Strandpaviljoen Dushi 2.0 bestaat sinds 1 april jl. en trakteert!

Feestje!  

Welkom inwoners van Plasmolen en Middelaar op zondagmorgen 9 september.

Tussen 10.30 en 12.00 uur is voor u de koffie/thee gratis bij strandpaviljoen Dushi. En er wordt ook nog  iets lekkers bij geserveerd. Om 11.00 uur stelt Bianca Zwaans, de bedrijfsleider zich voor. Een goede buur is beter dan een verre vriend, nietwaar. En natuurlijk zijn Marc ‘met een c’ Meerman uit Maasbommel en Richard Simons uit Oss, er ook. Zij zijn sinds 1 april jl. de nieuwe eigenaren.

En het kan niet op!

Vanwege de goede start die Dushi 2.0 heeft gemaakt kunnen inwoners uit Plasmolen en Middelaar op 9 september tussen 12.00 uur en 13.00 uur brunchen voor een speciale feestprijs!  Van 15.50 voor  7.50! Als dat niet Dushi is…

Dushi. Papiaments woord. Heeft vele betekenissen. Dushi staat voor: lief, zacht, lekker, mooi, schattig, goed, fijn, prettig, zoet, aardig, vriendelijk, zoetig, liefje, schatje, snoepje, zoetje…

Dushi 2.0. Achtervoeging 2.0. is een nieuwe trend. Daarmee wordt aangegeven dat een bestaande naam is gehouden en daarbij is gekozen voor een nieuw beleid of concept.

Marc, 49 jaar: ‘Tot nog toe vinden we het fantastisch en gaat het fantastisch. Wat wil je ook met zo’n heerlijke zomer. Ja, hard werken, maar dat deden we altijd al. Fijn om dat nu hier te kunnen doen. Dit is zo’n bijzondere plek. Dít uitzicht. Iedere dag weer prachtig om te zien. Onze speeltuin voor de kleintjes, botenverhuur, waterfietsen, eten, drinken, avondzon, muziek. Dushi 2.0 krijgt steeds meer handen en voeten. Dat we de naam Dushi hebben gehouden is ook een kwestie van geld. Wat dacht je wat een nieuwe lichtreclame kost? Bovendien Dushi is dushi…  Doodzonde om dat woord met zoveel positieve betekenissen niet een 2de kans te gunnen. We merken nu al dat mensen terugkomen en positief zijn. We bezorgen onze gasten graag een fijne tijd, willen dat zij zich bij ons op hun gemak voelen en we willen ook dat de buurt zo min mogelijk overlast ervaart van ons bedrijf. ‘Richard: ‘We hebben geen directe buren, maar we weten ondertussen dat water en wind optimale geluidsgeleiders zijn. Verschillende mensen hebben daarover gereclameerd, ook bij de Dorpsraad en de politie.  De Dorpsraad kwam met drie personen hier praten. Was een goed gesprek. Muziek gaat om 09.00 zachter. Om 10.00 helemaal uit.  4 x per jaar houden we een groot evenement, dat communiceren we op Facebook en onze site, maar als buurtbewoners dat op prijs stellen willen wij hen daar ook via een mailtje van in kennis stellen en uitnodigen.’ Bianca, 31 jaar, de levenspartner van Richard zegt lachend: ‘Met wij bedoelt Richard dat ik dat dan ga doen. Doe ik graag! Als mensen ons een mailberichtje sturen, houd ik ze met plezier op de hoogte en jou nodig ik meteen uit voor ons Fuikfeest op zaterdag 1 september. Hoop zo dat meer mensen uit de buurt ook komen en dat het dan een zonnige dag is. Want dan wordt het nog meer fantastisch. Een muziekfeest op het water.’

Bianca Zwaans is ook het aanspreekpunt voor verbetering, voor reserveringen en ze is ook steeds op zoek naar medewerkers voor in de bediening en keuken. Bel Bianca op 024-6756822.

