Leven is Lef – Beppie Crouwens uit Malden

Gewoon doen!

Stralende zon. Beppie Crouwens (op weg naar 69 jaar) wacht op me, straalt ook, maar vindt meedoen aan Leven is Lef, spannend. Ze zwaait vanaf de oprit. Thee staat te trekken. Verse kruidenthee. Kruiden uit eigen tuin. ‘Die kruiden, dat is de hobby van mijn man.’ In de tuin scharrelen twee fraaie vrolijke kippen en Poes komt zo nu en dan een kijkje nemen. Ruime serre. Daarin een grote werktafel.  ‘Daarop maak ik glas in loodwerk.’

In de hal een glas in loodraam. ‘Ja? Vind je het mooi? Heb ik gemaakt. Een uiterst secuur werkje.’ Ze neemt me mee naar de berging en laat haar voorraad kleurig glas zien en haar gereedschap om glas te snijden en lood te bewerken. Momenteel werkt ze aan een glas in loodpaneel in opdracht. ‘Ja, daar ben ik trots op, maar ik ben dit vooral gaan leren om in ons eigen huis toe te passen. Onlangs heb ik een workshop gevolgd. Zo leuk!’

Nog meer creativiteit. ‘Kijk.’ Ze wijst naar een aquarel aan de muur. ‘Dit is m’n eerste. Vond het toen zo bijzonder dat ík dit had gemaakt! Zo rond m’n zestigste ben ik met schilderen begonnen. Een mens is nooit te oud om een nieuwe hobby te starten.’ Ze vertelt. Deelt verhalen. Kent periodes van ongemakken, pijn, verdriet en eenzaamheid. ‘Dat ligt gelukkig achter mij. Maar ik heb ervaren dat als Eenzaamheid je raakt ook Depressie op de loer ligt. En toeslaat.’ Ze lacht vriendelijk. Schenkt nog eens thee in. Professionele hulp, hobby’s en contacten hebben haar geholpen. ‘Ja, ik vind het leven heel leuk. En weet je wat ik zou willen? Dat het iedere dinsdagmiddag druk is in Maldensteijn. Van twee tot vier uur is daar gelegenheid voor senioren van alle leeftijden uit de gemeente Heumen om elkaar te ontmoeten. Een prima initiatief van Ton Hoogstraten. Erg gezellig. Niet wachten tot Eenzaamheid bij jou op bezoek komt. Investeren in contacten en je laten inspireren door verhalen, hobby’s en interesses van andere mensen. Dat kan helpen om (ouderdoms)eenzaamheid te voorkomen. Gewoon doen!’

Senioren, tot ziens dinsdagmiddag in Maldenstijn?

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over hobby’s, eenzaamheid, depressie en de ontmoetingen in Maldensteijn? Bel tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

Share Button

LEVEN IS LEF – ‘Wat zeg je?’

 HEB HET LEF OM EEN GEHOORAPPARAAT TE DRAGEN

‘Wat zeg je? Een gehoorapparaat!? Welnee kind, nergens voor nodig. Jij moet duidelijker praten, je mompelt tegenwoordig zo, daar moet je op letten.’

Op internet lees ik dat ouderdomsdoofheid meestal optreedt vanaf het vijftigste levensjaar, maar dat het ook al eerder kan beginnen. Lees ook dat niet iedereen er last van krijgt, maar dat uit onderzoek blijkt dat ongeveer de helft van de 75-plussers last heeft van slechthorendheid.

Ik merk, dat het woord gehoorapparaat niet alleen voor mijn moeder een beladen woord was, maar dat voor veel mensen het geval is. Toen bij haar, na jaren, de kogel door de gehoorapparatenkerk was, ze schaamte had overwonnen en de gehoorapparaten goed waren ingesteld was ze blij! ‘Als ik het had geweten dat had ik het eerder gedaan! Ik hoor de gaspitten weer branden en de klok tikken. En ik hoor de vogels weer!’ En dat gemompel van mij  viel nogal mee.

Hoe is het met uw gehoor?

Everhard Scheltinga uit Middelaar (67 jaar) lacht breeduit. ‘Goed! Dankzij mijn gehoorapparaten. Wat leuk, dat je moeder dat ook zei, dat van die gaspitten de klok en dat gemompel. Dat had ik net zo!’

We wandelen door zijn tuin. Het ritselt en ruist.  Vogels fluiten. ‘Zo fijn, dat ik die geluiden ook weer hoor. Goede communicatie en omgevingsgeluiden zijn zo belangrijk. Ja, mijn gehoorapparaten maken mijn leven aangenamer.’

‘Wat zeg je?’ Zo rond zijn 58ste merkte Everhard dat hij dat steeds vaker vroeg aan zijn partner en ook aan zijn leerlingen op de school waar hij lesgaf. ‘Dat vond ik niet leuk. Niet voor mijzelf en zeker niet voor hen, maar ik bedacht toen nog niet dat het aan mij zou kunnen liggen.’ Langzaam maar zeker werd hij zich er bewust van dat het wél aan hem lag. ‘Dat vond ik geen fijne constatering.’

