Meer kennismaken met de familie Verstraaten uit Ghana

Door de jaren heen, zag ik ze zo nu en dan in de kerk. De blanke vader, donkere moeder en de vier kinderen in een mooie melkchocoladetint. Een paar jaar geleden had ik een kort praatje met de vader en daardoor wist ik dat ze in Ghana wonen en regelmatig naar Groesbeek komen.

Afgelopen september zag ik ze weer. Wat waren de kinderen groot geworden! En wat luisterde ze aandachtig. Michelle, het grootste meisje maakte aantekeningen in een schrift. Ze zong mee, las mee en tijdens gebeden sloot ze haar ogen. Na de dienst maakten we een praatje en ik zei dat ik haar aandacht in de dienst en dat van haar zusje en broers bijzonder vond. Michelle vertelde dat als je aantekeningen maakt je beter naar de preek luistert en de preek beter onthoudt.“En lees je die aantekeningen dan ook na?” “Nee…, niet altijd. Soms wel.” Ze vertelde ook dat ze thuis onderwijs krijgt van haar moeder. Haar zusje en broertjes ook.

“Wil je daarover vertellen?” Dat wil ze! En zo zaten we op zondag 8 oktober na de kerkdienst, met de hele familie aan tafel en hadden een vrolijk gesprek.

Van rechts naar links: Selma. Johnathan, Mabel, David, Timothy en Michelle. Marijke Bleeker maakte de foto.

“Ik vind jullie wel bijzonder.” Zes lachende gezichten. “Bijzonder?” Moeder Mabel, vrolijk en met blauwe vlechten: “Vind je ons een gekke familie?” “Een beetje…” We lachen erom. “Bijzonder hoe jullie leven en doen. Onderwijs thuis, zelfstudie, kerkdienst thuis, studeren in het buitenland, veel reizen.”

“Voor ons is wat wij doen gewoon.” Er ontspint zich een leuk gesprek, maar misschien doordat we het meest Nederlands spreken voelt Johnathan zich wat buitengesloten? Hij wil actief meedoen! Maar hoe doe je dat als je tien bent, de Nederlandse taal niet helemaal goed verstaat en die amper spreekt?

In het Engels: “Papa, vertel eens van dat ik geadopteerd ben.”

Michelle: “O Johnathan!”

De andere kinderen grinniken. “Dat is niet waar hoor.”

“Vertel eens.” Johnathan lacht een beetje verlegen.

Michelle: “Johnathan dat is een grapje van ons, dat weet je. Je weet dat we je daar alleen maar mee plagen, soms.” Papa lacht. Mama Mabel ook en zegt: “Johnathan laat je oorschelp zien? Kijk naar de mijne! Precies dezelfde, met dat kleine deukje erin.” Ze aait hem over de bol en zegt: “Jij bent echt mijn zoon, ons kind, dat weet je goed. Je doet een beetje gek.” Lachend naar mij; “Zie je wel, een beetje gekke familie.”

Haha, even alle aandacht voor Johnathan! Hij lacht ondeugend.

Mooi gezin

Vader David Verstraaten is geboren en getogen in Groesbeek en is de broer van Andy Verstraaten, de man van Chioma Verstraaten. Over Chioma hebt u in het zomernummer van TOV kunnen lezen.

Moeder Mabel komt uit Ghana.

Dochters: Michelle 15 jaar en Selma 13 jaar.

Zonen: Timothy 11 jaar en Johnathan 10 jaar.

Regelmatig komen ze naar Groesbeek. “Soms twee keer per jaar.” Dan wonen ze in een vakantiewoning en zijn dan ook vaak bij de moeder en andere familie van David. Sommigen van u weten het vast nog? De winkel Pievered in het dorp? Die winkel was van zijn ouders. Ruim 20 jaar geleden kwam David vanuit Groesbeek voor zijn werk in Kameroen terecht. Hij was net afgestudeerd, wilde letterlijk en figuurlijk zijn horizon verbreden en ging een nieuwe toekomst tegemoet als boekhouder in Afrika. Na 2,5 jaar veranderde David van werkgever en kreeg een nieuwe baan in Ghana.

“Papa vertel eens van hoe jij en mama elkaar toen hebben ontmoet?” 

David: “Wij zaten in hetzelfde vliegtuig. Ja, naast elkaar. Ik had een week doorgebracht in Ghana bij mijn nieuwe werkgever om ingewerkt te worden. Na die week was ik op weg terug van Ghana naar Kameroen om mijn werk daar af te ronden. Mabel was op weg van Ghana naar Kenia voor een schoolproject. Na een tijdje ging zij met iemand anders praten. Wég was ze! Maar in Lagos moesten we allebei overstappen, toen zag ik haar weer. Omdat onze vlucht vanuit Ghana vertraagd was, waren onze aansluitende vluchten vertrokken! Daar stonden we. Zo kwamen wij weer met elkaar in gesprek.”

