Pastor Jos van Rooij uit Groesbeek neemt afscheid op zondag 24 september

“Het gaat natuurlijk allemaal door, maar wat zal het voor mij anders zijn zonder Jos,” zegt koster Rikie Straatman. “Heel regelmatig spraken we elkaar, deelden lief en leed en besprak Jos met mij en met de andere vrijwilligers de zaken rondom de diensten en activiteiten in en rondom de kerk.”

Na een 27-jarig dienstverband als pastor in de katholieke kerk in Groesbeek neemt pastor Jos van Rooij (70 jaar) afscheid. Dat doet hij op zondag 24 september met een feestelijke mis in de Cosmas en Damianuskerk in Groesbeek. Naar aanleiding van dit afscheid sprak ik met hem (en met koster Rikie Straatman) en legde hem ook een aantal kernwoorden voor. Daarop gaf hij een spontane reactie. 

“Kom maar naar de kerk in het dorp,” zegt hij als ik bel om de afspraak voor dit gesprek te maken. “We drinken om 10.00 uur koffie in de sacristie.” Koster Rikie, secretaresse Diny en alle vrijwilligers in de Cosmas en Damianus weten dat en slaan niet graag over. Rikie vindt het leuk om bij het gesprek aanwezig te zijn en zegt na afloop: “Jos en ik hebben in die 27 jaar veel met elkaar gedeeld, maar toch hoorde ik nieuwe inzichten en verhalen.” En als er door een vrijwilliger gevraagd wordt om de aanwezigheid van Jos in de kerk, en we samen zijn, zegt ze: “Jos is een fijne pastor én een fijn mens! In al die jaren is er tussen ons geen onvertogen woord gevallen. Hij geeft ruimte, toont respect voor wie je bent, wat je doet en gelooft. Ik ga hem hier missen, dat weet ik zeker!”

Pastor Jos van Rooij: “Geloven gaat ergens over!”

Wie kent hem niet in Groesbeek? Warme sonore stem en vriendelijke lach. Betrokken bij kerk en maatschappij. Ik spreek hem op maandagmorgen 31 juli. Het is zijn laatste officiële werkdag. ’s Middags is hij nog de voorganger bij een begrafenisdienst in de Cosmas en Damianus.

“En dan?”

“Vakantie.”

“En daarna?”

“Na mijn vakantie houd ik een sabbatical van drie maanden. Daarna laat ik mij verrassen door wat er op mijn pad komt.”

Uw stem, zo rustig en duidelijk, die had u altijd al?

Ja, die had hij altijd al. Die bleef na de baard in z’n keel. 

 

Geloof en religie hebben u altijd geboeid? “Ja, altijd. Ik wist al vroeg dat ik priester wilde worden. Als kind speelde ik ‘misje.’ Ik was dan priester, een zus misdienaar. Vol devotie en met bezielend vuur, gehuld in de tafelsprei, leidde ik de mis. Ik ben opgegroeid in Brabant in een warm gezin op de boerderij. Wij waren thuis met 12 kinderen, er was altijd wel een misdienaar voorhanden.

Het leven en werk op de boerderij vond ik fantastisch en mijn vader was mijn beste vriend. Een zorgvolle man. Hij heeft mij altijd gesteund, ook in mijn zoektocht naar geloof en religie. Mijn moeder ook! Zij stuurde mij in de jaren dat ik op het seminarie was, iedere week een lange (handgeschreven) brief met bemoedigende woorden en over de gebeurtenissen thuis.” Lachend: “Ja, volgens mij was ik de vroomste in ons gezin. Tijdens mijn studie op het grootseminarie in het Brabantse Haaren, werd ik mij er bewust van dat ik niet celibatair wilde leven. Ik was niet de enige! Met onze klas zijn we naar Monseigneur Bluyssen gegaan, hij was toen bisschop in Den Bosch. Wij kregen de gelegenheid om onze dilemma’s met hem te bespreken.  Hij begreep ons.  Dat was voor toentertijd heel wat! De laatste vijf jaar van mijn studie theologie deed ik op de Radboud universiteit in Nijmegen. Daar heb ik genoten! Van de studie en van het studentenleven. Ik woonde in een studentenhuis. Iedere avond na de studie bij studievrienden op de kamer napraten met een biertje of nog even in de stad samen een biertje drinken.”

“Iedere dag Jos?” vraagt Rikie licht verschrikt. Jos breed glimlachend: “Ja hoor, we sloegen zelden over. We waren vrolijke jongelui vol idealen.  Maar de taal die sommigen van mijn studiegenoten gebruikten…”

Wat dan?

Hij vertelt erover. We lachen erom. “Als mijn ouders dat hadden gehoord…”

Groesbeek

“Prachtig dorp met een hartelijke (kerk)gemeenschap. Ik woon en werk er met plezier. De Horst is een fijne plek om te wonen. Door mijn werk en de werkgroep Kerk en Samenleving ken ik veel mensen en ben ik in contact gekomen met veel gezinnen en verschillende disciplines in de Groesbeekse samenleving. Politie, Jeugd en Jongerenwerk, asielzoekers, vluchtelingen, sportclubs, buurtwerk, oecumene, enz.”

