paul, de man van Jeanne Heydendael uit Plasmolen werd plots ziek. Na een kort ziekbed overleed hij In de zomer van 2016.  Dochter Ilse ook.

“De eerste maanden na hun overlijden was een soort van rare film. Ik wist niet hoe ik moest rouwen en ook niet wie ik daarin voorrang moest geven. Rouwen om Paul of rouwen om Ilse?  Of rouwen om het verdriet van mijn kinderen die hun vader en zus moesten missen of om de kleinkinderen die hun moeder en opa misten. Ik voelde mij reddeloos verloren. Wilde dat zo min mogelijk laten merken. Deed mij stoerder voor dan dat ik was. Ik meldde mij aan bij allerlei clubjes. Zolang ik maar druk was, kwam het verdriet minder binnen en voelde ik minder pijn.”

Die pijn kwam toch. Ruim een jaar later. Is er nog. “Maar ik hield en houd mij stellig voor: ‘Doorgaan met leven!  Ik weiger om in een hoekje te gaan zitten kniezen. Ik stap overal op af. Ja, Leven is lef! Dat is niet altijd gemakkelijk, maar ik doe het wel! Ik heb mij aangemeld bij het smartlappenkoor in Malden. Samen zingen is zo helend en opent je hart. En we lachen wat af. Ik wil niet blijven hangen in mijn verdriet, dat betekent niet dat ik Paul en Ilse niet mis. Enorm! Ik kom alleen thuis en het bed is koud. Maar ik kijk naar wat ik wel heb en kijk uit naar een fijne kerst!

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over rouwverwerking. Bel naar 024 – 357 05 70.

Share Button

LEVEN IS LEF. Op eenzaamheid rust een taboe. Hebt u het lef om dat te doorbreken?

“Eenzaamheid kent vele oorzaken en vormen en het kan iedereen overkomen,” lees ik op de site van het Sociaal Ouderenfonds. “33 % van 55+ers is eenzaam.”

Hebt u het lef om aan te geven dat u eenzaam bent?  Vertelt u dat aan uw kinderen? Klopt u aan bij de buren? Belt u met een instantie? En als u niet eenzaam bent, alles goed op de rit hebt, hebt u het lef om een eenzame buurt- of dorpsgenoot uit te nodigen om met de kerst bij u aan te schuiven?  Of om te klinken op het nieuwe jaar?

Vorige week was de Alzheimercollecte.

De deur gaat open. Een klein stukje. Ik maak een grapje, Kent u mij nog?” Rammel wat met de bus. “Een jaar is zo voorbij, hoe gaat het met u?” Mooi huis. Leuke buurt. Luxe auto voor de deur. Hij zegt niets. Een traan rolt over z’n wang. En nog een.

Daar sta je dan met je goede gedrag. Onhandig. “Och meneer! Wat een verdriet?  Waarom? Kan ik u helpen?” Hij schudt van nee. Wrijft z’n tranen weg. Zegt: “sorry.” “Gaat het wel goed met u?” Gelaten klinkt het zachtjes: “helemaal niet!” De deur gaat verder open. “Wilt u binnenkomen?” In de kamer zegt hij: “het spijt me.” “Huilt u maar, ik ben hier nu toch.” Hij lacht wat, vertelt, vertelt en vertelt.” Zijn vrouw, halverwege 70, dementeert. Zij was altijd een charmante dame. Samen runden ze hun bedrijf, werkten veel en hadden weinig tijd voor sociale contacten in de buurt. Daar hadden ze toen ook geen behoefte aan. Nu voelt hij zich eenzaam.  Twee keer per week gaat zijn vrouw naar de dagopvang, dan heeft hij gelegenheid om de administratie bij te werken en huishoudelijk werk te doen. “Maar dan ben ik zo alleen.” Je ziet zo op het eerste gezicht niets aan zijn vrouw. In zijn buurt is er onbegrip. “Dat doet mij zo’n pijn. ‘k Had nooit bedacht, dat wij beiden ooit in zo’n isolement zouden komen.” We drinken thee, ik maak hem attent op instanties en het Alzheimercafé in Molenhoek maar als ik wegga is hij nog steeds verdrietig. Hij loopt mee naar de deur, zegt dat hij het prettig vond om even te praten en zegt ook: “zeg het maar tegen niemand.”

