Meer kennismaken met Brigitte Driessen, ambtsdrager

Brigitte zegt het stellig: “Romans lezen, fictie. Zonde van de tijd! Ik hou niet van verzonnen verhalen.  Ik lees boeken die mij informeren, blij maken en positief zijn. Dat zijn voor mij onder andere de boeken van Eckhart Tolle. Nee? Je kent hem niet? De moeite waard om te lezen. ‘De kracht van het nu,’ dat boek is voor mij een inspiratiebron.”

En de bijbel?

“Soms lees ik daarin. Ik heb ook theologie gestudeerd. Die studie heeft mij in contact gebracht met verschillende religies en ervoor gezorgd dat ik naast docent Frans op Metameer, school voor vmbo, havo en vwo in Stevensbeek, daar ook lessen Levensbeschouwing geef. Samen sparren met de leerlingen over religie, filosofie en de dingen in het leven die ertoe doen. Stellingen bespreken, antwoorden zoeken. Ik vind het mooi als de leerlingen daar serieus mee aan de slag gaan en dat ze naar elkaar luisteren en hun mening vormen.” Serieus: “Ik hoop dat mijn lessen hen wat meegeven in hun leven. Dat ze er iets aan hebben.”

Je bent een leuke juf?

Na enige aarzeling: “Op Metameer krijgen de leerlingen in het  2de en in het 5de leerjaar lessen Levensbeschouwing. Die geef ik met plezier. Ja, ik denk dat die leerlingen mij wel een leuke juf vinden. Als docent Frans, moet ik soms strenger zijn.” Ze denkt nog even na. “Maar ik denk dat zij dat ook wel vinden. Ik doe in ieder geval mijn best er altijd leuke lessen van te maken.”

We kennen elkaar niet. Dat bestaat dus, dat je beiden bij dezelfde kerkgemeenschap hoort en elkaar meer dan 40 jaar amper ziet en niet spreekt. We maken een afspraak.

Brigitte: “Kom maar om halfnegen dan liggen de kinderen in bed.” Lievensweg 56. Ik weet waar de Lievensweg is. Maar voor de zekerheid de navigatie ingeschakeld. ‘Uw bestemming bevindt zich aan de rechterkant.’ Mooi niet! Donker. Beetje regen. Geen mens op straat. Links, rechts, rechtdoor. Geen nummer 56 te vinden. Ik bel bij een ander nummer aan. De aardige mevrouw weet het ook niet, maar weet wel dat de nummering ‘hier nogal raar loopt.’ Ze gaat haar honden uitlaten en zoekt met me mee.  En zo sta ik ruim twintig minuten te laat op de stoep bij huisnummer 56 en vraag ik mij af of ik mijn auto straks nog weet terug te vinden.

“Ha Brigitte, mag ik er nog in? Wat een doolhof hier.” Ze is het meteen met me eens, brengt haar wijsvinger voor haar mond. “Stt, de kinderen slapen. Loop maar door.”

Gezellig woonkamer. Op een kleed veel speelgoed, muur waarop haar twee kinderen, Romy (9 jaar) en Jens (7 jaar) kunnen tekenen en in de boekenkast een foto van haar overleden vader. “Die ken ik! Dat is Walter uit De Locomotief! Jouw vader?” Ik vertel haar mijn herinneringen aan hem, meer dan 40 jaar geleden. Brigitte was toen zes. En ik ging, midden twintig, samen met man en buurtgenoten in het weekend soms een avondje naar De Locomotief. Gezellig!  Walter was altijd vriendelijk, maar een man van de klok. ‘Sluitingstijd is sluitingstijd.’ Walter en ook Gerrie Driessen waren daarin onverbiddelijk. “Mijn vader dronk zelf weinig alcohol. En al helemaal niet als hij in het café werkte. Ik drink ook amper. Doe dat eigenlijk alleen als er echt iets te vieren valt. Meedoen aan de actie 40 dagen zonder alcohol is voor mij geen uitdaging. Ja, zeker jammer dat er ooit is besloten om De Locomotief af te breken. Het was een mooi plekje.”

Brigitte zet thee en vertelt ondertussen verder over haar vader. Dat hij huisschilder was en ’s avonds en in het weekend in het café werkte en legt uit dat Gerrie Driessen, die het boek over de geschiedenis van de protestantse kerk Groesbeek heeft beschreven een broer is van haar vader.

