40 dagen zonder alcohol = Ik Pas – Week 3. Toch gek eigenlijk…

Gezien? Op de Facebookpagina 40 Dagen zonder alcohol Gemeente Heumen en Mook en Middelaar schrijft een mevrouw: ‘Steeds vaker vraag ik me af waarom ik weer begin met dat wijntje. Al vijf jaar pas ik jaarlijks een pauze in. Dat bevalt prima. En toch begin ik na een paar maanden weer, vooral als de vakantietijd eraan komt. Dan vind ik blijkbaar dat de teugels weer los mogen. Toch gek, eigenlijk.’

Vriendin en ik lunchen. Met hetzelfde gemak waarmee we anders een wijntje bestellen, zeggen we nu, bijna achteloos: ‘Twee thee.’ We vinden de prijs van de thee hoog. Grappen: ‘Toch maar een wijntje?’ We eten een lekker broodje en missen het wijntje voor geen cent. ‘Allemaal gewoonte en luxe,’ vertellen we elkaar. We proosten met de theeglazen, klinken, zeggen lachend: ‘Op de komende weken!’ We vinden het knap van onszelf dat we nu alweer 3 weken pauzeren. Toch gek eigenlijk, dat we dat knap vinden. We doen al voor de 6de keer mee! Ik vertel over het facebookbericht. Vriendin herkent het. Ik ook. Van lieverlee sluipt de gewoonte er weer in. Herkent u dat?

Als ik dit schrijf zijn er 11358 mensen die zich via IkPas hebben laten registeren. Dat is voor veel mensen een steuntje in de rug. Ze ontvangen tijdens de actie onder andere wekelijks een motivatiemail. Mijn aanmelding lukte niet. De dag waarop ik dat wilde doen was er een storing op de IKPas-site. Ik doe het op eigen kracht. Vriendin ook. En Buurvrouw ook! Dat gaat prima. Ben benieuwd of u zich heeft aangemeld of het ook op eigen kracht volhoudt.

Op de site van Ik pas lees ik: Uit onderzoek blijkt dat maar liefst 70 % van de deelnemers een half jaar na de actie nog steeds ruim 30 % minder drinkt dan voor de deelname aan IkPas.

We heffen nogmaals het theeglas. Daar gaan we voor! www.ikpas.nl

Reageren? Mail naar gerie@schrijverij-gerie.nl

Share Button

Politiek debat

Wat een vertoning. Ik zag het afgelopen week op tv. Politieke kopstukken die als kleuters in de zandbak aan het bakkeleien waren. Wat een onkunde en niet leuk voor de kijker om naar te kijken. Gênant. Zo houd je de kiezers wel thuis op 21 maart. Helemaal niet gek dat lokale politiek steeds meer afstand neemt van de landelijke partijen. Sinds kort hoor ik bij een lokale politieke partij. Bij PvdA LOKAAL SOCIAAL in de gemeente Mook en Middelaar. Het sociaaldemocratische gedachtegoed is leidraad. Niet dat landelijk gekrakeel. Las laatst dat iemand zijn hond Asscher had genoemd. “Asscher af!”. Riep ik naar het scherm. “Stop! Hier in Mook en Middelaar doen wij ons best! Jij en die andere mannen daar breken af wat wij opbouwen!” Helaas, hij hoorde het niet. Buma bleef afzijdig. Zat later bij Pauw het braafste jongetje van de klas te spelen. Hij had kunnen ingrijpen. Meteen wist ik weer waarom ik ooit afscheid nam van het CDA.
Sinds een tijdje heeft PvdA LOKAAL SOCIAAL een Facebook-pagina. Steeds meer mensen weten die te vinden. Leo Preusting schrijft: “Lokaal Sociaal…??? Bang om PvdA te heten?” Helemaal niet meneer Preusting. Maar daarom dus! Omdat we niet meer trots kunnen zijn. Omdat de landelijke presentatie van de PvdA, kiezers in ons dorp afschrikt.
Voor alles is een eerste keer. Ook voor het bijwonen van een politiek debat in het dorp. Ik vond het een beetje spannend. Had van tevoren gewinkeld in mijn eigen kast, want als campagnelid had ik mee verzonnen: dresscode rood. Ik vond een rood jasje van meer dan twintig jaar geleden. Daar werd ik blij van. Omdat het nog paste en omdat mijn man zei: “Nieuw? Staat je leuk.”
De zaal zat vol met fans van de 5 lijsttrekkers. Vriendelijke gespreksleider, lijstrekkers op het podium. Leek zelfs in de verte niet op dat geraaskal op tv. Vriendelijk. Dorps. Beetje meer knal had wel gemogen. “Op het scherpst van de snede, maar altijd met respect voor de mening van anderen,” is het devies van mijn partijleider, lee Tonnaer. Meer scherp, dat gaan we vast op 12 maart beleven tijdens het 2de debat in ’t Moks Café. Welkom! www.kieslee.nl

     

Share Button

Twee weken achter de rug, een makkie!

