Mindfulness voor mantelzorgers

Leven is lef!

‘Mindfulness heeft mij geholpen. Echt.’

‘Mij ook! Ik heb er iedere dag plezier van.’

‘Ik ook!’ 

Adly Eggenhuizen (73 jaar) uit Molenhoek en Han Schlooz (77 jaar) uit Malden zijn mantelzorger. Adly, links op de foto, is dat voor haar man. Han en zijn vrouw voor zijn schoonzus. Ze vertellen erover, maar dat hoeft niet in de krant. Wel in de krant mag dat mantelzorgen geen sinecure is. Dat er soms van alles door je hoofd speelt. Wat als…? Hoe moet het dan verder?  Dat er stress, boosheid en verdriet is en dat het soms voelt alsof je er alleen voorstaat. Adly: ‘Mijn man en ik willen niet steeds een beroep doen op onze kinderen, die hebben hun eigen gezin. Gelukkig gaat het nu weer beter, maar na enkele jaren regelen en doen had ik dringend behoefte aan rust. Ook in mijn hoofd. Ik raakte de grip kwijt. Via de flyer van Mantelzorg Heumen-Mook en Middelaar kwam ik in contact met een mantelzorgconsulent. Ben zo blij dat ik die stap gezet heb.

Ook Han spreekt lovende woorden over Mantelzorg Heumen-Mook en Middelaar en ook over de ouderenadviseurs. ‘Die hebben steun geboden en mij attent gemaakt op de training Aandachtgerichte Cognitieve Therapie. Een mindfulness training. Mindfulness is het vermogen om te weten wat er in je hoofd gebeurt zonder je erdoor te laten meeslepen.’ Beiden vertellen er enthousiast over. ‘O nee! Helemaal niet zweverig. Mindfulness geeft kracht en rust en leert je om te mediteren en milder naar jezelf en je omgeving te kijken.’ Adly: ‘Na de derde les voelde ik mij al beter! Ik heb geleerd om de dingen waar ik geen grip op heb los te laten. En ik heb geleerd beter mijn grenzen te bewaken. Of ik door mindfulness een leuker mens ben geworden?’ Vrolijk: ‘Ik vind van wel!’ Ze kijkt uit naar de vervolgcursus die start in oktober. En met een brede lach zegt Han: ‘Ik ook!’

Mantelzorg Heumen-Mook en Middelaar en de ouderenadviseurs vallen onder de afdeling Welzijn van Malderburch, centrum voor Welzijn, Wonen en Zorg in Malden.  Vragen over Mantelzorg en training mindfulness?  Bel tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

Share Button

Riny Rijnders: ‘We maakten er het beste van’

LEVEN IS LEF 

Riny Rijnders: ‘We maakten er het beste van’

‘De chauffeur van de Waalboogbus belde voordat hij de straat inreed.  Dan ging ik snel naar beneden. Als Harry mij dan zag, was hij blij: ‘Jij hier? Wat toevallig.’ Dan zei ik: ‘Ha schatje. Dat is zeker toevallig. Maar is dit leuk of niet!’ En dan lachten we samen.

Kijk, dit is Harry.’ Riny zet de foto op tafel. Leuke man. Volle kop met haar. ‘En dit was onze boot.  De IRSUS. Genoemd naar onze twee dochters, Irma en Susanne. Daar was hij trots op. Op de boot, z’n dochters en de kleinkinderen. Ik ook. Harry ging vroeg met pensioen. Ik werkte als secretaresse op de universiteit. Stop jij ook met werken, stelde Harry voor, dan verkopen we ons huis, kopen een appartement aan de Schoolstraat en een nieuwe boot en dan gaan we door Frankrijk varen. Harry was altijd vrolijk en ad rem. We konden heerlijk lachen samen. Hij was lief en ook dominant.  Ik stopte dus met werken, maar Ik genoot er ook van hoor. Wat hadden we het goed.

Ik zag het niet. Zo’n gezonde vent, amper 66 jaar. Tot die keer dat we op de Waalbrug reden. Opeens begon het te hozen. Het water gutste tegen de ramen. We zagen niets. ‘Harry! Doe de ruitenwisser aan!‘ Hij zei: ‘Die is stuk.’ Ik wist dat dat niet zo was. Zette de ruitenwisser vanaf mijn plaats aan. Hij deed het af met een grapje. Dat voorval verontrustte mij, maar we leefden weer gewoon door. Totdat hij een keer stopte op de snelweg! Op de linkerbaan. Auto’s remden, toeterden, raasden rakelings langs ons heen. Paniek. ‘Waarom doe je dit!’ Hij wilde even iets pakken en dan stop je toch?

Mijn dominante Harry ging gewillig mee naar de geriater. Vasculaire dementie.  Die prognose was een soort van opluchting. Harry maakte nog steeds grapjes, leek nog dezelfde, maar dat was niet zo. En dan?  De boot verkocht. Zo jammer. Ja, ik was teleurgesteld, niet boos, wel verdrietig. We hadden zoveel plannen. Ik heb hem in z’n waarde gelaten en we zijn altijd grapjes blijven maken.