“Ik heb een zus en een broer en wij volgden de religie van mijn moeder. We gingen dus naar de protestantse Adelbrechtschool die was toentertijd nauw verbonden met de Hervormde kerk, zoals die toen nog heette. We deden mee aan de activiteiten die er vanuit de kerk voor de kinderen van de kerk en de school werden georganiseerd, waaronder de club het CJO (Christelijke Jeugd Organisatie). Ik bewaar daar zeer goede herinneringen aan.

‘k Heb een leuke tijd gehad op die school en in de kerk. Maar ik voelde met destijds maar half Groesbeeks, een beetje import. Na de Adelbrecht ging ik naar de Nijmeegse Scholengemeenschap in Nijmegen. Daardoor was ik ook niet echt onder de ‘echte Groesbekers.’  Op school werd geen Groesbeeks gepraat. En als je dat toen in Groesbeek niet praatte, hoorde je er niet helemaal bij. Ik kan het ondertussen goed verstaan en ook wel spreken, maar niet zo vloeiend als de kinderen die een katholieke of openbare school bezochten. Lange tijd heb ik mij buiten de school en de kerk, niet echt verbonden gevoeld in het dorp. Ook nog na mijn schooltijd. Nu gelukkig wel!

Leuk ook om te zien, dat onze kerk nu meer naar buiten treedt en aansluiting zoekt met het dorp en openstaat voor iedereen die de diensten wil meemaken of zich bij een activiteit wil aansluiten.

Mijn vader is zes jaar geleden overleden en in dezelfde periode nam ik de beslissing om, samen met mijn kinderen bij hun vader weg te gaan. Dat was een heftige en verdrietige periode. Jens was pas acht maanden. Romy net twee jaar. Mijn ouders hebben mij altijd gesteund en nog altijd kan ik op mijn moeder rekenen. Na twee weken thuis te hebben gebivakkeerd kwam deze woning in zicht en kreeg ik van alle kanten hulp en goederen aangeboden voor de inrichting. Ja, het is pittig om alleen voor de kinderen te zorgen. Gelukkig is het contact dat zij hebben met hun vader goed. Om de week gaan ze een weekend naar hem toe. Zij zijn in deze situatie opgegroeid. Als dat nodig is, maak ik er voor de kinderen een positief verhaal van.”

Wat geweest is, is geweest

“Na de scheiding en het overlijden van mijn vader heb ik een driejarige training Ontwikkeling Bewustzijn gevolgd. Mede daardoor werd ik mij meer bewust van mijn zijn en functioneren. En dat je, hoe je het ook wendt of keert, als volwassen persoon zelf verantwoordelijk bent voor je doen en laten. Gebed en meditatie kunnen rust geven en inzichten. Maar je moet het zelf rooien.”

En dat doe je? “De ene keer gaat dat beter dan de andere. Ik zeg het je eerlijk, de eerste jaren alleen heb ik , ondanks de steun van velen, ervaren als tropenjaren. Maar nu heb ik weer enorm veel energie. Zit in een krachtige flow. Onderzoek ik welke kant ik op wil met mijn leven en mijn werk. Ik wil mij steeds blijven ontwikkelen en nieuwe dingen ontdekken.” 

Lievensweg 56 …

“Ik werk drie dagen in de week op school. Dan gaat de wekker om zes uur. Dan ga ik eruit. Om zeven uur maak ik Romy en Jens wakker. Om half acht zitten we met z’n drieën aan de ontbijttafel en begint de dag. Soms neem ik de kinderen mee naar de kerk als ik dienst heb als ambtsdrager, dan mogen ze meehelpen de kaars aansteken. Ik geef ze mee wat religie voor mij betekent, dat ik dankbaar ben voor de dag, dat ik geloof in God en goddelijk en ik vertel ze ook over de energie die ik ervaar vanuit Boeddhisme en soms lees ik ze voor uit de kinderbijbel. Ik vind het ook belangrijk dat zij de gemeenschap van de kerkgang ervaren en dat ze weten dat het prettig is ‘om ergens bij te horen.’ Kerkgang geeft een andere dimensie aan de zondag en, ze zegt het lachend, kinderen leren er ook om stil te zijn en stil te zitten. Dat is ook mooi meegenomen. Jammer dat er weinig kinderen in de kerk komen.”

En toen werd je ambtsdrager

“Dat voelt oké, Ik vind het fijn dat ik iets kan betekenen. De eerste keer vond ik het wel even wat. Stond ik daar en voor mij zag ik mensen waar ik als kind les van had gehad. Zij luisterden naar mij! Dat voelde toen nogal raar. Nee, nu niet meer!”

