Meer kennismaken met de familie Verstraaten uit Ghana

Door de jaren heen, zag ik ze zo nu en dan in de kerk. De blanke vader, donkere moeder en de vier kinderen in een mooie melkchocoladetint. Een paar jaar geleden had ik een kort praatje met de vader en daardoor wist ik dat ze in Ghana wonen en regelmatig naar Groesbeek komen.

Afgelopen september zag ik ze weer. Wat waren de kinderen groot geworden! En wat luisterde ze aandachtig. Michelle, het grootste meisje maakte aantekeningen in een schrift. Ze zong mee, las mee en tijdens gebeden sloot ze haar ogen. Na de dienst maakten we een praatje en ik zei dat ik haar aandacht in de dienst en dat van haar zusje en broers bijzonder vond. Michelle vertelde dat als je aantekeningen maakt je beter naar de preek luistert en de preek beter onthoudt.“En lees je die aantekeningen dan ook na?” “Nee…, niet altijd. Soms wel.” Ze vertelde ook dat ze thuis onderwijs krijgt van haar moeder. Haar zusje en broertjes ook.

“Wil je daarover vertellen?” Dat wil ze! En zo zaten we op zondag 8 oktober na de kerkdienst, met de hele familie aan tafel en hadden een vrolijk gesprek.

Van rechts naar links: Selma. Johnathan, Mabel, David, Timothy en Michelle. Marijke Bleeker maakte de foto.

“Ik vind jullie wel bijzonder.” Zes lachende gezichten. “Bijzonder?” Moeder Mabel, vrolijk en met blauwe vlechten: “Vind je ons een gekke familie?” “Een beetje…” We lachen erom. “Bijzonder hoe jullie leven en doen. Onderwijs thuis, zelfstudie, kerkdienst thuis, studeren in het buitenland, veel reizen.”

“Voor ons is wat wij doen gewoon.” Er ontspint zich een leuk gesprek, maar misschien doordat we het meest Nederlands spreken voelt Johnathan zich wat buitengesloten? Hij wil actief meedoen! Maar hoe doe je dat als je tien bent, de Nederlandse taal niet helemaal goed verstaat en die amper spreekt?

In het Engels: “Papa, vertel eens van dat ik geadopteerd ben.”

Michelle: “O Johnathan!”

De andere kinderen grinniken. “Dat is niet waar hoor.”

“Vertel eens.” Johnathan lacht een beetje verlegen.

Michelle: “Johnathan dat is een grapje van ons, dat weet je. Je weet dat we je daar alleen maar mee plagen, soms.” Papa lacht. Mama Mabel ook en zegt: “Johnathan laat je oorschelp zien? Kijk naar de mijne! Precies dezelfde, met dat kleine deukje erin.” Ze aait hem over de bol en zegt: “Jij bent echt mijn zoon, ons kind, dat weet je goed. Je doet een beetje gek.” Lachend naar mij; “Zie je wel, een beetje gekke familie.”

Haha, even alle aandacht voor Johnathan! Hij lacht ondeugend.

Mooi gezin

Vader David Verstraaten is geboren en getogen in Groesbeek en is de broer van Andy Verstraaten, de man van Chioma Verstraaten. Over Chioma hebt u in het zomernummer van TOV kunnen lezen.

Moeder Mabel komt uit Ghana.

Dochters: Michelle 15 jaar en Selma 13 jaar.

Zonen: Timothy 11 jaar en Johnathan 10 jaar.

Regelmatig komen ze naar Groesbeek. “Soms twee keer per jaar.” Dan wonen ze in een vakantiewoning en zijn dan ook vaak bij de moeder en andere familie van David. Sommigen van u weten het vast nog? De winkel Pievered in het dorp? Die winkel was van zijn ouders. Ruim 20 jaar geleden kwam David vanuit Groesbeek voor zijn werk in Kameroen terecht. Hij was net afgestudeerd, wilde letterlijk en figuurlijk zijn horizon verbreden en ging een nieuwe toekomst tegemoet als boekhouder in Afrika. Na 2,5 jaar veranderde David van werkgever en kreeg een nieuwe baan in Ghana.

“Papa vertel eens van hoe jij en mama elkaar toen hebben ontmoet?” 