Uw komst wordt van harte op prijs gesteld. Voor de brunch graag reserveren. Het liefst per mail:  dushibootverhuur@hotmail.com. Bellen kan ook. 024-6756822. (Koffie/thee en drankjes tijdens de brunch worden apart berekend.)

 

Share Button

“Als ik geen tandarts was dan zou ik het graag worden.”

Tandarts Erik Vergoossen van Praktijk voor Tandheelkunde uit Molenhoek:

“Als ik geen tandarts was dan zou ik het graag worden.”

Op de middelbare school wist Erik Vergoossen het zeker: Hij wilde tandarts worden. Met plezier heeft hij daarvoor gestudeerd. Een tegenvaller was het dat hij na het behalen van zijn diploma in Nederland niet aan het werk kon. Toentertijd was er vanuit de regering bepaald dat er één tandarts mocht zijn op een bepaald aantal inwoners. Er waren lange vestigingswachtlijsten. Erik was nummer 810. Dat betekende dat hij na zijn af studeren acht jaar (!) zou moeten wachten om aan de gang te gaan. “Als je zo lang je vak niet uitoefent, dan ben je alles kwijt. Ik heb niet gewacht.”

20 jaar in Koblenz

“Samen met mijn vrouw heb ik toen onze kans in het buitenland gezocht en in Koblenz een praktijk opgebouwd,” zegt Erik. “Dat is gelukt. We hebben een mooie tijd gehad. Koblenz is zo’n bijzondere stad om te wonen, de mensen zijn erg aardig en de omgeving is prachtig. Ik heb er fijn gewerkt. Er was een goed contact met onze patiënten.” Hij lacht een stralende lach en zegt: “De patiënten vonden het erg jammer dat ik ging en opperden zelfs om voor de half-jaarlijkse controle met een bus vol naar Molenhoek te komen. Leuk hè.”

Nieuwe methoden en ontwikkelingen worden op de voet gevolgd

Na 20 jaar hebben Erik en zijn vrouw de keus gemaakt om in 2007 terug te gaan naar Nederland. In Nederland was er een nieuwe uitdaging. Naast zijn tandartspraktijk is hij docent tandheelkunde aan het Universitair Medisch centrum St Radboud Nijmegen. “Het is zo leuk om met jonge mensen te werken en ik volg aan de universiteit alle ontwikkelingen binnen mijn vakgebied op de voet. Daar hebben de mensen die onze praktijk bezoeken direct baat bij.”

De klant staat centraal

In mei 2010 is Erik zijn praktijk gestart in Molenhoek. “Ik heb de praktijk van Toine Hermans overgenomen en verplaatst naar het winkelcentrum. Daar hebben we de ruimte. Inmiddels is Toine helaas gestopt met werken. Maar gelukkig hebben we met tandarts Dieuwertje Kuin, die ook aan de Sint Radboud Universiteit doceert, een capabele collega gevonden. Patiëntenadvies staat bij ons hoog in het vaandel. Net zoals in Koblenz laten we de patiënten in onze praktijk in Molenhoek, via een intra-orale kamera en een beeldscherm, precies zien wat er aan de hand is. Helder en transparant.  En we hebben praktijkeigen folders met uitleg voor de patiënten. De patiënt beslist dus zelf mee. De patiënten die naar Molenhoek komen geven aan erg tevreden te zijn. Fijn toch?”

Kijk op www.qualitysmile.nl voor meer informatie.

Geschreven in opdracht van Erik Vergoossen voor magazine Topic gemeente Heumen en Mook en Middelaar 2012.

Share Button

Leven is Lef – Beppie Crouwens uit Malden

Gewoon doen!