Nog meer Brigitte

Als kind droomde ik van: “Juf worden. Dat riep ik al op de kleuterschool. Nee, nooit een andere ambitie gehad. Ik wist het zeker. Toen ik wat ouder werd speelde ik schooltje, zette de poppen in een kring en dan deed ik mijn juffen, waaronder juf Maria Teerink, na. Ik zong voor en gaf ritme aan met de tamboerijn. Ook op de middelbare school was ‘juf worden’ mijn doel.” Hobby: “Zwemmen. Ik probeer dat drie keer in de week te doen. Gewoon, strak een uur baantjes trekken. Daarna voel ik me topfit.” Op tv kijk ik graag naar: “Eigenlijk nergens naar. Ik kijk zelden. De kinderen ook niet. Die hebben een tablet.” Krant: “Die heb ik niet. Ik lees nieuws via de telefoon. Of niet.” Mooiste Boek: (Schok voor De Leesclub. (gvdl). “Geen romans en fictie dus. Voor het slapen gaan kijk ik soms een kort filmpje op mijn telefoon over spiritualiteit. Over het algemeen kijk ik liever filmpjes dan dat ik lees.” Mooiste film?  “Die heb ik ook niet. Kort filmpje kijken zo nu en dan is voor mij goed genoeg.” Autoradio staat op: “Soms nergens op! Gewoon stil. Maar als tie wel aanstaat Slam! FM. Vrolijke muziek.” Mooiste vakantie: “Tot nog toe is dat een rondreis in Jordanië. Petra, oude historische stad in het oude Jordanië, prachtig en indrukwekkend. En de stilte en de uitgestrektheid van de woestijn, de sfeer, weidsheid en de nacht bij de Bedoeïenen zijn voor mij onvergetelijk. Daar wil ik nog weleens naar terug.” Ik eet graag: “Soep!” En dan nog: “Ik heb een vol leven. Romy en Jens, mijn moeder, familie, werk, collega’s, vriendinnen en vrienden, contacten via de kerk. ‘k Onderzoek, leer en studeer. ’t Voelt goed! Van harte wens ik alle TOV-lezers een mooi en gezellig Kerstfeest en een goed en gezond Nieuw jaar.”

Geschreven voor decembernummer kerkblad TOV.  www.pkn-groesbeek.nl

Share Button

Anneleen

30.7.2018. Daar is ze! Kijkt verwachtingsvol. Ze schrijft graag. Via via komt ze op mijn pad. ‘Wil jij een uurtje met haar praten. Leuke meid. Ze wil zo graag, maar ze denkt dat ze niet goed genoeg is,’ appt vriendin met coachingbureau. ‘Wat schuift het?’ App ik terug. Wie schrijft die blijft, nietwaar?

‘Spreek dat maar zelf met haar af.’ Zo gezegd zo gedaan. En zo zitten we samen onder de parasol in mijn achtertuin. Ze is jong en mooi en onzeker. Dat laatste vindt ze vooral zelf! Daar merk ik niets van. Ze blaakt! Ze straalt, leest graag en ze kan schrijven, daar zijn we het snel over eens. En ze wil graag vertalen. Het liefst vanuit het Engels naar Nederlands. Dat kan ze ook! ‘Maar daarvoor heb ik geen diploma’s.’
‘Nou en! Wat weerhoudt je?’ In volle vaart zet ze 10 beren op de weg.
‘Wil je wel?’
‘Ja! Zeker. Maar eigenlijk ben ik verlegen, werk ik liever op de achtergrond en nu zeg jij dat ik mij meer zichtbaar moet maken. Dat durf ik niet zo goed.’ Haar onzekerheid is mij niet vreemd. Ik hoor een echo van jaren geleden… ‘Hoeveel mensen moeten nog zeggen dat je schrijven kunt? Je kunt het! Ga ervoor!’ Ik geef haar een klein zetje in de rug. Daar gaat ze. Lacht. Is blij. Ik ook.

Je kunt met teksten een glimlach toveren, of een ergernis oproepen. En weet lieve Anneleen Olbrechts soms ligt jouw tekst nog dezelfde dag in de kattenbak en piest de kat erop. En toch blijft schrijven leuk. Maar je moet er wel wat voor doen. Schrijf- en vertaalopdrachten komen niet automatisch naar je toe rollen. Werk aan je winkel! Laat weten dat je bestaat. Onderneem! Plezier en succes gewenst. 🙂 Wie schrijft die blijft! Ik ga je volgen.