Pastor

“Omdat ik het celibaat niet had aanvaard, werd ik pastor en geen pastoor. Ik wist mij gesteund in mijn beslissing om niet celibatair te leven door mijn geestelijk leidsman bisschop Bluyssen en mijn jaargenoten. Er zijn twee sacramenten die een pastor volgens de regels van de kerk niet mag doen. Dat is de biecht afnemen en hosties wijden. Als een diaken of een pastor de mis doet, zijn de hosties gewijd door de pastoor of kapelaan.  Die geconsecreerde (gewijde) hosties worden door hen in de ciborie in het tabernakel geplaatst. Die gebruikt een diaken of pastor in de mis.  Ik vind het heel jammer, dat de Rooms Katholieke kerk nog steeds vasthoudt aan het ongehuwde priesterschap.”

Rituelen

“Geven mij, en veel andere mensen ook, houvast, structuur en vertrouwen. Kinderen bewaren goede herinneringen aan rituelen voor het slapen gaan, een verhaaltje of een versje. Mijn moeder bad elke avond: ‘Dank lieve Heertje, dank lieve vrouwtje, dank alle engeltjes zoet, die mijn kinderen bewaren moet.’ In de katholieke kerk zijn de doop, de communie, het vormsel, de kerkelijke inzegening van een huwelijk en de dienst bij een overlijden belangrijke rituelen. In mijn leven zijn er ook tal van persoonlijke rituelen. Iedere vrijdagavond de preek maken, is voor mij een mooi ritueel, die op zaterdagmorgen nalezen, eventueel aanvullen en dan op zaterdag en zondag preken.  Ik heb ook een zaterdagavondritueel: Met mijn vrouw Els een krimi kijken! Maar ook iedere werkdag om 10.00 uur koffiedrinken met de vrijwilligers in de kerk, is in de loop der jaren een waardevol ritueel geworden.”

Hemel

“Wat is er na de dood?  Daar ben ik mijn hele leven al mee bezig en daar denk ik veel over na. Ik geloof dat de hemel ons via de geestelijke ladder dichter bij God brengt dat ik van daaruit verder groei naar Zijn Heerlijkheid. Zoals je sterft, zo kom je aan in de andere kant. Je hebt daar nog wel wat uit te werken. Het is een zegen als je goed en rustig sterft en in vrijheid naar Het Licht van God kunt gaan. In de hemel mag je komen met al je wanhoop en verdriet. Tijdens mijn studie had ik een periode dat ik dacht: ‘Stel dat het poppenkast is, dat het allemaal door de mensen is bedacht?’ Die gedachte ervaarde ik als een grote schok. Ik wilde beslist mijn geloof niet verliezen. Ik voel mij gezegend dat ik mijn geloof heb behouden.”

Jos, mijn protestantse moeder zou met dit antwoord niet uit de voeten kunnen. Die gelooft dat de hemel het paradijs is, en dat zij na haar dood ‘klaar is’ omdat Jezus haar zonden, zorgen en verdriet op zich heeft genomen. “Heden zult gij met mij in het Paradijs zijn.”

Jos licht toe: “Ik geloof in de geestelijke ladder die je dichter bij God brengt. Het beeld van de ladder is een symbool geworden in de geestelijke literatuur. Aan de ladder is een religieus en een humaan aspect verbonden. Als je de ladder beklimt stijg je op naar God en daar hoort ook bij dat je afdaalt in je eigen ziel, dat wil zeggen, dat je jezelf leert kennen. De relatie met God wordt dus mogelijk door de relatie met jezelf, je naaste en ook door de realiteit om al je gedachten en gevoelens te aanvaarden. Zelfkennis wordt dus een voorwaarde voor een relatie met God.”

God

 “God is mijn vriend. God is het ultieme. God is het onbegrijpelijke. God is liefde. Daar waar mensen in liefde samenzijn is God. Wie de ander liefheeft is een kind van God. Ook al beseft hij/zij dat nog niet. God is mijn inspiratie.”

U praat met God?

“O ja! Ik bid tot Hem en tot de Engelen. Bidden opent de geestelijke ladder. Je kent het verhaal van Samuel, die door zijn  moeder aan de tempel werd toevertrouwd en die op zekere dag geroepen wordt door God?  Vanaf m’n vierde jaar heb ik een Godsbesef. Dát verhaal… Prachtig. Als kind voelde ik mij zeer verbonden met die kleine Samuel, dat is in mijn volwassen leven zo gebleven!  Daar ben ik blij om. Bijzonder als je door God geroepen wordt. Mijn verbondenheid met God is nooit meer overgegaan. Ja, ik zoek vaak Gods steun en nabijheid.”

Jezus

Zijn ogen krijgen extra glans. “Jezus is het!” Met liefde en passie zegt hij: “Jezus is verweven in mijn leven. Hij is De Meester van Het Licht. De grootste liefderijke persoon die de aarde ooit heeft gekend. Jezus laat zien hoe je moet leven. Hij is altijd aanspreekbaar en Hij laat je het wonder zien van de liefde en verdraagzaamheid. Tal van mensen heeft Hij geïnspireerd. Door mensen als Franciscus van Assisi en Titus Brandsma blijft Jezus zijn boodschap doorgeven.”