Stralende zon. Beppie Crouwens (op weg naar 69 jaar) wacht op me, straalt ook, maar vindt meedoen aan Leven is Lef, spannend. Ze zwaait vanaf de oprit. Thee staat te trekken. Verse kruidenthee. Kruiden uit eigen tuin. ‘Die kruiden, dat is de hobby van mijn man.’ In de tuin scharrelen twee fraaie vrolijke kippen en Poes komt zo nu en dan een kijkje nemen. Ruime serre. Daarin een grote werktafel.  ‘Daarop maak ik glas in loodwerk.’

In de hal een glas in loodraam. ‘Ja? Vind je het mooi? Heb ik gemaakt. Een uiterst secuur werkje.’ Ze neemt me mee naar de berging en laat haar voorraad kleurig glas zien en haar gereedschap om glas te snijden en lood te bewerken. Momenteel werkt ze aan een glas in loodpaneel in opdracht. ‘Ja, daar ben ik trots op, maar ik ben dit vooral gaan leren om in ons eigen huis toe te passen. Onlangs heb ik een workshop gevolgd. Zo leuk!’

Nog meer creativiteit. ‘Kijk.’ Ze wijst naar een aquarel aan de muur. ‘Dit is m’n eerste. Vond het toen zo bijzonder dat ík dit had gemaakt! Zo rond m’n zestigste ben ik met schilderen begonnen. Een mens is nooit te oud om een nieuwe hobby te starten.’ Ze vertelt. Deelt verhalen. Kent periodes van ongemakken, pijn, verdriet en eenzaamheid. ‘Dat ligt gelukkig achter mij. Maar ik heb ervaren dat als Eenzaamheid je raakt ook Depressie op de loer ligt. En toeslaat.’ Ze lacht vriendelijk. Schenkt nog eens thee in. Professionele hulp, hobby’s en contacten hebben haar geholpen. ‘Ja, ik vind het leven heel leuk. En weet je wat ik zou willen? Dat het iedere dinsdagmiddag druk is in Maldensteijn. Van twee tot vier uur is daar gelegenheid voor senioren van alle leeftijden uit de gemeente Heumen om elkaar te ontmoeten. Een prima initiatief van Ton Hoogstraten. Erg gezellig. Niet wachten tot Eenzaamheid bij jou op bezoek komt. Investeren in contacten en je laten inspireren door verhalen, hobby’s en interesses van andere mensen. Dat kan helpen om (ouderdoms)eenzaamheid te voorkomen. Gewoon doen!’

Senioren, tot ziens dinsdagmiddag in Maldenstijn?

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over hobby’s, eenzaamheid, depressie en de ontmoetingen in Maldensteijn? Bel tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

Share Button

Over een beetje vakantie

Een spiksplinternieuwe!

lichtblauw.

Papa lachte wat. Beetje trots. Buren kwamen kijken.

Mama droeg een gebloemd schort over haar jurk. Op dat schort zat een zak, zo was de poetsdoek altijd dichtbij. Ze poetste een denkbeeldig pluisje van de motorkap. Zei: ‘We moeten er zuinig op zijn.’ Het was onze eerste personenauto. En het was ook een van de eerste in de buurt. De zon scheen. Ze opperde: ‘Misschien kunnen we er een keer mee naar ‘t strand.’ Daar was ik nog nooit geweest! We bedelden: ‘Ja papa? Naar zee? Een beetje vakantie? … Papa?’ ‘Misschien zaterdag.’ Ik wist amper wat vakantie was, maar kon er bijna niet van slapen.

Op zaterdag kwam mijn vader meestal pas rond een uur of vier ‘van ’t land’.   Maar vandaag ging hij na het middageten niet meer terug. We gingen! De Ford Anglia werd uit de schuur gereden. Die straalde. Ik ook! Grote zus en ik op de achterbank. ‘Stil zitten, nergens aankomen en mooi naar buiten kijken.’ Zitten op een plaid, een tas met boterhammen en aanmaaklimonade tussen ons in. Kleine zus voorin bij mama op schoot.