Nee, ik zei niet tegen Harry, dat hij dat gisteren ook al had verteld en sprak met hem niet over de veranderingen in zijn gedrag, hij kon er immers niets aan doen. We maakten er het beste van. En dat doe ik nog steeds!’

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over Alzheimer?  Bel tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

Share Button

Leven is Lef – Beppie Crouwens uit Malden

Gewoon doen!

Stralende zon. Beppie Crouwens (op weg naar 69 jaar) wacht op me, straalt ook, maar vindt meedoen aan Leven is Lef, spannend. Ze zwaait vanaf de oprit. Thee staat te trekken. Verse kruidenthee. Kruiden uit eigen tuin. ‘Die kruiden, dat is de hobby van mijn man.’ In de tuin scharrelen twee fraaie vrolijke kippen en Poes komt zo nu en dan een kijkje nemen. Ruime serre. Daarin een grote werktafel.  ‘Daarop maak ik glas in loodwerk.’

In de hal een glas in loodraam. ‘Ja? Vind je het mooi? Heb ik gemaakt. Een uiterst secuur werkje.’ Ze neemt me mee naar de berging en laat haar voorraad kleurig glas zien en haar gereedschap om glas te snijden en lood te bewerken. Momenteel werkt ze aan een glas in loodpaneel in opdracht. ‘Ja, daar ben ik trots op, maar ik ben dit vooral gaan leren om in ons eigen huis toe te passen. Onlangs heb ik een workshop gevolgd. Zo leuk!’

Nog meer creativiteit. ‘Kijk.’ Ze wijst naar een aquarel aan de muur. ‘Dit is m’n eerste. Vond het toen zo bijzonder dat ík dit had gemaakt! Zo rond m’n zestigste ben ik met schilderen begonnen. Een mens is nooit te oud om een nieuwe hobby te starten.’ Ze vertelt. Deelt verhalen. Kent periodes van ongemakken, pijn, verdriet en eenzaamheid. ‘Dat ligt gelukkig achter mij. Maar ik heb ervaren dat als Eenzaamheid je raakt ook Depressie op de loer ligt. En toeslaat.’ Ze lacht vriendelijk. Schenkt nog eens thee in. Professionele hulp, hobby’s en contacten hebben haar geholpen. ‘Ja, ik vind het leven heel leuk. En weet je wat ik zou willen? Dat het iedere dinsdagmiddag druk is in Maldensteijn. Van twee tot vier uur is daar gelegenheid voor senioren van alle leeftijden uit de gemeente Heumen om elkaar te ontmoeten. Een prima initiatief van Ton Hoogstraten. Erg gezellig. Niet wachten tot Eenzaamheid bij jou op bezoek komt. Investeren in contacten en je laten inspireren door verhalen, hobby’s en interesses van andere mensen. Dat kan helpen om (ouderdoms)eenzaamheid te voorkomen. Gewoon doen!’

Senioren, tot ziens dinsdagmiddag in Maldenstijn?

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over hobby’s, eenzaamheid, depressie en de ontmoetingen in Maldensteijn? Bel tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

Share Button

LEVEN IS LEF – ‘Wat zeg je?’

 HEB HET LEF OM EEN GEHOORAPPARAAT TE DRAGEN

‘Wat zeg je? Een gehoorapparaat!? Welnee kind, nergens voor nodig. Jij moet duidelijker praten, je mompelt tegenwoordig zo, daar moet je op letten.’

Op internet lees ik dat ouderdomsdoofheid meestal optreedt vanaf het vijftigste levensjaar, maar dat het ook al eerder kan beginnen. Lees ook dat niet iedereen er last van krijgt, maar dat uit onderzoek blijkt dat ongeveer de helft van de 75-plussers last heeft van slechthorendheid.

Ik merk, dat het woord gehoorapparaat niet alleen voor mijn moeder een beladen woord was, maar dat voor veel mensen het geval is. Toen bij haar, na jaren, de kogel door de gehoorapparatenkerk was, ze schaamte had overwonnen en de gehoorapparaten goed waren ingesteld was ze blij! ‘Als ik het had geweten dat had ik het eerder gedaan! Ik hoor de gaspitten weer branden en de klok tikken. En ik hoor de vogels weer!’ En dat gemompel van mij  viel nogal mee.

Hoe is het met uw gehoor?

Everhard Scheltinga uit Middelaar (67 jaar) lacht breeduit. ‘Goed! Dankzij mijn gehoorapparaten. Wat leuk, dat je moeder dat ook zei, dat van die gaspitten de klok en dat gemompel. Dat had ik net zo!’