Maria

Met een lach: “Ik heb mijn eigen Maria, dat is Els! Heel fijn dat zij en ik ons geloof met elkaar kunnen delen en voeden, dat verdiept en versterkt onze relatie. Dat gun ik alle stellen.Voor veel katholieken is Maria, als moeder van Jezus een symbool van troost en bemiddeling en wordt zij aanbeden. Dat respecteer ik, maar ik aanbid haar niet en heb geen lijntje met haar. Wel met God en met Jezus. Maar toch vind ik haar aanwezigheid in onze religie een belangrijke, en geloof ik dat zij ook als symbool dient voor de hemelse ladder. Bijvoorbeeld tijdens een huwelijk, als ik met een bruidspaar naar het Maria-altaar ga, dan ervaar ik soms de geestelijke wereld. Dan voel ik de kracht en aanwezigheid van een overleden persoon. Dat kan Maria zijn, maar het kan ook een overleden familielid van het bruidspaar zijn. Ja, dat voel ik en geloof ik.”

Rikie luistert aandachtig en zegt: “Ik geloof wel in de kracht van Maria. Zij is belangrijk voor mij.”

Oecumene

“Ik vind het een groot goed om religieuze ervaringen te delen, de dialoog aan te gaan en je open te stellen voor andere waarden.”

Vrijwilligers

“Zij zijn de ogen en oren van je gemeenschap, degenen die het geloof verder de gemeenschap in dragen. Het wordt wel steeds moeilijker om vrijwilligers te vinden. De meest gemotiveerde mensen hebben vaak al een volle agenda. Maar het is ook een kwestie van samen een goed klimaat scheppen.  Ik ervaar het zo, dat we eigenlijk in de kerk allemaal vrijwilligers zijn: zonder elkaar kom je nergens. Samen bouw je de gemeenschap op en deel je je geloof.”

Praten we nog eens door over die hemelse ladder?

“Dat wil ik met plezier doen!”

Meer Jos van Rooij:

De autoradio staat op: “NPO 1. Altijd.”

Mooiste Muziek: “Russische orthodoxe a-capellakoren.”

Mooiste boek: “Er zijn er zoveel. Dat laat ik je nog weten.”

Mooiste film:  “Butch Cassidy and the sundance kid. Vooral ‘sundance kid’ sprak mij erg aan.”

Mooiste plekje in Groesbeek: “Bij mij op de Horst, het Holthuuzer paedje en het Renspad, waar ze de Ren zo prachtig nieuw hebben aangelegd.”

Mooiste stad: “Amsterdam! Die stad geeft mij energie. Is met zijn diversiteit aan inwoners en bezoekers toch zo Nederlands met volop positieve jonge mensen en vrijheid.”

Mooiste tv-programma: Hij denkt even na. Zegt dan: “Heb ik niet!”

Mooiste feest: “De 40- en de 50-jarige bruiloft van mijn ouders. Heel bijzonder en feestelijk.”

Het liefst eet ik: “Thuis! Nergens lekkerder! In rust eten dat met alle liefde is bereid. De soep van Els… Die is heerlijk! En haar chocoladepudding… Die maakt ze speciaal voor mij met extra cacao. Die is zó lekker. Die eet ik nergens zo!”

Mooiste vakantieherinnering. “Mijn eerste vakantie met vrienden en vriendinnen, studiegenoten. We legden geld bij elkaar. 1900 gulden. Daarvoor kochten we een busje en reisden daarmee naar Griekenland. We waren met z’n zevenen en we hebben zoveel pret gehad en zoveel gezien en ontdekt. Na de vakantie verkochten we het busje voor 2000 gulden. Onvergetelijk. De goede band die we toen hadden is er nog steeds. Nu zijn vakanties met de kinderen en kleinkinderen mij heel dierbaar.”

Mooiste boek… De andere dag stuurt Jos mij een mail met het antwoord op die vraag.

“Op de vraag; Wat is je  mooiste boek zijn talloze antwoorden mogelijk, van  Solzhenitsyn: ‘Het kankerpaviljoen’ tot  ‘Honderd jaar eenzaamheid’ van de  Colombiaanse Nobelprijswinnaar Gabriel García Márquez. Ik houd van lezen. Heel bepalend voor mij was het boek van de Amerikaan William James, (1842-1910) met als titel: ‘Over religieuze ervaring’. (The varietys of religious experience). Samen met het boek: ‘The voice of Illness’ – De stem van het ziek-zijn, van Aarne Siirala. (1919-1991). Beide schrijvers hebben me geleerd: Geloven gaat ergens over. Zij hebben me definitief de zin van geloof leren inzien en de motivatie gegeven voor mijn grondidee: geloven is voelen, geloven is ontdekken wie je als mens bent. Geloven is een hele spannende onderneming.

Daar komen de mooie woorden van Monseigneur Bluyssen bij: ‘Bidden is niet zozeer vragen, maar veeleer stil worden, luisteren en wachten … (op innerlijk antwoord)’. Dat sluit goed aan bij de moderne herwaardering van de intuïtie, het opnieuw ontdekken van de voelsprieten van ons hart. Geloven is de ontdekkingsweg van wie je bent als mens.