Ook de kinderen vinden het leuk weer te horen hoe hun ouders elkaar ontdekten.

“En toen?”  David Lachend: “Twee dagen duurde het oponthoud in Lagos. En zo is het gekomen.” David en Mabel werden verliefd, wisselden telefoonnummers en adressen uit en nu zit de hele familie hier aan tafel in de kerk! Morgen vertrekken ze, na een maand Nederland, weer naar Ghana.

“Wat wij thuis gaan missen?” Daar zijn het alle kinderen het snel over eens. “Hagelslag!” “Er gaan voorraden mee?” “Nee, want als wij dan weer hier zijn, vinden we dat dan weer extra lekker.”

Michelle spreekt en verstaat goed Nederlands. Dat komt ook omdat de familie drie en een half jaar in Nederland, in Tegelen, heeft gewoond en zij en Selma daar naar school zijn geweest. Haar broertjes kunnen wel Nederlands verstaan, maar niet gemakkelijk spreken. Mabel onderwijst haar kinderen thuis. Enthousiast: “Ja, dat gaat heel goed!” Dat vinden de kinderen ook! Daarnaast studeert zij zelf psychotherapie. Een opleiding van vier jaar. “Zo’n zes keer per jaar ga ik daarvoor twee weken naar Londen. Twee jaar zijn al voorbij! Ja ja, mijn studie gaat ook goed.”

“Wij leren veel van mama. En ook van papa. Ja, dat is leuk. Nee, we hebben geen vaste lestijden.” Mabel bevestigt dat vrolijk: “O nee. Soms zijn de lessen pas in de avond. Dan vertel ik ze bijvoorbeeld over een bat die laag overvliegt. Hoe noem je die ook al weer in het Nederlands? O ja! Een vleermuis! En dan vraag ik of ze de volgende dag een vleermuis willen tekenen en informatie over vleermuizen willen verzamelen. Hoe leven vleermuizen? Wat eten ze? In welke landen komen ze voor?  En als ze dan alle opdrachtjes hebben gedaan, dan praten we daar met elkaar over. Maar als we overdag naar de markt gaan, dan leren we ook! Dan vertel ik ze over de groenten en de vis die we kopen en we rekenen. Ze leren van de dingen van het leven en zoeken veel op via internet. En ze leren ook van elkaar. Alle onderwerpen lopen door elkaar en ieder kind pikt er van op.” Met een stralende lach: “Van alledaagse dingen kan je veel van leren hoor.” Trots: “Michelle slaagde royaal voor Level A, vwo-niveau, Engelse variant. Volgend jaar gaat zij naar de universiteit. Dit jaar is zij ‘vrij’ om haar zusje en broertjes te helpen met hun school en ook om wat andere projecten te doen zoals het schrijven van verhalen.”

Ghana ligt in West-Afrika. Het land heeft een oppervlakte ongeveer gelijk aan 6 x Nederland en het grenst aaBurkina FasoIvoorkust en Togo. Het klimaat is tropisch met een gemiddelde temperatuur van 30 graden Celsius. De kustlijn is 539 kilometer en volgens Wikipedia wonen er in Ghana, telling 2016, 26.908.262 inwoners. Ghana heeft veel natuurlijke rijkdommen: goudaardoliecacaohoutindustriediamant mangaanbauxietvisrubberpalmolie, en waterkracht.

Engels is de officiële taal en daarnaast bestaan er tientallen verschillende inheemse talen. In de directe woonomgeving van de familie Verstraaten worden verschillende stammentalen gesproken die de kinderen niet beheersen. Daarom krijgen zij de lessen thuis en hebben daardoor weinig vriendjes in de buurt. “Maar die hebben we wel hoor! We gaan ieder jaar een week op zomerkamp met kinderen van de kerk. Dat is erg leuk.”

Jullie gaan in Ghana ook naar de kerk? Michelle: “Soms. Als de dienst in het Engels is. Meestal houden wij de kerkdienst thuis. Maar mama gaat soms wel naar de lokale kerk waar stammentaal wordt gesproken. Zij kan dat verstaan. Wij niet. Papa ook niet. Papa luistert soms naar een dienst via Internet en dan houd ik met mijn zusje en broertje een kerkdienst. We zingen, bidden en lezen uit de bijbel en praten daarover.” Michelle laat zich inspireren door het bijbelstudieboek On the way. “Daarin staan ook opdrachtjes die we dan samen doen.” “Je zusje en broertjes doen mee zonder te morren?” “Ja hoor!  Onze viering duurt ongeveer een uur.” “En dat doen jullie iedere zondag?” Dat doen ze!

David: “Van huis uit ben ik katholiek. Door mijn vrouw ben ik het geloof anders gaan beleven. Als we in Groesbeek zijn, vinden we het allemaal leuk om hier de kerkdienst te bezoeken.”