We wandelen door zijn tuin. Het ritselt en ruist.  Vogels fluiten. ‘Zo fijn, dat ik die geluiden ook weer hoor. Goede communicatie en omgevingsgeluiden zijn zo belangrijk. Ja, mijn gehoorapparaten maken mijn leven aangenamer.’

‘Wat zeg je?’ Zo rond zijn 58ste merkte Everhard dat hij dat steeds vaker vroeg aan zijn partner en ook aan zijn leerlingen op de school waar hij lesgaf. ‘Dat vond ik niet leuk. Niet voor mijzelf en zeker niet voor hen, maar ik bedacht toen nog niet dat het aan mij zou kunnen liggen.’ Langzaam maar zeker werd hij zich er bewust van dat het wél aan hem lag. ‘Dat vond ik geen fijne constatering.’

Op enig moment ging hij als mantelzorger met zijn moeder voor een controlebezoek naar de audicien. Daar werd hem de mogelijkheid geboden om een gehoortest te doen. De uitslag bevestigde wat hij al wist.  Het duurde nog ruim twee jaar voor hij gehoor gaf aan het advies om gehoorapparaten te kopen. ‘Maar nu ik ze heb, ben ik er, net als jouw en mijn moeder, blij mee.’

Mariska Derksen is dat ook! Zij is 47 jaar.  Vier jaar geleden merkte zij de veranderingen in haar gehoor op. ‘Ik vond het verschrikkelijk. Een gehoorapparaat, ik moest er niet aan denken!’ Nu, vier jaar later zegt ze: ‘Een paar weken geleden heb ik de stap gemaakt. Ik vond het niet gemakkelijk en heb heel wat moeten overwinnen, maar ben er nu blij mee. Alle lezers wens ik toe dat zij het lef hebben om bij gehoorverlies hun schroom eerder te overwinnen en direct actie te nemen. Fijn hoor, als je alles weer hoort!’

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over gehoorverlies? Bel tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

 

Share Button

LEVEN IS LEF

De decembermaand vieren, dat konden Paul en ik goed. Gedichten maken, lekker koken, borrelen, huis versieren, muziek luisteren, grapjes maken. Samen hebben we een vol rijk leven gehad. Vier prachtige kinderen, acht kleinkinderen, we waren 56 jaar getrouwd. Wie kan dat tegenwoordig nog zeggen? Ja, samen een goed leven, met ups en downs, we konden veel delen. Ook het verdriet en de hoop over de ziekte van onze dochter Ilse. Bizar hè, Ilse stierf op de dag dat Paul werd begraven.”

Glimlachend: “En we hadden nog wel zo afgesproken dat we samen oud zouden worden. Nog ouder… Ik ben nu 77 jaar en vind het soms zo verdomd moeilijk om het gemis en mijn verdriet te handelen. Maar ik laat mij niet kisten!” Bredere glimlach: “Ik heb het nog veel te goed naar m’n zin. Maar die zin moet ik wél zélf maken. En bovendien, wie moet er dan voor Midas zorgen?” Midas hoort z’n naam en komt vrolijk aan gekwispeld. “Ja, die hond, dat is voor mij echt een troost en zorgt ook voor structuur in mijn dag én voor tal van contacten in de buurt. Hij geeft mij energie en maakt me blij! Ik kocht hem afgelopen voorjaar als pup. Opvoeden was een hele kluif, maar zó de moeite waard!”

Paul, de man van Jeanne Heydendael uit Plasmolen werd plots ziek. Na een kort ziekbed overleed hij In de zomer van 2016.  Dochter Ilse ook.

“De eerste maanden na hun overlijden was een soort van rare film. Ik wist niet hoe ik moest rouwen en ook niet wie ik daarin voorrang moest geven. Rouwen om Paul of rouwen om Ilse?  Of rouwen om het verdriet van mijn kinderen die hun vader en zus moesten missen of om de kleinkinderen die hun moeder en opa misten. Ik voelde mij reddeloos verloren. Wilde dat zo min mogelijk laten merken. Deed mij stoerder voor dan dat ik was. Ik meldde mij aan bij allerlei clubjes. Zolang ik maar druk was, kwam het verdriet minder binnen en voelde ik minder pijn.”

Die pijn kwam toch. Ruim een jaar later. Is er nog. “Maar ik hield en houd mij stellig voor: ‘Doorgaan met leven!  Ik weiger om in een hoekje te gaan zitten kniezen. Ik stap overal op af. Ja, Leven is lef! Dat is niet altijd gemakkelijk, maar ik doe het wel! Ik heb mij aangemeld bij het smartlappenkoor in Malden. Samen zingen is zo helend en opent je hart. En we lachen wat af. Ik wil niet blijven hangen in mijn verdriet, dat betekent niet dat ik Paul en Ilse niet mis. Enorm! Ik kom alleen thuis en het bed is koud. Maar ik kijk naar wat ik wel heb en kijk uit naar een fijne kerst!

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over rouwverwerking. Bel naar 024 – 357 05 70.

Share Button