Al die vragen overvallen en als je daar dan in stilte over nadenkt, komen de antwoorden.”

Dag pastor Jos van Rooij, geniet van uw afscheidsdienst en van de komende tijd. Alle goeds gewenst!

Over het boek The Varieties of regligious experience (Geknipt van Internet):

Wat William James ook tegenwoordig nog, of misschien juist tegenwoordig, nog tot zo’n aansprekende figuur maakt, iemand die we niet los kunnen laten, is zijn aanhoudende pleidooi voor de kracht van de verbeelding in het leven zelf. Wil het leven leefbaar zijn, dan moet de menselijke geest de vrijheid hebben het van binnen uit te vormen alsof het een eigen kunstwerk is, met alle irrationele tegenstrijdigheden van dien. Geloof en bijgeloof, rede en illusie, idealisme en ironie kunnen in zo’n leven naast elkaar bestaan zonder dat het op een mentale burgeroorlog uitdraait. Caleidoscopisch als zo’n leven is, vormt het het beste weermiddel tegen fundamentalisme, of dat nu religieus, politiek of wetenschappelijk is. 

De Amerikaan William James – 1842-1910 -, arts, psycholoog en filosoof, publiceerde verscheidene werken, maar geen ervan bracht hem zo langdurige faam als THE VARIETIES OF RELIGIOUS EXPERIENCE – 1902 -. Deze bundeling van een serie gastcolleges in Engeland – Gifford Lectures – zou een monument blijven van wat toen de ‘godsdienstpsychologie’ ging heten. Volgens James, in de typisch pragmatische, Amerikaanse traditie, moest men godsdienst niet op zijn theoretische bedoelingen en uitgangspunten beoordelen maar op de vruchten. In één zin: Not the roots but the fruits.

In zijn VARIETIES beschrijft James religieuze verschijnselen als bekering, heiligheid, mystiek, gebed maar ook de rol van godsdienst op het gelukkig en ongelukkig zijn van de mens.
William James was de broer van de Britse romanschrijver en essayist Henry James; beiden waren gezegend met een bijzonder schrijf­talent. Menigeen roemt na honderd jaar de VARIETIES, om zijn mooie en heldere beschrijvingen en om het belang dat James in een rationalistische tijd hechtte aan de persoonlijke ervaring in het religieuze.

Zo stelde hij dat een mens zonder religieuze ervaring nooit kan voldoen aan hoge morele eisen als die van liefdadigheid en heldendom. Hierin was hij het tegendeel van Nietzsche die meende dat godsdienst slechts dreef tot passieve gehoorzaamheid en een slavenmentaliteit.
Nog steeds is William James vooral in het Engelse taalgebied in ere, met een Society, een Council, een Association, een tijdschrift, websites, jaarlijkse essaywedstrijden, awards en prijzen.

Share Button

Michael van Yperen, manager Total Spirit Groesbeek

Sponsor in de Sport

Subsponsor R.K.S.V Groesbeekse Boys,  Total Spirit Sport & Welzijn Groesbeek

Manager Michael van Yperen

“Voordat ik hier kwam werken kende ik al verschillende Groesbekers. Ook bij Groesbeekse Boys. De vriendin van Boysspeler Rik Hubers is een vriendin van mijn vrouw en onze komende vakantie naar Bali vieren we met Groesbeekse vrienden.” 

Allermooiste herinnering?

“Mijn huwelijk!” Hij lacht, zijn ogen stralen. “Ja echt. Daar denk ik vaak en graag aan. Dat was een schitterende dag in de zomer van 2014, Robin, mijn vrouw, zag er prachtig uit, prima locatie en mooi weer. En mijn moeder, die toen al ziek was, was erbij. Dat maakt die dag voor mij extra bijzonder. Niet lang daarna is zij gestorven. … Zij was fulltime moeder. We hadden een goede band. … Overleden aan borstkanker. Zij was trots op haar drie kinderen. En wij op haar! Zij stimuleerde ons om te studeren en te sporten en leerde ons om door te gaan, verdriet is er toch wel, niet bij de pakken neerzitten. Nog steeds inspireert zij mij. Iedere dag!”

Michael van Yperen is ambitieus, vriendelijk en bescheiden. 31 jaar, geboren in Gouda. Lachend: “Ja, Goudse stroopwafels zijn de lekkerste!” Sinds 2,5 jaar is hij de manager bij Total Spirit Groesbeek. “Vanaf dag één voelt het goed. Als eigen.” Voor de liefde is hij vanuit de randstad deze kant op gekomen. “Nee, we kennen elkaar niet via de sport. Via Internet.” Met plezier rijdt hij vanuit zijn huidige woonplaats Ewijk iedere dag naar de Groesbeekse Cranenburgsestraat.

En dat doet hij niet alleen, zie ik. Drukke boel op de parkeerplaats. Total Spirit heeft maar liefst 800 leden die regelmatig komen sporten. “En dat gaan er nog meer worden!” Daar is Michael van overtuigd. Trots vertelt hij dat de cardioruimte een facelift krijgt en dat er nieuwe apparatuur komt. Als een en ander volgens plan verloopt wordt dat half juli gerealiseerd en is er in augustus een Open Dag. “En we houden de vinger goed aan de pols wat betreft de persoonlijke aandacht voor de leden. Sport op maat. We hebben voor elk wat wils. Een goede leefstijl met sport is zó belangrijk voor je lichaam en ook voor je brein.”