David: “Wij zaten in hetzelfde vliegtuig. Ja, naast elkaar. Ik had een week doorgebracht in Ghana bij mijn nieuwe werkgever om ingewerkt te worden. Na die week was ik op weg terug van Ghana naar Kameroen om mijn werk daar af te ronden. Mabel was op weg van Ghana naar Kenia voor een schoolproject. Na een tijdje ging zij met iemand anders praten. Wég was ze! Maar in Lagos moesten we allebei overstappen, toen zag ik haar weer. Omdat onze vlucht vanuit Ghana vertraagd was, waren onze aansluitende vluchten vertrokken! Daar stonden we. Zo kwamen wij weer met elkaar in gesprek.”

Ook de kinderen vinden het leuk weer te horen hoe hun ouders elkaar ontdekten.

“En toen?”  David Lachend: “Twee dagen duurde het oponthoud in Lagos. En zo is het gekomen.” David en Mabel werden verliefd, wisselden telefoonnummers en adressen uit en nu zit de hele familie hier aan tafel in de kerk! Morgen vertrekken ze, na een maand Nederland, weer naar Ghana.

“Wat wij thuis gaan missen?” Daar zijn het alle kinderen het snel over eens. “Hagelslag!” “Er gaan voorraden mee?” “Nee, want als wij dan weer hier zijn, vinden we dat dan weer extra lekker.”

Michelle spreekt en verstaat goed Nederlands. Dat komt ook omdat de familie drie en een half jaar in Nederland, in Tegelen, heeft gewoond en zij en Selma daar naar school zijn geweest. Haar broertjes kunnen wel Nederlands verstaan, maar niet gemakkelijk spreken. Mabel onderwijst haar kinderen thuis. Enthousiast: “Ja, dat gaat heel goed!” Dat vinden de kinderen ook! Daarnaast studeert zij zelf psychotherapie. Een opleiding van vier jaar. “Zo’n zes keer per jaar ga ik daarvoor twee weken naar Londen. Twee jaar zijn al voorbij! Ja ja, mijn studie gaat ook goed.”

“Wij leren veel van mama. En ook van papa. Ja, dat is leuk. Nee, we hebben geen vaste lestijden.” Mabel bevestigt dat vrolijk: “O nee. Soms zijn de lessen pas in de avond. Dan vertel ik ze bijvoorbeeld over een bat die laag overvliegt. Hoe noem je die ook al weer in het Nederlands? O ja! Een vleermuis! En dan vraag ik of ze de volgende dag een vleermuis willen tekenen en informatie over vleermuizen willen verzamelen. Hoe leven vleermuizen? Wat eten ze? In welke landen komen ze voor?  En als ze dan alle opdrachtjes hebben gedaan, dan praten we daar met elkaar over. Maar als we overdag naar de markt gaan, dan leren we ook! Dan vertel ik ze over de groenten en de vis die we kopen en we rekenen. Ze leren van de dingen van het leven en zoeken veel op via internet. En ze leren ook van elkaar. Alle onderwerpen lopen door elkaar en ieder kind pikt er van op.” Met een stralende lach: “Van alledaagse dingen kan je veel van leren hoor.” Trots: “Michelle slaagde royaal voor Level A, vwo-niveau, Engelse variant. Volgend jaar gaat zij naar de universiteit. Dit jaar is zij ‘vrij’ om haar zusje en broertjes te helpen met hun school en ook om wat andere projecten te doen zoals het schrijven van verhalen.”

Ghana ligt in West-Afrika. Het land heeft een oppervlakte ongeveer gelijk aan 6 x Nederland en het grenst aaBurkina FasoIvoorkust en Togo. Het klimaat is tropisch met een gemiddelde temperatuur van 30 graden Celsius. De kustlijn is 539 kilometer en volgens Wikipedia wonen er in Ghana, telling 2016, 26.908.262 inwoners. Ghana heeft veel natuurlijke rijkdommen: goudaardoliecacaohoutindustriediamant mangaanbauxietvisrubberpalmolie, en waterkracht.

Engels is de officiële taal en daarnaast bestaan er tientallen verschillende inheemse talen. In de directe woonomgeving van de familie Verstraaten worden verschillende stammentalen gesproken die de kinderen niet beheersen. Daarom krijgen zij de lessen thuis en hebben daardoor weinig vriendjes in de buurt. “Maar die hebben we wel hoor! We gaan ieder jaar een week op zomerkamp met kinderen van de kerk. Dat is erg leuk.”