Share Button

Meer kennismaken met Mahyar Sohrabi

We eten met elkaar. In de week van 5 mei. Nederland herdenkt en viert de Vrijheid.
Mahyar heeft gekookt. Lekker! Stoofschotel volgens recept van z’n moeder. En versgebakken vis. Twee soorten rijst. Salade. Wijntje erbij. Gezellig.
– ‘Je moeder kan lekker koken?’
‘O ja, heel lekker.’ Trots: ‘Zij heeft mij koken geleerd.’
– ‘Je mist haar?’
Hij spreek bedachtzaam, beetje verlegen bijna.
‘Ja. Ik mis haar. Mijn vader en broer en twee zussen ook. Iedere dag.’ Op de kast staan foto’s.
In vrijheid leven is niet vanzelfsprekend.

Zeven jaar geleden is Mahyar op stel en sprong vertrokken uit Iran. Gevlucht.
Familie, vrienden, eigen bedrijf, land. Alles liet hij achter.
Vanwege het maken van foto’s van een politieke bijeenkomst gekant tegen de regering werd hij opgepakt door de politie. Zonder pardon. Zonder verdere uitleg. Hij belandde in een cel. ‘Cel twee bij twee meter. Geen daglicht. Geen telefoon. Mocht niemand spreken. Mocht niemand zien. Geen advocaat. Een keer per week twee (2!) minuten douchen. Geen toiletspullen. 40 dagen.’
Bijna verontschuldigend zegt hij: ‘Niet gemakkelijk hierover praten. Ja, ik heb last van. Is niet gemakkelijk vergeten.’
Mensonterend. Traumatisch.
‘Ik leek niet meer op wie ik was.’

Balkondeur staat open. Avondzon. Merels fluiten vrolijk…

Vriendelijk vraagt hij: ‘Lust jij nog glaasje wijn?’ Somt hij op wat hij allemaal wél heeft. Huis, werk, aardige mensen. Sociale media. WhatsApp. En de nabijheid van God.
‘Die ervaar je? Gods nabijheid?’
‘O ja!’
Maar ondanks alles wat hij wel heeft, ook nog wekelijks in Nijmegen naar dansles gaat en verschillende mensen kent in Groesbeek en daarbuiten voelt hij zich soms eenzaam. Graag zou hij meer vriendschap willen met Nederlandse mensen van zijn leeftijd en daardoor nog beter de Nederlandse taal leren spreken. ‘En een Nederlandse vriendin?’
Hij lacht vrolijk: ‘Ja vriendin, misschien. Ik hoop het.’

Veroordeeld tot vijf jaar gevangenis. Na twee jaar mag hij vanwege goed gedrag een dag naar zijn ouders. Mahyar had zijn plan klaar. Ging niet naar zijn ouders, maar via Turkije naar Griekenland en daarna door naar Nederland.
Politie staat nog dezelfde dag grimmig bij zijn ouders op de stoep: ‘Waar is uw zoon!’

In Nederland…
Ter Apel, Wageningen, Arnhem – Zevenaar, Goes, Grave. Twee jaar van de ene procedure in de andere.
‘Zo leerde je Nederland wél goed kennen,’ probeer ik een soort van grapje te maken. Niet grappig. Wat een gesjouw van hot naar haar en wat ellendig om zo lang te leven tussen hoop en vrees. Na twee jaar krijgt hij te horen: ‘Terug naar uw land!’
‘Dát wilde ik níet!’ Nog steeds kan hij niet terug. ‘Dan word ik opgepakt. Moet dan gevangenis in.’
Weer vlucht hij. Duikt onder. Laat weer wat hij heeft achter. Bivakkeert twee weken dag en nacht buiten.
‘Ja, was moeilijk. Heel moeilijk.’
Hij meldt zich bij de politie in Nijmegen. Vraagt een nieuwe procedure aan.
Daar werd hij gehoord en serieus genomen.
‘Ja, ik ben blij daarom.’
Mahyar woont ondertussen ruim vijf jaar in Groesbeek. Was een tijdlang vrijwilliger in Mariëndaal en is dat nog steeds bij omroep Berg en Dal. Hij zocht aansluiting bij de Protestantse Gemeente in zowel Nijmegen als in Groesbeek. In Groesbeek draait hij mee als vrijwilliger in het kosterrooster.