Sport stroomt door zijn aderen

“Ja, dat is zo!” In ons gezin was iedereen met sport bezig. Het hoorde bij onze leefstijl. Mijn vader is volleybaltrainer geweest. Ik droomde ervan om profvoetballer te worden. Wie niet?”  Vanwege een hamstringblessure moest hij stoppen met voetballen. Maar hij is er dol op! Vindt het dan ook helemaal niet vervelend dat hij precies tussen twee voetbalvelden inwoont. Beuningse Boys aan de ene kant en Voetbalvereniging Ewijk aan de andere. Grinnikend. “Op zaterdagmorgen word ik wakker van een fluitconcert. Helemaal niet erg! Welke club de beste is? Feyenoord! Oh, wat een feest was dat! Ook dat kampioensfeest in Rotterdam is voor mij een onuitwisbare herinnering.”

FC Den Bosch

Hij studeerde sport en beweging. En op de Hogeschool Rotterdam Sportmarketing & Management. Voor die opleiding was er een mooie afstudeeropdracht bij FC Den Bosch. “Het maatschappelijk verantwoord ondernemen van FC den Bosch meer op de kaart zetten. Dat was een leuke klus.”

Waar moet ik dan aan denken?

“Aan hoe de club iets terug kan doen voor de maatschappij met voetbalprojecten. Bijvoorbeeld voetballessen voor schoolverlaters, mensen met een verstandelijk beperking, kansarme kinderen, straatvoetbalprojecten, aandacht voor politie en beveiliging en supporters enz.” 

Leuke uitdaging

Michael stuurt via de coördinatoren van de verschillende afdelingen 25 medewerkers aan en zijn directe sparringpartners zijn de eigenaren van Total Spirit, Frans en Johan Belgers. “De lijnen zijn kort. Prima werkgevers en een leuke club medewerkers, iedereen heeft er zin in. Ik ben verantwoordelijk voor de dagelijkse gang van zaken in de fitness, hotel en verhuur van de bungalows. Het is erg leuk om het onze gasten, leden van de fitness en andere bezoekers naar de zin te maken. Ja, met elkaar hebben we een leuke en interessante uitdaging: Onze gasten een onvergetelijk verblijf in Groesbeek geven en onze sportleden bijstaan om een actieve en gezonde levensstijl te waarborgen.”

Meer Michael

Getrouwd met: “Robin.”

Kinderen: “Nog niet, maar ze zijn van harte welkom. Als je het dan over herinneringen hebt, de geboorte van je kinderen,  dat lijkt mij ook een geweldige!”

Michel in drie woorden: “Direct. Enthousiast. En… Hoe zeg ik dat… Ik geef niet snel op. Mijn moeder moedigde dat aan… Die zei: “Altijd doorgaan.” Drie is:  Doorzetter. Ja, dat ben ik.”

Mooiste boek: “Matchday! Geschreven door Paul Baaijens vind ik een leuk boek. Ik ben een vakantielezer. Dan  gaat er meestal iets mee van Dan Brown.”

Even op Internet het favoriete boek van Michael opgezocht: Matchday! Op zoek naar het Engels voetbal in Londen. In Matchday! gaat Paul Baaijens op zoek naar het ware Engelse voetbal. In voetbalmetropool Londen, met zijn veertien profclubs, komt hij volledig aan zijn trekken. Hij schrijft over de wedstrijden en over de locaties en accommodaties van al die clubs. Zijn verhalen vertellen over bier en oorlog bij Leyton Orient, een speciale vriendschap bij Queens Park Rangers, cocaïne en commercie bij Chelsea, de misère bij Millwall en zijn speciale liefde voor Charlton Athletic. Voor Engelse voetbalsupporters is voetbal een way of life. Baaijens voelt hartstochtelijk met hen mee. Na het lezen van dit boek zal je begrijpen waarom.

Mooiste zomervakantie: “Dat wordt vast onze reis nu, naar Bali. Daar verheugen wij ons erg op.”

Mooiste film: “Gladiator.” (is een Amerikaanse film uit 2000 die zich afspeelt in de Romeinse tijd.)

Mooiste tv serie: “Homeland. Kijk ik via Netflix.”

Lekker eten: “Sushi. Robin maakt de lekkerste!”

Auto: “Kia Rio. Bevalt prima.”

Autoradio staat op: “SLAM FM.”

Telefoon: “Is voor mij onmisbaar. Ik doe er alles mee. Mijn eerste kreeg ik toen ik 12 was.”

Krant: “AD. Lees ik online via de telefoon.”

Leuk is: “Op vrijdag lekker lunchen met het hele team.”

Sport: “Kijken voetbal. Doen fitness. Hier natuurlijk! Iedere donderdag trainen we met het hele team.”

Sport: “Olympische Spelen. Fantastisch! Het duurt nog even. Maar daar kan ik nu al naar uitkijken.

