Let the Sunshine 

Nichtje straalt.“Kijk tante Gerie!” Vrolijk staat ze daar. Blij met haar nieuwe aankoop.Ze ziet er schitterend uit in een crème jurk met rode en roze rozen. Ik vertel haar dat ik ooit een soortgelijke jurk heb gedragen. “Heb jíj dít gedragen?” Ze lacht.“Wanneer dan?”

Eind jaren zestig van de vorige eeuw.

Mijn lange haar op een staart. Boudewijn de Groot zong: ‘Meisje van zestien’ en ‘Verdronken vlinder.’ Uit volle borst zong ik mee. Ook met Cornelis Vreeswijk. Die leefde als een Bohemien, een troubadour, zijn teksten en melodieën raakten mijn hart. Nog steeds kan ik er met plezier naar luisteren en meezingen: Veronica, Veronica, vergeef hem alles maar, val zuchtend in z’n armen, maak los je lange haar.

Musical Hair was een belevenis. Haren lang en los.  “Die rare hippies!” We zongen mee: Let the Sunshine, the Sunshine in…

Voor veel ouders was het toen nog steeds ‘net na de oorlog.’ De handen uit de mouwen! Zij zorgden ervoor dat voor generaties na hen de bomen tot in de hemel en nog verder groeiden en met vrienden discussieerde ik over God en geld, over macht en over vrijheid en vrede. We gingen naar ‘de soos’ dansten daar tot diep in de nacht. Soms op blote voeten. Zwierige lange rokken dansten mee. Linten in de haren. Broeken met wijde pijpen. Of met heel korte! Frivole bloemenjurken, kanten bloesjes, studentenslippers, Marokkaanse tassen, lange kleurige zijden sjaals, kralenkettingen en we dronken sherry, rookten Peter Stuyvesant en soms dunne sigaartjes. We experimenteerden, rookten een stickie, nee, niet in vrijheid. Stiekem. Onze ouders mochten er beslist niets van weten.  Vriendin had na twee halen pret voor tien, giechelde: “Je moet je eraan overgeven.” Bij mij gebeurde niets, dus daar was ik snel klaar mee.

Zorgeloos, dat was het credo. We zongen, maakten muziek, liepen langs het strand en droomden onze dromen. We reden op een Puch of een Sparta, gingen naar de stad en struinden door warenhuizen. Ik werd mij er bewust van, dat je je met kleding kon onderscheiden of erbij kon horen en zeurde om die kaki spijkerbroek met super wijde pijpen.  Die kreeg ik niet van mijn ouders, die moest ik zelf maar verdienen. Zo’n broek vonden ze niets voor ‘ons soort mensen,’ en zeker niet voor meisjes. Jurken met rozen wel.

Wat lijkt het kort geleden, mijn rozenjurk.

Nichtje loopt in de hare de trap op. Blonde lokken, lang en los. Ik hoor haar zingen. Let de Sunshine, the Sunshine in…

Met plezier geschreven voor Magazine Stads, Hoogenbom Nijmegen. Liefde voor Mode en hart voor de regio.

Share Button

40 dagen zonder alcohol

Ontmoeting (6)

“Jij houdt het vol?” Hij wijst naar mijn blauwe IkPas polsbandje.

“Ja. Jij ook?”

Hij kijkt als een kind dat betrapt is op kattenkwaad. “Nou, nee… Niet helemaal. Tegen niemand zeggen hè.”

Leuke vent. Singel. Drukke baan. Twee keer in de week flink sporten. De flyer had hij gezien bij de sportschool, dacht dat meedoen een makkie zou zijn. “Een eyeopener, voor mij, die actie! Daardoor ben ik mij meer bewust van mijn drankgebruik. Carnaval…, dat hakte erin. De eerste week daarna zonder alcohol ging goed. Maar toen gingen we een week vakantie vieren, lekker naar de zon, meteen de eerste dag overstag. Maar wat ik nog nooit gedaan had: Ik ging de glazen tellen!” Grinnikend: “Mijn reisgenoten waren daar niet blij mee, want die van hen telde ik ook. Haha, dat vonden ze nogal irritant.”