Jullie gaan in Ghana ook naar de kerk? Michelle: “Soms. Als de dienst in het Engels is. Meestal houden wij de kerkdienst thuis. Maar mama gaat soms wel naar de lokale kerk waar stammentaal wordt gesproken. Zij kan dat verstaan. Wij niet. Papa ook niet. Papa luistert soms naar een dienst via Internet en dan houd ik met mijn zusje en broertje een kerkdienst. We zingen, bidden en lezen uit de bijbel en praten daarover.” Michelle laat zich inspireren door het bijbelstudieboek On the way. “Daarin staan ook opdrachtjes die we dan samen doen.” “Je zusje en broertjes doen mee zonder te morren?” “Ja hoor!  Onze viering duurt ongeveer een uur.” “En dat doen jullie iedere zondag?” Dat doen ze!

David: “Van huis uit ben ik katholiek. Door mijn vrouw ben ik het geloof anders gaan beleven. Als we in Groesbeek zijn, vinden we het allemaal leuk om hier de kerkdienst te bezoeken.”

“En hoe vieren jullie kerst?” Ook dat doen ze thuis en dan maken daar ook een studieproject van. “Vorig jaar maakten we een kerst ABC. Bij iedere letter van het alfabet moesten we een woord zoeken dat te maken had met kerst. Bijvoorbeeld, bij de A, het woord Angel. (Engel). En dan moesten wij via internet alles opzoeken over engelen. En zo met alle letters. Ja, dat was leuk. Met kerst geven we elkaar cadeautjes. Dan maken we iets voor elkaar, we haken of knutselen iets en we maken kerstkaarten.”

Vanuit Ghana krijgt u de groeten van de familie Verstraaten en wensen zij u een plezierige kerstfeest en vrolijk Oud en Nieuw. 

Tot ziens in 2018! 

Geschreven voor decembernummer TOV Mirjám, maandblad van de protestantse gemeente Groesbeek

 

Share Button

“Leef ik zoals ik leven wil?” Uniek weekend in Groesbeek voor vrouwen!

Lisette Sillessen, Ida Furer en Laura Poelen. Drie krachtige ondernemende vrouwen, onderneemsters uit Groesbeek, organiseren op 15, 16 en 17 december een PPP-weekend in Groesbeek. PPP staat voor Puur, Passie en Power. Het weekend is bedoeld voor vrouwen vanaf 30 jaar uit alle windstreken die hun passie en power willen delen, die van een stevige wandeling houden, willen onthaasten, ontspannen en sparren. Voor vrouwen die zich afvragen waar sta ik nu, wat zijn mijn waardes en welk doel heb ik voor ogen. Blijven dromen verlangens of ga ik mijn dromen waarmaken? Hoe ga ik dat dan doen en wie of wat heb ik daar voor nodig. Leef ik zoals ik leven wil?

De drie vriendinnen hebben deelnemerservaring met soortgelijke weekends en bewaren daar goede herinneringen aan. Enthousiast vertellen ze: “Die inspireerden ons! Even weg uit de dagelijkse beslommeringen, pas op de plaats, even tijd voor jezelf, verdiepende gesprekken en ervaringen delen geeft zoveel energie, kracht en zin!”

Op de drempel van 2017 terugkijken en vooruit kijken. De plek is fantastisch. Het uitzicht adembenemend. Wandelen met aandacht, mediteren, koken, pret maken en stil zijn. Praten, lachen, luisteren en dan met fris elan weer naar huis.

Het weekend is compleet verzorgd, lekker, luxe, comfortabel en feestelijk! Kleine groep, maximaal 16 personen. Van de deelnemers wordt verwacht dat zij het geboden programma volgen en van harte meewerken om er voor alle deelnemers een topweekend van te maken. Aanvang vrijdag 15 december 19.00 uur. Einde zondag 17 december 16.00 uur. Meer informatie en aanmelden voor 8 december via www.pppweekend.nl

Of bel: Lisette *(rechts) 06-2275895. Ida: 06 33 43 49 13. (links)  Laura: 0643571252

Share Button

“Ik ga altijd voor een podiumplek”

geke

En óf ze een lijntje heeft met Groesbeekse Boys!

Willie van den Berg, haar vader sponsort Groesbeekse Boys.

Opa Jo Hubers is erelid.

Broers Jens en Stijn spelen in de selectie.

Oom Harm Hubers is voorzitter.

En mening andere oom en tante en familie is langs de lijn en in de kantine te vinden.

Ontmoeting met Geke van den Berg

Nog voor ik kan aanbellen gaat de deur open. Vrolijke lach. “Kom verder!”