Sport: “Maakt gelukkiger. Welkom bij Total Spirit.” www.totalspirit.nl

Lezers: 27 augustus is er een Open Dag bij Total Spirit. Leuk, om dan ook persoonlijk te gaan kennismaken met Michael en zijn team. Voor vragen over het fitnessprogramma kunt u terecht bij fitnesscoördinator Caroline de Jong. Datum vast noteren

Share Button

Patrick van Putten van COOP DE BATS GROESBEEK- SPONSOR IN DE SPOT

“In drie woorden mijzelf omschrijven?” Denkt even na. Lacht wat. “Humoristisch, goedgemutst en relativerend. Het leven is zoals het is. Maak je niet druk om de verkeerde dingen. Morgen kan het allemaal anders zijn.” 

Gemakkelijk voor de deur parkeren. Twee leuke jongetjes komen naar mij toe. “Mevrouw, spaart u de voetbalplaatjes?” Patrick van Putten de vestigingsleider van COOP de Bats komt me al tegemoet. “Kom verder. Leuk, dat we aandacht krijgen in Schup Is. Wat wil je drinken? Ja, de voetbalplaatjesactie met Treffers loopt al. Vandaar die kinderen voor de deur. Mooi om te zien hoe enthousiast ze zijn. Dat loopt door tot 2018, dan zijn jullie weer aan de beurt.”

Zijn kantoor is boven. Maar het liefst is hij beneden, samen aan het werk met de medewerkers de handen uit de mouwen steken, hen ondersteunen en er samen voor zorgen dat klanten prettig winkelen in zijn zaak. ”Of ik een aardige werkgever ben? Ja, volgens mij wel, maar er moet wel goed gewerkt worden en er moet aandacht zijn voor de klanten, dat vind ik belangrijk.”

Van vakkenvuller naar vestigingsleider

Tijdens de middelbare school is hij begonnen bij COOP, voorheen Groenenwoud Groesbeek, met vakken vullen. “We hadden altijd lol. Langzaam maar zeker kreeg ik er steeds meer andere taken bij. Dat vond ik leuk. Jan Willems, de huidige vestigingsleider van COOP Pannenstraat heeft mij nog vakkenvullen geleerd. Ook tijdens mijn studie Toerisme en Recreatie aan de HAN werkte ik daar. Na die studie ging ik naar de universiteit om Vrijetijdswetenschappen te studeren. In het eerste jaar van die studie kreeg ik van COOP een leuke aanbieding. Daar heb ik ja opgezegd.” Patrick stopte met zijn studie en ging in vaste dienst bij COOP met het vooruitzicht dat hij vestigingsleider zou worden. “Het ondernemerschap is mij overkomen en het bevalt mij goed!”

Afgelopen 13 maart jl. vierde COOP de BATS met Patrick aan het roer het éénjarig bestaan.

Het is wel een uitdaging om als achtste supermarkt in Groesbeek aan de gang te gaan?

Lachend: “ Ja, dat is het! Maar dat kan in Groesbeek. We hebben hier ook zes voetbalclubs! We kunnen terugkijken op een goed jaar. Maar het mag natuurlijk altijd beter. Dit is een prettige wijk, aardige bewoners en leuke klanten. We hebben leuke acties voor klanten. En door de sportplaatjesactie krijgen we ook klandizie vanuit heel Groesbeek. Het beleid van COOP is er onder andere op gericht om het verenigingsleven te ondersteunen. Daar werken Jan, met zijn vestiging in de Pannenstraat, en ik graag aan mee. Samen maken we het verschil. Niemand komt bij ons voor een gesloten deur. Soms zijn het kleine dingen waar je mensen een groot plezier mee doet. Verenigingsleven is belangrijk voor Groesbeek en zeker sport. Bewegen moet en sport verbindt. Zelf heb ik als kind graag gevoetbald.” Tot zijn 18de heeft hij met plezier bij Rood Wit gespeeld. “Ik kon naar het eerste, maar 3 x in de week trainen, dat was niet mijn hobby. Toen ben ik met voetballen gestopt. Wat ik nu voor sport doe? Met mooi weer een paar keer in de week een rondje skeeleren, zo’n zes kilometer en hier in de zaak maak ik per dag nogal wat kilometers.”

Meer Patrick: 

46 jaar. Geboren en getogen op de Breedeweg.

Met plezier opgegroeid in de Abeelstraat. Hij zat op de lagere school in de klas bij de Boysleden Richard Janssen, Bernard van de Horst, Michiel Rutten en Jeffroy Aalbers en bewaard daar goede herinneringen aan. Zijn vader, Puck van Putten, was van 1970 tot 1975 hoofd van de school op de Breedeweg en werd daarna docent op de middelbare school in Groesbeek. Patrick is gescheiden van de moeder van zijn twee kinderen en woont samen met vriendin Anouk in de Breitnerstraat in De Drul. Zoon Mart is 15 en dochter Lot is 13 jaar en die voetballen bij Treffers.

Ben je een leuke vader?