40 DAGEN ZONDER ALCOHOL =

Twee weken voorbij! Thuis geen alcohol drinken is een makkie, maar buiten de deur…  Dat is andere koek! In mijn omgeving is er altijd wel een aardig mens die zegt: “Doe niet zo ongezellig. Eentje kan toch wel? Die paar glazen, zo erg is dat toch niet?” Die paar glazen zijn regelmatig drie glazen. Of vier.

Vriendin lacht: “Wat zijn nou vier glazen? Die drink ik ook. Niks aan de hand.” En als we dan zo gezellig zitten… Beetje lastig dan, maar zeg dapper: “IkPAS.” De alcoholpauze bevalt mij weer prima! Ik houd in gedachte: het is een pauze. Geen straf!

Vraag mij zo nu en dan af waarom ik eigenlijk alcohol drink, want zonder is het écht net zo leuk. Dat vertelt de drinktest mij ook.  Hebt u die weleens gedaan? Ik heb hem naar eer en geweten ingevuld (soms wel confronterend) en kreeg onder andere als antwoord op mijn input: “U vindt het niet gezelliger of ongezelliger met alcohol op. Dat is heel goed: u heeft geen alcohol nodig om het leuk te hebben.” Kijk! Daar word ik vrolijk van! Zou er bijna een flesje voor opentrekken…  Dan gaat de informatie verder: “Alcohol kan een prettig effect hebben, maar in grote hoeveelheden kan het de sfeer bederven.”

“Dat is zo,“ zegt Vriendin met wie ik de uitslag van de tekst bespreek en geregeld gezellig een wijntje drink. “Met alcohol op kan ik soms zo lelijk uit de hoek komen. Wég goede sfeer! En toch vullen we de andere dag de glazen weer.” Lachend: “Weet je zeker dat je geen glaasje wilt?”

Tot nog toe weet ik het zeker. Buurvrouw ook! De alcoholpauze heeft tal van voordelen, meer ruimte in de koelkast en de portemonnee, geen discussie over wie rijdt, slapen als een roos en een frisse geest. Een aanrader!

www.ikpas.nl. U kunt u nog steeds aanmelden. Doen?

Share Button

Kind we hebben het je goed geleerd

Herinnering 

Ik ben een jaar of vijf. Speel buiten. De zon schijnt. Moeder maakt over de heg een praatje met Buurvouw. Het gesprek gaat over Willem Drees. Buurvrouw ’s stem klinkt vrolijk. Zij vertelt dat zij fan is van Willem Drees.

Mijn moeder is dat beslist niet, merk ik.  Buurvrouw doet haar best om moeder ervan te overtuigen dat ze ook op de Drees moet stemmen. Want die heeft het goed voor met de mensen. “Echt buurvrouw, Drees zorgt ervoor dat mensen die 65 jaar worden geld krijgen!” Ze komt niet uit ons dorp. Spreekt onvervalst Utrechts en is een van de weinige ’rooie’ in ons buurtje waar voornamelijk AR, CHU en SGP wordt gestemd.

Jaren verstrijken. Nederland herrijst. Boer Koekoek zorgt voor menig lacherig opstootje in de Tweede Kamer. Op de middelbare christelijke school komen tijdens lessen Maatschappijleer alle politieke partijen langs. Veel aandacht is er voor partijen en personen met een christelijke signatuur, bijna geen aandacht, of in ieder geval veel minder, voor de andere partijen. VVD ging nog net, Wiegel  kon het mooi vertellen, maar Markus Bakker van de Communistische Partij, die deugde niet! En Den Uil al helemaal niet, want die had ons christelijk kamp verlaten. “Terwijl hij toch zo goed weet van wie hij zijn heil mag verwachten,” zei mijn moeder. Mijn vader knikte dan instemmend, zei als ik rebels zei dat hij het juist heel goed deed: “Je begrijpt toch wel kind, dat je zonder God geen land kunt besturen.”