Ha Geke, wat leuk om je te ontmoeten. Wereldberoemd in Groesbeek en verre omstreken.

“Zo voelt het niet hoor, beroemd. Maar het is wel leuk dat steeds meer mensen belangstelling krijgen voor mij als sporter en mijn sport volgen. Maar tot nog toe is het zo, dat ik in Groesbeek eerder wordt herkend als zusje van Jens en Stijn.

Haar vader is ook thuis en zet thee. Geke vertelt en houdt zo nu en dan ruggespraak met hem.

“Je kunt goed met je vader opschieten?”

“Erg goed! Met mama ook. Ik heb een leuke familie, we zijn hecht gezin. Papa en mama reizen zoveel mogelijk met mij mee, Ik heb fantastische ouders én fantastische sponsors. Jens en Stijn zijn ook erg geïnteresseerd in wat ik doe. Ze volgen alles.”

Willie: “Wij zien dat Geke er alles voor doet en laat om haar droom te realiseren. Daarom steunen wij haar van harte!”

Je hebt geen andere sponsors? “Daar houd ik mij nog niet zo mee bezig.” Glimlachend: “Ik ben nogal bescheiden. Maar zeker met het oog op mijn droom, om aan te sluiten bij de wereldtop, zou het natuurlijk mooi zijn als ook andere sponsoren zich aanbieden. Ik ben blij met wat papa en mama voor mij doen en benieuwd of er andere sponsors op mijn pad komen. Mijn judopak wordt wel gesponsord. Door Essimo.”

Geke is judoka. Een groot talent. Hoort bij de top van Europa. Op haar 16de was ze al Nederlands Kampioen in haar gewichtsklasse. Sindsdien heeft zij grote stappen gemaakt en heeft ze nog grotere dromen. Die dromen zet ze om in doelen. “Ik ga ervoor!” Ze droomt zelfs al over de Olympische Spelen in 2024!  Lachend zegt ze: “Waar die worden gehouden is nog niet bekend. Maar het lijkt mij zo gaaf om er dan bij te zijn.”

Iedere dag trainen. Een leven in dienst van je sport, sober en gedisciplineerd.

“Ik heb een hartstikke leuk leven. Zie veel van de wereld. Ik heb een vriend, leuke vriendinnen, lieve familie en mama kookt iedere dag lekker en gezond. Ik heb mijn studie en een bijbaantje in de horeca bij de Golfbaan in Groesbeek. Zowel mijn school als de Golfbaan houden rekening met mijn wedstrijdschema en de begeleiding op Papendal is goed, ik heb fantastische trainers en goede coaches. Ik doe wat ik het liefste doe!”

Haar leven ís Judo. Al het andere is ondergeschikt. “Maar niet zo, dat ik mijn familie of vriendschappen verwaarloos. Mijn vriend, Thomas Snijders judoot op hetzelfde niveau en is er net zo mee bezig als ik, dus wij begrijpen wat de ander beweegt. We hebben elkaar ontmoet tijdens onze trainingen bij Judo Topsport Steunpunt in Eindhoven. Familie en vrienden zijn belangrijk voor mij. Als er iets te vieren valt probeer ik er altijd een poosje bij te zijn en mee te vieren, maar mijn doel verlies ik daarbij niet uit het oog.”

Wat is je doel?

“Mijn doel voor de komende tijd is mij verder ontwikkelen en aansluiting vinden bij de seniorentop, medailles winnen op Europees en Wereldniveau.”

En dan in 2020 naar Japan voor de Olympische Spelen in Tokyo?

Haar ogen stralen als ze vertelt: “Olympisch goud… Daar droomt iedere topsporter van. Ik ook! Ik ga zeker alles op alles zetten om die droom te laten uitkomen. Per gewichtsklasse wordt er slechts één sporter naar de Spelen gestuurd. Een enorme uitdaging voor degene die dan Nederland mag vertegenwoordigen. Als ik dan al zo ver zou zijn!  Ik heb nog veel stappen te gaan. Europese- en Wereldkampioenschappen, Grand Prix en Grand Slams voor senioren en tal van andere internationale toernooien.“

Je gaat altijd voor goud?

Ik ga altijd voor een podiumplek. Het doel is goud! Maar ik geniet ook van zilver of brons. Je staat daar dan toch maar!”

En als die podiumplaats niet lukt?