Door de week geen alcohol drinken gaat goed, maar in het weekend vindt hij het lastig. “Zeker in de kantine. Voor je het weet sta je daar met een pilsje in iedere hand. Ik doe voor de eerste keer mee, dacht altijd dat ik niet veel dronk. Maar als ik de glaasjes per week optel…” Volgend jaar gaat hij een nieuwe poging wagen om het wel 40 dagen aan één stuk vol te houden. “Dan ga ik ook zo’n IkPas polsbandje dragen. Wie weet helpt dat.”

Ja! Dat helpt!

www.40dagenzonderalcohol.com

 

Share Button

OVER LENTE & LIEFDE

Stads. lente en liefde. gras

 Over lente & liefde

Liedje op de radio. Een liedje van toen.  “When a man loves a women.” O ja, dat liedje… Ik ben terug in ‘toen.’ Toen winters Winter waren, zomers Zonnig en lente Lekker Lang duurde. Ik flaneerde op m’n paasbest wankel op spiksplinternieuwe schoenen met queeny hakjes. Voelde mij daarmee de koning te rijk. “When a man loves a woman.” Ik zing mee met Percy Sledge. Wat een passie en wat een passie had mijn vriendje voor mij …

Denk terug aan toen ik verlegen kuste onder de bloeiende perenboom. Herinner mij de structuur van de stof van zijn colbert, beetje ruw, beetje zacht. ’t Was een nieuw jasje.

Het singeltje kreeg ik van hèm cadeau. Ik vond het prachtig. Die stem, de muziek. Ik sprak amper Engels, maar hij vertelde dat het een serieuze tekst was en dat hij altijd van mij zou blijven houden. Daar schrok ik van.

Liedje zet mij terug in mijn lentejurk, gemaakt van lichtblauwe trevira. Prinsessenlijn, daaronder nylons en jarretels. Wat voelde ik mij ongelukkig soms, want het vriendje hield van mij en ik niet op die manier van hem. Hoe vertel je dat als je net zestien bent? Hij was ontroostbaar, maar het werd weer lente. Gelukkig! Hij vond een nieuwe liefde.

Het gebeurt voor m’n ogen. Hij schurkt dichter tegen haar aan. Kust haar.Zij schrikt er niet van. Vindt dat gekroel wel lekker. Houdt ook van hem. Dat zie je. Ze zitten hier op de pergola. Ze koeren, iedereen mag het zien en horen! Duiven kiezen een partner voor het leven. Ze hebben zin in de nieuwe lente en in elkaar.

Nichtje heeft liefdesverdriet. Ze is zestien. Voor haar ogen kuste de jongen waar zij haar zinnen op had gezet een ander meisje. Met verdriet en groot gevoel voor drama snikt ze: “Als je zoveel van iemand houdt en hij doet dit.” Ik troost. Vertel en kijk om… Wat lijkt het kort geleden…Een halve eeuw…  En zo bijzonder, steeds weer een nieuwe lente.

Ik probeer haar op te vrolijken. “Zin om iets leuks te doen? Naar de stad? Jurkje? Broek? Bloesje?” Ze droogt haar tranen en lacht weer. ”Daar heb ik zin in!”

Lente voelt als een nieuw schrift, een schone lei, een nieuw begin. Daar word ik blij van. En met een rondje stad in het vooruitzicht, nichtje gelukkig ook!

Share Button

Over schaduwen en zonnestralen

(Mijn) column,
Over schaduwen en zonnestralen

staat nu in Stads. Mooi Magazine. Liefde voor mode en hart voor de regio. Oplage 17.000. Heeft Studio Braaf uit Molenhoek gerealiseerd voor Marieke Hoogenboom en Dennis Ederzeel van Hoogenboom Men in Nijmegen.

Slapen in oma’s bed.
Dat maakte logeren nog spannender.
De slaapkamer grensde direct aan de woonkamer.
De deur stond op een kier. Een reep flauw licht scheen op de clivia. Op de clivia van tante Rie.