Op enig moment ging hij als mantelzorger met zijn moeder voor een controlebezoek naar de audicien. Daar werd hem de mogelijkheid geboden om een gehoortest te doen. De uitslag bevestigde wat hij al wist.  Het duurde nog ruim twee jaar voor hij gehoor gaf aan het advies om gehoorapparaten te kopen. ‘Maar nu ik ze heb, ben ik er, net als jouw en mijn moeder, blij mee.’

Mariska Derksen is dat ook! Zij is 47 jaar.  Vier jaar geleden merkte zij de veranderingen in haar gehoor op. ‘Ik vond het verschrikkelijk. Een gehoorapparaat, ik moest er niet aan denken!’ Nu, vier jaar later zegt ze: ‘Een paar weken geleden heb ik de stap gemaakt. Ik vond het niet gemakkelijk en heb heel wat moeten overwinnen, maar ben er nu blij mee. Alle lezers wens ik toe dat zij het lef hebben om bij gehoorverlies hun schroom eerder te overwinnen en direct actie te nemen. Fijn hoor, als je alles weer hoort!’

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over gehoorverlies? Bel tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

 

Share Button

LEVEN IS LEF

De decembermaand vieren, dat konden Paul en ik goed. Gedichten maken, lekker koken, borrelen, huis versieren, muziek luisteren, grapjes maken. Samen hebben we een vol rijk leven gehad. Vier prachtige kinderen, acht kleinkinderen, we waren 56 jaar getrouwd. Wie kan dat tegenwoordig nog zeggen? Ja, samen een goed leven, met ups en downs, we konden veel delen. Ook het verdriet en de hoop over de ziekte van onze dochter Ilse. Bizar hè, Ilse stierf op de dag dat Paul werd begraven.”

Glimlachend: “En we hadden nog wel zo afgesproken dat we samen oud zouden worden. Nog ouder… Ik ben nu 77 jaar en vind het soms zo verdomd moeilijk om het gemis en mijn verdriet te handelen. Maar ik laat mij niet kisten!” Bredere glimlach: “Ik heb het nog veel te goed naar m’n zin. Maar die zin moet ik wél zélf maken. En bovendien, wie moet er dan voor Midas zorgen?” Midas hoort z’n naam en komt vrolijk aan gekwispeld. “Ja, die hond, dat is voor mij echt een troost en zorgt ook voor structuur in mijn dag én voor tal van contacten in de buurt. Hij geeft mij energie en maakt me blij! Ik kocht hem afgelopen voorjaar als pup. Opvoeden was een hele kluif, maar zó de moeite waard!”

Paul, de man van Jeanne Heydendael uit Plasmolen werd plots ziek. Na een kort ziekbed overleed hij In de zomer van 2016.  Dochter Ilse ook.

“De eerste maanden na hun overlijden was een soort van rare film. Ik wist niet hoe ik moest rouwen en ook niet wie ik daarin voorrang moest geven. Rouwen om Paul of rouwen om Ilse?  Of rouwen om het verdriet van mijn kinderen die hun vader en zus moesten missen of om de kleinkinderen die hun moeder en opa misten. Ik voelde mij reddeloos verloren. Wilde dat zo min mogelijk laten merken. Deed mij stoerder voor dan dat ik was. Ik meldde mij aan bij allerlei clubjes. Zolang ik maar druk was, kwam het verdriet minder binnen en voelde ik minder pijn.”

Die pijn kwam toch. Ruim een jaar later. Is er nog. “Maar ik hield en houd mij stellig voor: ‘Doorgaan met leven!  Ik weiger om in een hoekje te gaan zitten kniezen. Ik stap overal op af. Ja, Leven is lef! Dat is niet altijd gemakkelijk, maar ik doe het wel! Ik heb mij aangemeld bij het smartlappenkoor in Malden. Samen zingen is zo helend en opent je hart. En we lachen wat af. Ik wil niet blijven hangen in mijn verdriet, dat betekent niet dat ik Paul en Ilse niet mis. Enorm! Ik kom alleen thuis en het bed is koud. Maar ik kijk naar wat ik wel heb en kijk uit naar een fijne kerst!

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over rouwverwerking. Bel naar 024 – 357 05 70.

Share Button

LEVEN IS LEF. Op eenzaamheid rust een taboe. Hebt u het lef om dat te doorbreken?

“Eenzaamheid kent vele oorzaken en vormen en het kan iedereen overkomen,” lees ik op de site van het Sociaal Ouderenfonds. “33 % van 55+ers is eenzaam.”