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over eenzaamheid en Alzheimer? Bel naar 024 – 357 05 70.

Share Button

Karl-Heinz Jonen uit Well: “Je weet pas wat dementie en mantelzorg betekent als het je overkomt.” 

Karl-Heinz, charmant verontschuldigend: “Nederlands praten vind ik soms niet gemakkelijk. Hubertine, mijn vrouw is Nederlandse en spreekt vloeiend Duits. Zij heeft mij verwend door altijd Duits met mij te praten. Dat doen we vanaf onze eerste ontmoeting in 1967, 50 jaar geleden. Dat doen we nog steeds…”

Krachtige tachtiger. Vrolijk, met liefde en soms geëmotioneerd vertelt hij over Hubertine die lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Ruim vier jaar heeft Karl-Heinz haar, met behulp van thuiszorg, huisarts en vrienden, thuis begeleid en verzorgd. “Je weet pas wat dementie en mantelzorg betekent als het je overkomt.”

Na enige omzwervingen woont Hubertine sinds december 2016 in De Eldershof in Well. “Ik ben zo blij, dat zij weer in Well woont! Bijna iedere dag ga ik naar haar toe. Met mooi weer op de fiets.” Hij laat mij een gedichtje lezen, ‘Zorg voor mij als ik ga dwalen.’ Het hangt ingelijst aan de muur waar ook foto’s van Hubertine hangen. Stralend lacht zij naar de fotograaf. “Vanaf het eerste moment dat ik haar zag wist ik: Zij wordt mijn vrouw!” Lachend: “Zij is de liefde van mijn leven. Wij genoten van elkaars aanwezigheid, van de kinderen en onze paarden. Ja hoor, wij hadden ook weleens woorden, gelukkig nooit lang! Hubertine krijgt nu goede zorg en ik krijg ondersteuning van Sanne Giesbers, de mantelzorgondersteuner van de Gemeente Bergen. Daar ben ik blij mee. Zij helpt bij praktische zaken, geeft advies en biedt een luisterend oor. Zorgen voor Hubertine was zwaar, haar niet meer thuis hebben ook! Ons leven is nu zoals het is. Hubertine’s ziekte heeft mijn liefde en zorg voor haar niet verminderd. Naast de dementie is zij ook blind geworden. Maar als ik bij haar kom, tegen haar praat en haar aanraak, dan herkent ze mij!  Ook zulke momenten delen met mijn mantelzorgondersteuner, vind ik fijn.”

Vragen? Sanne Giesbers, Mantelzorgondersteuning & Vrijwilligerszorg gemeente Bergen is te bereiken op dinsdag, woensdag- en vrijdagmorgen via telefoon 0485-348383 of mail naar info@bergen.nl

Share Button

Alzheimercafé – Heb het lef om te gaan!

Leven is Lef 

Staat op de site van Alzheimer Nederland. Nogal heftig. 1:3 vrouwen. 1:5 mannen… Opgelucht lachend zegt de mevrouw die ik aanspreek: “Ik ben hier niet de enige!” Het 1ste  Alzheimercafé Heumen Mook en Middelaar op 5 oktober bij Van der Valk Molenhoek telt maar liefst 155 bezoekers.

Onder lotgenoten. Maar toch vindt deze mevrouw het niet gemakkelijk om over de Alzheimer van haar man te praten. En ze wil zeker niet met naam en foto in de krant. “Te confronterend. Ook voor mijn man. Iedere dag kijkt hij in de krant. Nee, hij is niet hier, te veel prikkels.”

Van lieverlee veranderde hun leven. “Er kwamen verwijten over en weer. Soms kregen we zelfs ruzie. Dat waren wij niet gewend. ‘k Snapte er niets van. Aan Alzheimer dacht ik niet, dat kwam veel later. We balanceerde jarenlang tussen verdrietig en boos. Wij noemden het onze midlifecrisis. Wensten allebei dat het over zou gaan. Meer en meer veranderde onze relatie en raakte ik hem kwijt; Ik ging hem beschermen en afschermen.  ‘Mam zeur niet zo’ zeiden de kinderen als ik probeerde mijn zorg met hen te delen. Als de kinderen thuiskwamen leek hij topfit, hij is een kei in verbloemen. Met elkaar lachten we dan de donkere wolk weg en proosten op het goede leven.  ‘Zie je wel mam, Pap mankeert niks!’