“Ik vind van wel. En ik denk dat Mart en Lot dat ook vinden. Dat weet ik eigenlijk wel zeker. Ik ben nogal relaxt, laat ze lekker vrij. Hun moeder is meer van de regels, dat is prima, dat houdt de balans in evenwicht. We hebben co-ouderschap en we wonen dicht bij elkaar, dat is fijn voor de kinderen. Mart gaat al uit in de Linde. Ik vertrouw erop dat ze met de normen en waarden die wij ze hebben bijgebracht en nog steeds bijbrengen, niet in zeven sloten tegelijk lopen.” 

Bijzondere herinneringen?

“Het overlijden van mijn vader. Ongeloof en schrik. Hartstilstand. In de tent tijdens het Schlagerfestival in 2004. Ja, dat is heftig. Hij was pas 62 jaar. Gelukkig gaat het goed met mijn moeder, zij woont nog steeds in de Abeelstraat, zij is 76 jaar ondertussen en fit. Ze rijdt zo naar m’n broer in Tilburg, die is daar huisarts. Mijn zus werkt op de universiteit in Nijmegen, op sociologie.” Lachend: “Wat studeren betreft was ik anders. Ik ben meer een mens van de praktijk.”

“Gambia. Om daar naar toe te gaan heb ik voor een jaar mijn baan bij COOP opgezegd. Met mijn toenmalige vriendin heb ik daar (in 1997) een jaar gewoond. Heerlijk! Lekker warm en een prachtig strand. Ik werkte als reisleider voor toeristen. Ja, veel armoede, maar ondanks dat, veel vrolijke, vriendelijke mensen en veel rijst eten.”

Wat eet je het liefst?

“Iets met rijst dus. Als we uiteten gaan dan ga ik graag naar Oriënt Plaza en dan Japans eten. Lekker en gezellig rond de plaat.”

Drinkt graag: “Een biertje. Nee, de actie 40 dagen zonder alcohol is op mij niet van toepassing.  Ik drink met mate en door de week drink ik niet, Anouk ook niet.”

Mooiste boek:Anne Frank! Dat boek heeft veel indruk op mij gemaakt. Nu ben ik bezig in Judas van Astrid Holleeder. Ook een verschrikkelijk verhaal.”

Mooiste film: The Shawshank Redemption. Een gevangenisdrama  over hoop en vriendschap.

“Mijn eerste CD? Ik ben nog van de vinylplaatjes. Billy Ocean, denk ik, met het nummer When the Going Gets Tough, de titelsong van de Amerikaanse speelfilm The Jewel of the Nile. (1986. Red.) Prachtig! Nog steeds.”

Met plezier geschreven voor lentenummer magazine Schup Is van RKSV Groesbeekse Boys.

 

Share Button

Familiebedrijf De Kroonflowers Milsbeek

“Graag maken wij het leuker voor klanten”

Ook dit jaar gaat Gerie van der Land-Zijderveld voor VITA  drie keer op bezoek bij De Kroonflowers in Milsbeek. Bij Wilma van Lent, haar man Paul en zijn twee zonen en medevennoten Ferdinand en Michiel van Lent.

“Dag allemaal, alles goed?”

Paul, breed glimlachend: “ja. Alles goed! Onze vaste klanten weten het: Sinds 2012 is Wilma hier. Vanaf die tijd is er nogal wat veranderd in onze winkel en in ons bedrijf. En we blijven ons ontwikkelen. Wilma inspireert.  Niet alleen ons, ook klanten! In januari werd er al gebeld voor haar voorjaarsworkshops. Vriendinnengroepen, collega’s, buren of families melden zich spontaan aan. Het gaat van mond tot mond. Datzelfde geldt voor Wilma’s bloemwerk. Boeketten, bloemwerk voor trouw, rouw en andere gebeurtenissen.” Wilma lacht vrolijk: “Dat is wat ik het allerliefste doe, boeketten maken. Heerlijk om met verse bloemen te werken en de workshops, ja, dat zijn ook voor mijzelf leuke uitjes!”

Paul: “Wilma heeft de ideeën en Michiel en Ferdinand kunnen alles maken. Wekelijk alles!” Wilma: ”Ja, dat is echt fantastisch! Kan niet, bestaat niet bij de jongens.” Michiel, die verantwoordelijk is voor tuinontwerp, tuinaanleg en onderhoud van tuinen, merkt bescheiden op: “Mijn broer Ferdinand is erg getalenteerd.  Wij zijn een goed team. Uitdagende tuinwensen van opdrachtgevers dokteren we samen uit. Het is leuk om te merken dat klanten de veranderingen in en rondom ons bedrijf leuk vinden. Het wordt steeds drukker.

Ferdinand: “Heb je gezien dat onze parkeerplaats ingang Rijksweg Milsbeek met 25 parkeerplaatsen is uitgebreid?” 

Voorjaars- en zomerbloeiers en vaste planten

Ferdinand ging als vijfjarig jochie al graag met z’n vader mee naar de bloemenmarkt. Op de basisschool scoorde hij bovengemiddeld met de citotoets.  Maar met zijn fotografisch geheugen en zijn diploma werktuigbouwkundig ingenieur op zak, voelt hij zich toch het meest in z’n element als kweker van vaste planten en voorjaarsbloeiers. 60 % van de voorjaars- en zomerbloeiers is eigen teelt. Die worden gekweekt in kassen, de vaste planten komen van de koude grond. Zijn andere talenten gebruikt Ferdinand binnen Kroonflowers voor onderhoud materieel en voor de veranderingen die Wilma in gang zet. Kennis en vaardigheden van techniek, bouw en verbouw komen dan goed van pas.