Blij met zijn woning in de Papaverstraat, woont op de eerste verdieping. Kamer, annex keuken, slaapkamer, badkamer. En een klein balkon. Als het weer het toelaat is dat een prima plekje om te barbecueën. Dat doet hij graag.

Bizar wat hij heeft meegemaakt. Dat wil hij niet leidend laten zijn in zijn leven. ‘Ik
praat liever over leuke dingen.’

De andere dag is het 5 mei.
Herdenken we en vieren Vrijheid.
Zijn familie daar. Hij hier. Vrij en niet vrij.

Zijn veerkracht en doorzettingsvermogen dwingen respect af.
Met vlag en wimpel geslaagd voor zijn inburgeringsdiploma. Het hoogste niveau. Ook hier het vakdiploma schilder behaald. ‘Huisschilder is mooi vak!’ Tussendoor links en rechts gesolliciteerd naar wat op zijn pad kwam. Vervolgens als zzp-er huisschilder aan de slag gegaan. Zakelijke pagina op face book aangemaakt. Werkt veelal voor een Iraanse aannemer in de regio Nijmegen. Dat bevalt goed, maar graag zou hij zich meer op de particuliere markt in Groesbeek en nabije regio richten. Dat brengt hem ook meer in contact met Nederlanders en met de Nederlandse taal. Want hij merkt, dat als hij de Nederlandse taal niet dagelijks spreekt, hij daarin achteropraakt en daardoor ook contacten mist.
Via zijn facebookpagina MRS Schilderwerken en Mario Schilder laat hij foto’s van zijn werk zien.

Wat MRS betekent?
De M is van Mahyar, zijn roepnaam.
De R is de beginletter van zijn tweede naam, Rooholah en de S is van Sohrabi, zijn achternaam.

Trots laat hij zijn visitekaartje zien. MRS Schilder & klussenbedrijf. En een mooie recensie van Coby Poelen, eigenaar van voorheen restaurant Dikke Mik uit Groesbeek en eigenaar van Atelier Vergeet mij niet op De Horst/Groesbeek. Zij maakt prachtige boeketten van zijden. Die zijn te koop én te huur. Coby schrijft: ‘Ik heb met Mahyar kennisgemaakt toen hij bij ons schilderwerk deed in de bovenwoning op de Mooksestraat. Ik heb hem ervaren als een prettige, nette, hardwerkende man die keurig werk levert. Daardoor hebben we hem gevraagd om ook de rest van het schilderwerk onder handen te nemen. Ik kan hem aanbevelen!’
Van harte wens ik hem toe dat zijn bedrijf succesvol wordt. Daar kunt u hem ook bij helpen door bijvoorbeeld zijn facebookpagina te liken of als u een schildersklus hebt ook bij hem een offerte te vragen, hem de opdracht te gunnen en hem aan te bevelen bij anderen.
Naschrift:
Circa drie jaar geleden. Ik had kostersdienst. Mahyar komt binnen. Vertelt wie hij is en waar hij is geboren. Vaagt of hij binnen mag komen. ‘Natuurlijk!’
Hem voor de eerste keer in z’n eentje zijn plek laten zoeken is geen optie. Gelukkig is Joke Beltman er al. ‘Joke, dit is Mahyar, geboren en getogen in Iran en hij woont nu hier in Groesbeek.’ Joke ontfermt zich over hem en zo leert hij via haar nog meer mensen uit onze kerkgemeenschap kennen.

Mahyar kijkt graag vooruit. Kijkt u met hem mee? En hij oefent graag de Nederlandse taal…

Artikel opgenomen in TOV, juli/augustus, kerkblad van de Protestantse gemeente te Groesbeek. www.pkn-groesbeek.nl 

06 33564434 MRS Schilder & Klussenbedrijf

Share Button

Je hebt kruidenboter en Plasmolense kruidenboter…

Pris van Bergen uit Plasmolen brengt ambachtelijk gemaakte Plasmolense Kruidenboter op de markt

Je hebt kruidenboter en kruidenboter… Menigeen herinnert zich dat Pris van Bergen eigenaar was van restaurant ’t Koeskeshuus. Met haar aan het roer, een onverwoestbare kaart en goede kok in de keuken was haar restaurant een begrip in Plasmolen en wijde regio. Als entree werd brood met kruidenboter geserveerd en volgens gasten was die kruidenboter ‘de lekkerste.’  Het voorgerecht ‘gebakken champignons gegaard in ambachtelijke kruidenboter’ was een favoriet. Klontje van die boter op de entrecote verhoogde de smaak. Haar kruidencocktail voor die boter was bijzonder en werd niet geëvenaard.