‘Zijn we er al?’ De zee zien en schelpen zoeken. Ik kon er bijna niet op wachten. ‘Niet zeuren. Let op. Kijk, hier staat het bord: Hoek van Holland, zien jullie wel?’ Even later zag ik het bord ‘strand’. Vader rookte Hunter sigaretten en reed richting zee.

‘Jan, zo ver het strand oprijden? Kan dat wel?’ ‘Je denkt toch niet dat ik hem zo maar ergens neerzet!?’ Het was niet druk. De zon was achter een wolk verdwenen. Wauw! Schelpen. Binnen de kortste keren was de emmer vol, de tas met broodjes leeg en kwam het water van de zee dichterbij… ‘We moeten gaan Jan.’ De motor raasde…‘Niet zoveel gas Jan! Komen jullie er maar uit.’ Van een afstandje keken we toe. Het duurde en duurde voordat mama papa en ’t Fordje had uitgegraven. Ze mopperde. Was bijna net zo razend als de motor. ‘Ik zeí nog…!’

Op de terugweg rookte vader een Agio sigaar, mokte moeder nog wat na en ik hield de grootste schelp aan mijn oor, hoorde daarin het ruisen van de zee. Beetje vakantie. Herinnering om zuinig op te zijn.

Share Button

Meer kennismaken met de familie Verstraaten uit Ghana

Door de jaren heen, zag ik ze zo nu en dan in de kerk. De blanke vader, donkere moeder en de vier kinderen in een mooie melkchocoladetint. Een paar jaar geleden had ik een kort praatje met de vader en daardoor wist ik dat ze in Ghana wonen en regelmatig naar Groesbeek komen.

Afgelopen september zag ik ze weer. Wat waren de kinderen groot geworden! En wat luisterde ze aandachtig. Michelle, het grootste meisje maakte aantekeningen in een schrift. Ze zong mee, las mee en tijdens gebeden sloot ze haar ogen. Na de dienst maakten we een praatje en ik zei dat ik haar aandacht in de dienst en dat van haar zusje en broers bijzonder vond. Michelle vertelde dat als je aantekeningen maakt je beter naar de preek luistert en de preek beter onthoudt.“En lees je die aantekeningen dan ook na?” “Nee…, niet altijd. Soms wel.” Ze vertelde ook dat ze thuis onderwijs krijgt van haar moeder. Haar zusje en broertjes ook.

“Wil je daarover vertellen?” Dat wil ze! En zo zaten we op zondag 8 oktober na de kerkdienst, met de hele familie aan tafel en hadden een vrolijk gesprek.

Van rechts naar links: Selma. Johnathan, Mabel, David, Timothy en Michelle. Marijke Bleeker maakte de foto.

“Ik vind jullie wel bijzonder.” Zes lachende gezichten. “Bijzonder?” Moeder Mabel, vrolijk en met blauwe vlechten: “Vind je ons een gekke familie?” “Een beetje…” We lachen erom. “Bijzonder hoe jullie leven en doen. Onderwijs thuis, zelfstudie, kerkdienst thuis, studeren in het buitenland, veel reizen.”

“Voor ons is wat wij doen gewoon.” Er ontspint zich een leuk gesprek, maar misschien doordat we het meest Nederlands spreken voelt Johnathan zich wat buitengesloten? Hij wil actief meedoen! Maar hoe doe je dat als je tien bent, de Nederlandse taal niet helemaal goed verstaat en die amper spreekt?

In het Engels: “Papa, vertel eens van dat ik geadopteerd ben.”

Michelle: “O Johnathan!”

De andere kinderen grinniken. “Dat is niet waar hoor.”

“Vertel eens.” Johnathan lacht een beetje verlegen.

Michelle: “Johnathan dat is een grapje van ons, dat weet je. Je weet dat we je daar alleen maar mee plagen, soms.” Papa lacht. Mama Mabel ook en zegt: “Johnathan laat je oorschelp zien? Kijk naar de mijne! Precies dezelfde, met dat kleine deukje erin.” Ze aait hem over de bol en zegt: “Jij bent echt mijn zoon, ons kind, dat weet je goed. Je doet een beetje gek.” Lachend naar mij; “Zie je wel, een beetje gekke familie.”