Tante Rie was dood. Gestorven toen ze twintig was. Plotseling. De clivia was groot geworden en gaf rare schaduwen op het plafond en op de muur. Hij stond in een hoek van de kamer op een hoog plantentafeltje. Soms kwamen er grote trossen bloemen in, daar was oma dan blij om.
‘Ga maar slapen.’ Ik deed mijn uiterste best. Hoe eerder ik sliep, hoe eerder ik af was van die enge schaduwen. Oma ging ook slapen. Ik deed alsof ik sliep, gluurde stiekem. Ze haalde de spelden uit haar knot. De grijs/zwarte vlecht kwam tot halverwege haar rug. Ik had ook vlechten. Links en rechts. Oma borstelde die ’s morgens uit, deed dat met strakke hand. Soms sprongen de tranen in m’n ogen. Daar hield oma niet van. “Bewaar die tranen maar voor als je ze echt nodig hebt,” zei ze dan.

Ze deed haar zwarte jurk uit, trok een zalmkleurig nachthemd aan, dat bijna tot op de grond kwam en liep naar de clivia. Ze voelde aan de aarde. Draaide de plant een kwartslag en veegde met een doekje over de bladeren. Een voor een.
Het licht ging uit. Weg was de schaduw. Voorzichtig stapte ze in bed. Ik hoorde haar ademhaling.
De slaap wilde niet komen. Wat hoorde ik? Het kwam van oma’s kant. Zachtjes. Oma huilde!? Ik hield mijn adem in, durfde mij niet te bewegen. Nog nooit had ik grote mensen horen huilen.
“Oma?”
“O kind!”
In het donker sprak ze als tegen een volwassene. Zachtjes. “Je man verliezen is erg, maar je kind…”
Ik was negen, of tien. Dat moment ben ik nooit vergeten. Ook niet dat ze zei: “Morgen schijnt de zon, dan gaan we iets leuks doen. Naar de stad.”

Share Button

“Nee, hij rookte. Nogal veel, niet normaal.”

40 dagen zonder alcohol 

Bij de kapper 

Zegt de ene moeder tegen de andere.

“Waar is die van jou geweest?”

Uit het verhaal begrijp ik dat hun zonen ‘uit ’geweest zijn tijdens carnaval.

“Op kroegentocht. Eigenlijk is hij daar te jong voor, maar hij heeft vrienden die al achttien zijn. Houd ze dan maar eens tegen. Je kunt het wel verbieden, maar dan heb je een huis met heibel en ik wil ook niet dat hij het stiekem doet. Veel te veel gedronken natuurlijk. Hij kan er niet tegen, maar wel veel lol gehad.”

“Leuk toch,” zegt de andere moeder, “worden ze groot van. Die van mij is in het dorpshuis geweest. Hij vond het prachtig. Ja, ook gedronken. Nee, je houdt het niet tegen. Ik snap dat wel. Toen ik zelf zestien was dronk ik ook. Op m’n vijftiende! Dat was toen heel normaal. Ja, dat merk ik ook, verbieden helpt echt niet.”

Leerling kapster wast mijn haar.

“Bent u carnaval wezen vieren?”

“Ik ben daar niet zo van. Jij wel?”

Boven mijn hoofd klinkt uit de grond van haar hart: “Ja, hártstíkke leuk.”

Ze had het gevierd in haar dorp, ‘in de tent,’ was er nog moe van. Dit jaar mocht ze voor het eerst officieel alcohol drinken. “Dat deed ik eerst natuurlijk ook wel, maar nu kon ik het zelf halen. Dat is toch anders.”

“Wat drink je dan?”

 “Bessen.” Hoe 1972! “Met 7-Up hoor, dan smaakt het net als limonade.”

“Hoeveel glazen drink je dan?”

“Niet geteld.” Ze lacht guitig: “Maar ik was wel tipsy.”

“Was dat ook leuk?”

 “Heel leuk! ”Zachter zegt ze: “Toen heb ik gezoend.”

Onze ogen ontmoeten elkaar in de spiegel. We lachen samenzweerderig. “Dat had ik anders niet zo snel gedaan.”

“Nog eens afgesproken?”

“Nee, hij rookte. Nogal veel, niet normaal.” 

 

Wilt u ook minder drinken? www.40dagenzonderalcohol.com www.ikpas.nl

Share Button