Na de verkoop van het restaurant heeft Pris een ander bestaan opgebouwd in Plasmolen waarin zij ook de dagelijkse mantelzorger is voor haar moeder.

“Mijn moeder vindt het prettig om mij om haar heen te hebben en ik vind het fijn om bij haar te zijn. Maar ik heb ook nog tijd om te ondernemen.” Lachend:  “Het begon weer te kriebelen! Ik ben gestart met Kruid & Knof, de lekkerste kruidenboter.  Kleinschalig, leuk om te doen en het geeft energie.”

Met Kruid & Knof brengt zij haar ambachtelijk gemaakte kruidenboter op de markt. Plasmolense Kruidenboter, made bye Pris. De lekkerste! In eerste instantie gaat de verkoop via restaurants en mensen die haar een warm hart toedragen. “In de eerste week verkocht restaurant De Plasmolense hof al 20 potten aan gasten. En ook bij restaurant het Het Zuiden loopt het al goed. En wat ook leuk is dat ook autobedrijf van den Berg aan de Rijksweg in Plasmolen het verkoopt in hun winkel.”

Iets te wensen Pris?  “Wat zou het leuk zijn als Plasmolense Kruidenboter net zo’n begrip wordt als Limburgse vlaai, Arnhemse meisjes , Haagse Hopjes of Zeeuwse babbelaars. Ik ga ervoor!”

Kijk voor prijzen en meer informatie op haar fb-pagina Kruid & Knof.

Share Button

Mahyar Sohrabi start schildersbedrijf

In Nederland ligt mijn toekomst

 

‘Kom ik in krant?’ Mahyar Sohrabi uit Groesbeek lacht vrolijk. ‘Dan lezen mensen dat ik eigen bedrijf heb.’

‘DE krant, EEN eigen bedrijf,’ doceer ik. We hebben afgesproken dat ik zijn Nederlands mag corrigeren. Hij zegt serieus: ‘Een eigen bedrijf. Daar ben ik trots op.’

Het gaat goed komen met de lidwoorden. Daar is hij van overtuigd. In zijn taal zijn geen lidwoorden. ‘Lidwoorden zijn lastig voor mij. Moet ik goed oefenen.’ Maar omdat hij sinds oktober vorig jaar als  ZZP-er, MRS Schilderbedrijf, aan de slag is gegaan en tot nog toe meestal werkt voor Iraanse aannemers en met ZZP-collega’s die ook uit Iran komen, komt van oefenen weinig terecht. Hij merkt dat daardoor zijn spreekvaardigheid niet vooruit gaat. En dat is juist wat hij wil. Want: ‘In Nederland ligt mijn toekomst!’

Zeven jaar geleden op stel en sprong Iran verlaten. Familie, vrienden, eigen bedrijf, land. Alles liet Mahyar achter. Vanwege het maken van foto’s van een politieke bijeenkomst gekant tegen de regering werd hij opgepakt. Hij belandde in een cel. Het kost hem moeite erover te vertellen. ‘Cel twee bij twee meter. Geen daglicht. Geen telefoon. Niemand spreken. Niemand zien. Geen advocaat. Eén keer per week twee minuten douchen. Geen toiletspullen. 40 dagen.’

Vijf jaar gevangenis. Na twee jaar mag hij vanwege goed gedrag een dag naar zijn ouders. Hij vlucht. Via Turkije en Griekenland naar Nederland.

‘Terug naar uw land!’

‘Dát kon écht níet!’

Hij duikt onder. Bivakkeert twee weken dag en nacht buiten. Meldt zich bij de politie. Vraagt een nieuwe procedure aan. Hij werd gehoord!  ‘Ik ben blij daarom.’ Hij mist zijn ouders, familie en vrienden. ‘Elke dag!’ Toch gaat hij door. Solliciteerde naar alles wat op zijn pad kwam en zei graag ja, toen het UWV een opleiding tot huisschilder voorstelde. ‘Nee, daar droomde ik als kind niet van. Maar nu ik het wel ben…’ Trots: ‘Ik heb vak. Beroep. Klant is blij als ik kom en ook blij als ik wegga, zijn dan blij met resultaat.’

‘Zal ik dat erbij zetten? Dat je klanten steeds tevreden zijn met HET resultaat?’ Met een brede lach zegt hij: ‘Ja, heel graag!’

Share Button