Op tv zag ik ministers die met excellentie werden aangesproken. Keurige heren in pakken met een stropdas en netjes gekamde haren. En bijna altijd als Den Uil, die eerder lid was van de ARP en opgroeide in een gereformeerd gezin, in beeld kwam zei mijn moeder: “Je snapt het toch niet!  Hij heeft het zo goed geleerd. ’t Is toch wat voor die ouders.”

En toen mocht ik stemmen. “Dit rondje roodmaken,” zei mijn moeder. En zo stemde ik braaf op de ARP 4 jaar later was ik getrouwd. Mijn man kwam ook uit een ARP-familie. En weer maakte ik het bovenste ARP-rondje rood…

Politiek besef kwam met de jaren. Langzaam begon ik te begrijpen waar het allemaal om draait. Samen sterker, samen de schouders eronder en samen delen, kennis en macht.  Solidariteit. Er kwamen felle discussies. Toen ik mijn ouders vertelde dat ik op de PvdA had gestemd, waren ze verdrietig én boos!  “Op die rooie!? Kind, hoe kan je dát nou doen!”

En nu sta ik op lijst 3, PvdA Lokaal Sociaal in de gemeente Mook en Middelaar. www.kieslee.nl 

Moeder is op weg naar 94.

“Kind we hebben het je zo goed geleerd.”

“Dat hebben jullie mama!”

Share Button

Let the Sunshine 

Nichtje straalt.“Kijk tante Gerie!” Vrolijk staat ze daar. Blij met haar nieuwe aankoop.Ze ziet er schitterend uit in een crème jurk met rode en roze rozen. Ik vertel haar dat ik ooit een soortgelijke jurk heb gedragen. “Heb jíj dít gedragen?” Ze lacht.“Wanneer dan?”

Eind jaren zestig van de vorige eeuw.

Mijn lange haar op een staart. Boudewijn de Groot zong: ‘Meisje van zestien’ en ‘Verdronken vlinder.’ Uit volle borst zong ik mee. Ook met Cornelis Vreeswijk. Die leefde als een Bohemien, een troubadour, zijn teksten en melodieën raakten mijn hart. Nog steeds kan ik er met plezier naar luisteren en meezingen: Veronica, Veronica, vergeef hem alles maar, val zuchtend in z’n armen, maak los je lange haar.

Musical Hair was een belevenis. Haren lang en los.  “Die rare hippies!” We zongen mee: Let the Sunshine, the Sunshine in…

Voor veel ouders was het toen nog steeds ‘net na de oorlog.’ De handen uit de mouwen! Zij zorgden ervoor dat voor generaties na hen de bomen tot in de hemel en nog verder groeiden en met vrienden discussieerde ik over God en geld, over macht en over vrijheid en vrede. We gingen naar ‘de soos’ dansten daar tot diep in de nacht. Soms op blote voeten. Zwierige lange rokken dansten mee. Linten in de haren. Broeken met wijde pijpen. Of met heel korte! Frivole bloemenjurken, kanten bloesjes, studentenslippers, Marokkaanse tassen, lange kleurige zijden sjaals, kralenkettingen en we dronken sherry, rookten Peter Stuyvesant en soms dunne sigaartjes. We experimenteerden, rookten een stickie, nee, niet in vrijheid. Stiekem. Onze ouders mochten er beslist niets van weten.  Vriendin had na twee halen pret voor tien, giechelde: “Je moet je eraan overgeven.” Bij mij gebeurde niets, dus daar was ik snel klaar mee.

Zorgeloos, dat was het credo. We zongen, maakten muziek, liepen langs het strand en droomden onze dromen. We reden op een Puch of een Sparta, gingen naar de stad en struinden door warenhuizen. Ik werd mij er bewust van, dat je je met kleding kon onderscheiden of erbij kon horen en zeurde om die kaki spijkerbroek met super wijde pijpen.  Die kreeg ik niet van mijn ouders, die moest ik zelf maar verdienen. Zo’n broek vonden ze niets voor ‘ons soort mensen,’ en zeker niet voor meisjes. Jurken met rozen wel.

Wat lijkt het kort geleden, mijn rozenjurk.

Nichtje loopt in de hare de trap op. Blonde lokken, lang en los. Ik hoor haar zingen. Let de Sunshine, the Sunshine in…

Met plezier geschreven voor Magazine Stads, Hoogenbom Nijmegen. Liefde voor Mode en hart voor de regio.

Share Button