“Echte winnaars zijn slechte verliezers! Dan scheld ik en huil ik van frustratie. Ik doe er echt alles voor om te winnen, laat niets aan het toeval over en als het dan niet lukt! Maar ik blijf er niet in hangen. Morgen een nieuwe kans. Ik ga voor mijn doel en dromen.”

En als het wel lukt om een podiumplaats te halen? Ze lacht van oor tot oor. “Dát ís zó gaaf! Dan blijf ik lachen en huilen tegelijk. Van blijdschap! Dan spring ik, hè pap. Dan voel ik mij zo sterk en oppermachtig. Toen ik 3de werd tijdens EK-junioren. Súpergaaf!”

Omschrijf jezelf eens in drie woorden?

“Sociaal. Doorzetter. Bescheiden… Wat vind jij pap?”

Willie “Ja, dat ben je!  Ik vul nog aan met gedisciplineerd, want dat ben je in alle opzichten. Ik vind het heel knap hoe jij alles regelt en organiseert je grenzen aangeeft en voor jezelf opkomt.”

Trots op je dochter Willie?

“Enorm!” Maar ook op de jongens. Wat zij met voetballen presteren volg ik ook op de voet.”

Geke: “Onlangs kwamen we terug van een toernooi, papa was best moe, maar dan rijdt hij vanaf het vliegveld meteen door naar het voetbalveld om de tweeling te zien spelen.”

Geke van den Berg, méér dan judoka alleen…

21 jaar.

Dochter van Willie van den Berg en Angelique Hubers

Grootste fan: “Dat is naast mijn eigen familie, Diede Hubers, mijn nichtje!”

Via Facebook te vinden? “Ja,  via www.facebook.com.gekevandenbergjudo.

Woont: “Thuis nog. In januari verhuis ik naar Arnhem.”

Eet thuis het liefst: “Pasta en zoete aardappelen.”

Eet ‘uit’ het liefst: “Tapas en Sushi.”

Alcohol: “Zelden. En dan één glaasje. Als we uitgaan ben ik de BOB”

Studeert: “Mondzorgkunde aan de HAN in Arnhem.”

Gaat: “op tijd naar bed.”

Staat op om: “halfacht.”

Ontbijt: “Drie bruine boterhammen en een beker volle melk.”

De pers en media: “Schenken weinig aandacht aan Judo.”

Mooiste kinderboek: “Mathilde van Roald Dahl.”

Mooiste film: “Ik ben niet van de film. Als ik er al eens naar kijk wil ik humor en niet eng.”

Mooiste serie: “Gossip Girl.”

Eerste CD: “Moet ik even over nadenken…  Pap, dat was K3, toch?” Willie: “Ja, volgens mij wel.

Mooiste vakantieland: “Abu Dhabi. En Dubay.”

Autoradio staat op: “538 of Q-Music.”

Judo is: “Ook lekker stoeien!”

Judo: “Levert geen geld op. Kost geld, maar is zo fantastisch om te doen!”

Weegt: “Maximaal 63 kilo. Minimaal 61 kg.”

Doet het liefst: “Mooi judoën. En mij verder ontwikkelen.”

En dan? “Naar grote toernooien, meedraaien in de wereldtop.”

En dan? Brede lach:  “Naar wat iedere topsporter wil: De Olympische Spelen.”

Kijkt uit naar: “Sinterklaas. Elkaar verrassen met surprises.”

Kijkt daarna uit naar: “Kerst! Met de hele familie hier thuis gezellig aan tafel en lekker eten.”

Verheugt zich op: “Oud en Nieuw en de oliebollen van Oma Hubers.”

 

Geke volgen op Facebook? Doen?  www.facebook.com.gekevandenbergjudo.

Share Button

Protestants kerkje Groesbeek

kerk - groesbeek

Soms wil ik er op zondag alleen maar zitten – even rusten
Soms straalt een zonnestraal naar binnen – koestert,
verwarmt m’n gezicht en soms m’n hart
Vanzelf sluit ik dan m’n ogen en bid een beetje
Zo mooi die zonnestraal
en dat die al eeuwen naar binnen schijnt en mensen raakt

Gerie van der Land-Zijderveld – 2012

Share Button

Een mens moet zo mogelijk elke dag naar een liedje luisteren, een goed gedicht lezen, een mooi schilderij zien en een paar zinnige woorden uiten.
{Goethe)
Goedenacht of goedemorgen!

Share Button