Lang leve de lente, de koffie staat klaar!

Wilma: “We merken dat veel mensen een bezoek aan ons tuincentrum zien als een gezellig uitje en het komt nogal eens voor dat klanten hier met elkaar aan de praat raken. Een kop koffie of thee erbij is dan gezelliger. Graag maken wij het leuker voor klanten, daarom is er nu een koffiehoek en een informatiebalie. Na onze grote 2016-Kerstshow ging de winkel op de schop. Voor de lente moest de nieuwe vloer erin en de koffiehoek en informatiebalie klaar. Dat is gelukt!”

De Kroonflowers Milsbeek. Groothandel, tuinontwerp, tuinaanleg, kwekerij, verse bloemen, workshops, potterie, cadeaubonnen, kwaliteit, inspiratie en persoonlijk advies.

Van 1 april tot 1 september zeven dagen per week geopend.

De Kroonflowers in Milsbeek, klaar voor de lente! 2de Paasdag geopend!

Beste Vitalezer, u bent van harte welkom! Meer informatie op www.dekroonflowers.nl

Share Button

In de lente Topic: Toon Jilesen: “Ik ben ik. Ik ben niet mijn beperking”

Topic. Toon carnaval. lente 2017“Ik ben ik. Ik ben niet mijn beperking. Als baby kreeg ik polio-infectie.” Toon Jilesen groeide op met een verlamd been. “Ik wist niet beter.” Hij groeide op in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Over ach en wee werd niet gesproken. Wat had je immers te klagen zo vlak na de oorlog. Zijn vader overleed jong, zijn moeder bleef achter met drie kleine kinderen. “Na enige jaren hertrouwde mijn moeder en kwamen er vijf kinderen bij. Tijd om emoties te delen was er niet en als er al tijd voor was dan wisten we niet hoe we dat moesten doen.”

Kleuterschool, lagere school, vanaf de vierde klas naar de Maartensschool in Nijmegen en vervolgens naar de LTS op Werkenrode in Groesbeek. Daar leerde hij voor elektrotechnicus. “Ik voelde mij ‘gewoon.’ Dat veranderde toen ik slaagde voor die opleiding en een baan kreeg. Toen merkte ik, dat ik buiten de beschermde wereld van Werkenrode en Ottersum helemaal niet gewoon was. Dat was een harde gewaarwording.” Hij kan er nog boos om worden. “Vanwege mijn lichamelijke beperking betaalde mijn eerste werkgever mij minder dan mijn collega die net zo oud was als ik en die hetzelfde werk deed. Dat voelde zo onrechtvaardig! Ik was amper twintig, maar niet gek! Ik heb het aangevochten.” Toon won, maar de arbeidsverhouding was daardoor verstoord. Dus op zoek naar ander werk. Op enig moment paste zittend werk beter en heeft hij zich laten omscholen tot administratief medewerker, waarna hij ruim 20 jaar op het kantoor van Werkenrode heeft gewerkt.

Inmiddels is hij gepensioneerd en woont in Maasstaete in Mook. Daar heeft hij een ruime woning en is selfsupporting met als enige luxe een keer per week een huishoudelijk hulp. “Maar dat hebben mensen zonder lichamelijke beperking ook!”  In de hal van het gebouw staat zijn handbike geparkeerd. Die koppelt hij aan zijn rolstoel en zo fietst hij geregeld zo’n dertig kilometer rondom Mook. Dat levert spierballen op!  “Ik vind het heerlijk om op de manier te fietsen.” Maar Toon heeft ook een aangepaste auto en vindt zo zijn weg door de wijde regio. Dat komt vooral goed van pas voor zijn werk bij Stichting GIPS in de kop van Limburg. (Gehandicapten Informatie Project Scholen.)

Toon bezoekt, al meer dan 10 jaar, samen met andere mensen met een lichamelijke beperking, 2 x per maand een basisschool in die regio. Met als doel het bevorderen van de integratie van mensen met een beperking in de samenleving en het werken aan een positieve beeldvorming over mensen met een beperking.

“We laten de kinderen van groep 8 kennismaken met de mogelijkheden die mensen met een beperking hebben en met eventuele hulpmiddelen. We bezoeken ze twee keer. Via het GIPS-spel ervaren zij hoe het is om een beperking te hebben, verschillende handicaps komen aan bod. Mobiliteitsproblemen, blind, doof enz.  Tijdens ons tweede bezoek geven we antwoorden op vragen en worden de kinderen vertrouwd gemaakt met het ‘verschijnsel’ handicap/beperking. Hartstikke leuk om te doen. Weet je wat ook leuk is?” Hij lacht en laat mij een foto zien: “Kijk, dit jaar ben ik adjudant van de prins van de Alde Hap van de Heikneuters! Prachtig, vind ik dat! Ja, daar ben ik zeker trots op. Mooie foto hè.”

Share Button