Hebt u het lef om aan te geven dat u eenzaam bent?  Vertelt u dat aan uw kinderen? Klopt u aan bij de buren? Belt u met een instantie? En als u niet eenzaam bent, alles goed op de rit hebt, hebt u het lef om een eenzame buurt- of dorpsgenoot uit te nodigen om met de kerst bij u aan te schuiven?  Of om te klinken op het nieuwe jaar?

Vorige week was de Alzheimercollecte.

De deur gaat open. Een klein stukje. Ik maak een grapje, Kent u mij nog?” Rammel wat met de bus. “Een jaar is zo voorbij, hoe gaat het met u?” Mooi huis. Leuke buurt. Luxe auto voor de deur. Hij zegt niets. Een traan rolt over z’n wang. En nog een.

Daar sta je dan met je goede gedrag. Onhandig. “Och meneer! Wat een verdriet?  Waarom? Kan ik u helpen?” Hij schudt van nee. Wrijft z’n tranen weg. Zegt: “sorry.” “Gaat het wel goed met u?” Gelaten klinkt het zachtjes: “helemaal niet!” De deur gaat verder open. “Wilt u binnenkomen?” In de kamer zegt hij: “het spijt me.” “Huilt u maar, ik ben hier nu toch.” Hij lacht wat, vertelt, vertelt en vertelt.” Zijn vrouw, halverwege 70, dementeert. Zij was altijd een charmante dame. Samen runden ze hun bedrijf, werkten veel en hadden weinig tijd voor sociale contacten in de buurt. Daar hadden ze toen ook geen behoefte aan. Nu voelt hij zich eenzaam.  Twee keer per week gaat zijn vrouw naar de dagopvang, dan heeft hij gelegenheid om de administratie bij te werken en huishoudelijk werk te doen. “Maar dan ben ik zo alleen.” Je ziet zo op het eerste gezicht niets aan zijn vrouw. In zijn buurt is er onbegrip. “Dat doet mij zo’n pijn. ‘k Had nooit bedacht, dat wij beiden ooit in zo’n isolement zouden komen.” We drinken thee, ik maak hem attent op instanties en het Alzheimercafé in Molenhoek maar als ik wegga is hij nog steeds verdrietig. Hij loopt mee naar de deur, zegt dat hij het prettig vond om even te praten en zegt ook: “zeg het maar tegen niemand.”

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over eenzaamheid en Alzheimer? Bel naar 024 – 357 05 70.

Share Button

Karl-Heinz Jonen uit Well: “Je weet pas wat dementie en mantelzorg betekent als het je overkomt.” 

Karl-Heinz, charmant verontschuldigend: “Nederlands praten vind ik soms niet gemakkelijk. Hubertine, mijn vrouw is Nederlandse en spreekt vloeiend Duits. Zij heeft mij verwend door altijd Duits met mij te praten. Dat doen we vanaf onze eerste ontmoeting in 1967, 50 jaar geleden. Dat doen we nog steeds…”

Krachtige tachtiger. Vrolijk, met liefde en soms geëmotioneerd vertelt hij over Hubertine die lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Ruim vier jaar heeft Karl-Heinz haar, met behulp van thuiszorg, huisarts en vrienden, thuis begeleid en verzorgd. “Je weet pas wat dementie en mantelzorg betekent als het je overkomt.”

Na enige omzwervingen woont Hubertine sinds december 2016 in De Eldershof in Well. “Ik ben zo blij, dat zij weer in Well woont! Bijna iedere dag ga ik naar haar toe. Met mooi weer op de fiets.” Hij laat mij een gedichtje lezen, ‘Zorg voor mij als ik ga dwalen.’ Het hangt ingelijst aan de muur waar ook foto’s van Hubertine hangen. Stralend lacht zij naar de fotograaf. “Vanaf het eerste moment dat ik haar zag wist ik: Zij wordt mijn vrouw!” Lachend: “Zij is de liefde van mijn leven. Wij genoten van elkaars aanwezigheid, van de kinderen en onze paarden. Ja hoor, wij hadden ook weleens woorden, gelukkig nooit lang! Hubertine krijgt nu goede zorg en ik krijg ondersteuning van Sanne Giesbers, de mantelzorgondersteuner van de Gemeente Bergen. Daar ben ik blij mee. Zij helpt bij praktische zaken, geeft advies en biedt een luisterend oor. Zorgen voor Hubertine was zwaar, haar niet meer thuis hebben ook! Ons leven is nu zoals het is. Hubertine’s ziekte heeft mijn liefde en zorg voor haar niet verminderd. Naast de dementie is zij ook blind geworden. Maar als ik bij haar kom, tegen haar praat en haar aanraak, dan herkent ze mij!  Ook zulke momenten delen met mijn mantelzorgondersteuner, vind ik fijn.”

Vragen? Sanne Giesbers, Mantelzorgondersteuning & Vrijwilligerszorg gemeente Bergen is te bereiken op dinsdag, woensdag- en vrijdagmorgen via telefoon 0485-348383 of mail naar info@bergen.nl

Share Button