‘Doe niet zo somber,’ zei m’n zus en m’n vriendin en de buurvrouw. Ook de huisarts liet zich om de tuin leiden. Uiteindelijk, na jaren, kregen we definitief te horen wat we al wisten en bang voor waren. Soms zegt hij: “Wat erg voor jou, mijn leven.”

Ook Joey (26) en zijn moeder Marian Groenen (61 jaar) uit Overasselt vinden het prettig dat het café druk bezet is. Afgelopen maart kwam de prognose. “Moeilijk te accepteren,” zegt Joey.

De familie Groenen heeft ervoor gekozen om open te zijn over de Alzheimer van hun man en vader. “Dat onze woonomgeving het weet geeft een soort van rust. Stel dat hij een keer in een winkel vergeet om af te rekenen, dan weten ze waar het door komt en hij niets kwaad in de zin heeft. Of als hij de weg niet weet…” De man van Marian was 50 toen de onrust in hun leven begon. De prognose kwam 7 Jaar later. “De huisarts noemde het een burn-out.” Ze zijn blij dat ze het Alzheimercafé hebben bezocht. “Ja de volgende maand komen we weer!”

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over Alzheimer? Bel naar 024 – 357 05 70.

Share Button

Lang leve de muziek!

Leven is Lef

“Ik in de rubriek Leven is Lef? En dan ook nog met een foto?” Ze twijfelt. “Ja? Vind je dat? Dat mijn verhaal inspirerend kan zijn voor andere senioren?”

Wilhelmien Coenders uit Overasselt lacht een beetje verlegen. Ze is bescheiden, zoekt de aandacht niet. Ze is op weg naar 73 jaar, fit en energiek. Ze doet de dingen op haar manier, is een doorzetter en vindt wat ze doet niet zo bijzonder. Maar dat is het wel!

We ontmoeten elkaar eind augustus in haar huis in Overasselt. De koffie staat al klaar. Weerberichten beloven temperaturen van meer dan 25 graden. Tuindeuren staan open. Appelboom laat trots vele appels zien. “Daar maak ik appelmoes van en ik geef appels weg, want zoveel krijgen mijn man en ik niet opgegeten.” Wilhelmien ‘doet de tuin.’  Tuinieren is haar hobby. Dat kan je zien!  “Van in de tuin werken kan ik zo genieten.”

Van alles wat ze doet, geniet Wilhelmien. Ze houdt van stijldansen. “En we fietsen en wandelen graag. Daar blijf je fit van!” En ze handwerkt en zit op schilderles. Daarnaast is zij penningmeester en vicevoorzitter bij de Overasseltse Vrouwenorganisatie.  Maar dat is allemaal de reden niet, dat ik haar bezoek. Dat is de piano…

Op haar 72ste is Wilhelmien op pianoles gegaan. En heeft ze een piano gekocht.

“Kleindochter Laura en dochter Monique zijn mijn inspiratie. Zij volgden al langer pianoles. Ik hoorde ze samen spelen, dat vond ik zo mooi. Langzaam maar zeker begon het bij mij te kriebelen, steeds vaker dacht ik: ‘Dat wil ik ook!’ Ik heb nu een jaar les.”

Wilhelmien kon geen noot lezen. “Maar dat kan ik nu wel!” Ze lacht vrolijk: “Nooit te oud om te leren. Ik speel en oefen iedere dag! En het is zó leuk om samen met Laura en Monique te spelen. Afgelopen juli hebben we meegedaan aan de muziekuitvoering van onze muziekschool Fladder uit Nederasselt. Dát vónd ik spánnend! En heel bijzonder dat ik dat met mijn dochter en kleindochter kon doen.” Trots laat ze het muziekprogramma zien en foto’s en filmpjes op haar telefoon. “Ik heb een goede band met mijn dochter en kleindochter, maar dat we met drie generaties samen muziek maken… Dat vind ik zo gezellig, dat geeft iets extra’s. Daar word ik blij van. En vrolijk.”

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over tijdsbesteding? Bel naar 024 – 357 05 70.

Share Button