Haha, even alle aandacht voor Johnathan! Hij lacht ondeugend.

Mooi gezin

Vader David Verstraaten is geboren en getogen in Groesbeek en is de broer van Andy Verstraaten, de man van Chioma Verstraaten. Over Chioma hebt u in het zomernummer van TOV kunnen lezen.

Moeder Mabel komt uit Ghana.

Dochters: Michelle 15 jaar en Selma 13 jaar.

Zonen: Timothy 11 jaar en Johnathan 10 jaar.

Regelmatig komen ze naar Groesbeek. “Soms twee keer per jaar.” Dan wonen ze in een vakantiewoning en zijn dan ook vaak bij de moeder en andere familie van David. Sommigen van u weten het vast nog? De winkel Pievered in het dorp? Die winkel was van zijn ouders. Ruim 20 jaar geleden kwam David vanuit Groesbeek voor zijn werk in Kameroen terecht. Hij was net afgestudeerd, wilde letterlijk en figuurlijk zijn horizon verbreden en ging een nieuwe toekomst tegemoet als boekhouder in Afrika. Na 2,5 jaar veranderde David van werkgever en kreeg een nieuwe baan in Ghana.

“Papa vertel eens van hoe jij en mama elkaar toen hebben ontmoet?” 

David: “Wij zaten in hetzelfde vliegtuig. Ja, naast elkaar. Ik had een week doorgebracht in Ghana bij mijn nieuwe werkgever om ingewerkt te worden. Na die week was ik op weg terug van Ghana naar Kameroen om mijn werk daar af te ronden. Mabel was op weg van Ghana naar Kenia voor een schoolproject. Na een tijdje ging zij met iemand anders praten. Wég was ze! Maar in Lagos moesten we allebei overstappen, toen zag ik haar weer. Omdat onze vlucht vanuit Ghana vertraagd was, waren onze aansluitende vluchten vertrokken! Daar stonden we. Zo kwamen wij weer met elkaar in gesprek.”

Ook de kinderen vinden het leuk weer te horen hoe hun ouders elkaar ontdekten.

“En toen?”  David Lachend: “Twee dagen duurde het oponthoud in Lagos. En zo is het gekomen.” David en Mabel werden verliefd, wisselden telefoonnummers en adressen uit en nu zit de hele familie hier aan tafel in de kerk! Morgen vertrekken ze, na een maand Nederland, weer naar Ghana.

“Wat wij thuis gaan missen?” Daar zijn het alle kinderen het snel over eens. “Hagelslag!” “Er gaan voorraden mee?” “Nee, want als wij dan weer hier zijn, vinden we dat dan weer extra lekker.”

Michelle spreekt en verstaat goed Nederlands. Dat komt ook omdat de familie drie en een half jaar in Nederland, in Tegelen, heeft gewoond en zij en Selma daar naar school zijn geweest. Haar broertjes kunnen wel Nederlands verstaan, maar niet gemakkelijk spreken. Mabel onderwijst haar kinderen thuis. Enthousiast: “Ja, dat gaat heel goed!” Dat vinden de kinderen ook! Daarnaast studeert zij zelf psychotherapie. Een opleiding van vier jaar. “Zo’n zes keer per jaar ga ik daarvoor twee weken naar Londen. Twee jaar zijn al voorbij! Ja ja, mijn studie gaat ook goed.”

“Wij leren veel van mama. En ook van papa. Ja, dat is leuk. Nee, we hebben geen vaste lestijden.” Mabel bevestigt dat vrolijk: “O nee. Soms zijn de lessen pas in de avond. Dan vertel ik ze bijvoorbeeld over een bat die laag overvliegt. Hoe noem je die ook al weer in het Nederlands? O ja! Een vleermuis! En dan vraag ik of ze de volgende dag een vleermuis willen tekenen en informatie over vleermuizen willen verzamelen. Hoe leven vleermuizen? Wat eten ze? In welke landen komen ze voor?  En als ze dan alle opdrachtjes hebben gedaan, dan praten we daar met elkaar over. Maar als we overdag naar de markt gaan, dan leren we ook! Dan vertel ik ze over de groenten en de vis die we kopen en we rekenen. Ze leren van de dingen van het leven en zoeken veel op via internet. En ze leren ook van elkaar. Alle onderwerpen lopen door elkaar en ieder kind pikt er van op.” Met een stralende lach: “Van alledaagse dingen kan je veel van leren hoor.” Trots: “Michelle slaagde royaal voor Level A, vwo-niveau, Engelse variant. Volgend jaar gaat zij naar de universiteit. Dit jaar is zij ‘vrij’ om haar zusje en broertjes te helpen met hun school en ook om wat andere projecten te doen zoals het schrijven van verhalen.”

Ghana ligt in West-Afrika. Het land heeft een oppervlakte ongeveer gelijk aan 6 x Nederland en het grenst aaBurkina FasoIvoorkust en Togo. Het klimaat is tropisch met een gemiddelde temperatuur van 30 graden Celsius. De kustlijn is 539 kilometer en volgens Wikipedia wonen er in Ghana, telling 2016, 26.908.262 inwoners. Ghana heeft veel natuurlijke rijkdommen: goudaardoliecacaohoutindustriediamant mangaanbauxietvisrubberpalmolie, en waterkracht.

Engels is de officiële taal en daarnaast bestaan er tientallen verschillende inheemse talen. In de directe woonomgeving van de familie Verstraaten worden verschillende stammentalen gesproken die de kinderen niet beheersen. Daarom krijgen zij de lessen thuis en hebben daardoor weinig vriendjes in de buurt. “Maar die hebben we wel hoor! We gaan ieder jaar een week op zomerkamp met kinderen van de kerk. Dat is erg leuk.”

Jullie gaan in Ghana ook naar de kerk? Michelle: “Soms. Als de dienst in het Engels is. Meestal houden wij de kerkdienst thuis. Maar mama gaat soms wel naar de lokale kerk waar stammentaal wordt gesproken. Zij kan dat verstaan. Wij niet. Papa ook niet. Papa luistert soms naar een dienst via Internet en dan houd ik met mijn zusje en broertje een kerkdienst. We zingen, bidden en lezen uit de bijbel en praten daarover.” Michelle laat zich inspireren door het bijbelstudieboek On the way. “Daarin staan ook opdrachtjes die we dan samen doen.” “Je zusje en broertjes doen mee zonder te morren?” “Ja hoor!  Onze viering duurt ongeveer een uur.” “En dat doen jullie iedere zondag?” Dat doen ze!

David: “Van huis uit ben ik katholiek. Door mijn vrouw ben ik het geloof anders gaan beleven. Als we in Groesbeek zijn, vinden we het allemaal leuk om hier de kerkdienst te bezoeken.”

“En hoe vieren jullie kerst?” Ook dat doen ze thuis en dan maken daar ook een studieproject van. “Vorig jaar maakten we een kerst ABC. Bij iedere letter van het alfabet moesten we een woord zoeken dat te maken had met kerst. Bijvoorbeeld, bij de A, het woord Angel. (Engel). En dan moesten wij via internet alles opzoeken over engelen. En zo met alle letters. Ja, dat was leuk. Met kerst geven we elkaar cadeautjes. Dan maken we iets voor elkaar, we haken of knutselen iets en we maken kerstkaarten.”

Vanuit Ghana krijgt u de groeten van de familie Verstraaten en wensen zij u een plezierige kerstfeest en vrolijk Oud en Nieuw. 

Tot ziens in 2018! 

Geschreven voor decembernummer TOV Mirjám, maandblad van de protestantse gemeente Groesbeek

 

Share Button