“En hoe vieren jullie kerst?” Ook dat doen ze thuis en dan maken daar ook een studieproject van. “Vorig jaar maakten we een kerst ABC. Bij iedere letter van het alfabet moesten we een woord zoeken dat te maken had met kerst. Bijvoorbeeld, bij de A, het woord Angel. (Engel). En dan moesten wij via internet alles opzoeken over engelen. En zo met alle letters. Ja, dat was leuk. Met kerst geven we elkaar cadeautjes. Dan maken we iets voor elkaar, we haken of knutselen iets en we maken kerstkaarten.”

Vanuit Ghana krijgt u de groeten van de familie Verstraaten en wensen zij u een plezierige kerstfeest en vrolijk Oud en Nieuw. 

Tot ziens in 2018! 

Geschreven voor decembernummer TOV Mirjám, maandblad van de protestantse gemeente Groesbeek

 

Share Button

“Leef ik zoals ik leven wil?” Uniek weekend in Groesbeek voor vrouwen!

Lisette Sillessen, Ida Furer en Laura Poelen. Drie krachtige ondernemende vrouwen, onderneemsters uit Groesbeek, organiseren op 15, 16 en 17 december een PPP-weekend in Groesbeek. PPP staat voor Puur, Passie en Power. Het weekend is bedoeld voor vrouwen vanaf 30 jaar uit alle windstreken die hun passie en power willen delen, die van een stevige wandeling houden, willen onthaasten, ontspannen en sparren. Voor vrouwen die zich afvragen waar sta ik nu, wat zijn mijn waardes en welk doel heb ik voor ogen. Blijven dromen verlangens of ga ik mijn dromen waarmaken? Hoe ga ik dat dan doen en wie of wat heb ik daar voor nodig. Leef ik zoals ik leven wil?

De drie vriendinnen hebben deelnemerservaring met soortgelijke weekends en bewaren daar goede herinneringen aan. Enthousiast vertellen ze: “Die inspireerden ons! Even weg uit de dagelijkse beslommeringen, pas op de plaats, even tijd voor jezelf, verdiepende gesprekken en ervaringen delen geeft zoveel energie, kracht en zin!”

Op de drempel van 2017 terugkijken en vooruit kijken. De plek is fantastisch. Het uitzicht adembenemend. Wandelen met aandacht, mediteren, koken, pret maken en stil zijn. Praten, lachen, luisteren en dan met fris elan weer naar huis.

Het weekend is compleet verzorgd, lekker, luxe, comfortabel en feestelijk! Kleine groep, maximaal 16 personen. Van de deelnemers wordt verwacht dat zij het geboden programma volgen en van harte meewerken om er voor alle deelnemers een topweekend van te maken. Aanvang vrijdag 15 december 19.00 uur. Einde zondag 17 december 16.00 uur. Meer informatie en aanmelden voor 8 december via www.pppweekend.nl

Of bel: Lisette *(rechts) 06-2275895. Ida: 06 33 43 49 13. (links)  Laura: 0643571252

Share Button

LEVEN IS LEF. Op eenzaamheid rust een taboe. Hebt u het lef om dat te doorbreken?

“Eenzaamheid kent vele oorzaken en vormen en het kan iedereen overkomen,” lees ik op de site van het Sociaal Ouderenfonds. “33 % van 55+ers is eenzaam.”

Hebt u het lef om aan te geven dat u eenzaam bent?  Vertelt u dat aan uw kinderen? Klopt u aan bij de buren? Belt u met een instantie? En als u niet eenzaam bent, alles goed op de rit hebt, hebt u het lef om een eenzame buurt- of dorpsgenoot uit te nodigen om met de kerst bij u aan te schuiven?  Of om te klinken op het nieuwe jaar?

Vorige week was de Alzheimercollecte.

De deur gaat open. Een klein stukje. Ik maak een grapje, Kent u mij nog?” Rammel wat met de bus. “Een jaar is zo voorbij, hoe gaat het met u?” Mooi huis. Leuke buurt. Luxe auto voor de deur. Hij zegt niets. Een traan rolt over z’n wang. En nog een.

Daar sta je dan met je goede gedrag. Onhandig. “Och meneer! Wat een verdriet?  Waarom? Kan ik u helpen?” Hij schudt van nee. Wrijft z’n tranen weg. Zegt: “sorry.” “Gaat het wel goed met u?” Gelaten klinkt het zachtjes: “helemaal niet!” De deur gaat verder open. “Wilt u binnenkomen?” In de kamer zegt hij: “het spijt me.” “Huilt u maar, ik ben hier nu toch.” Hij lacht wat, vertelt, vertelt en vertelt.” Zijn vrouw, halverwege 70, dementeert. Zij was altijd een charmante dame. Samen runden ze hun bedrijf, werkten veel en hadden weinig tijd voor sociale contacten in de buurt. Daar hadden ze toen ook geen behoefte aan. Nu voelt hij zich eenzaam.  Twee keer per week gaat zijn vrouw naar de dagopvang, dan heeft hij gelegenheid om de administratie bij te werken en huishoudelijk werk te doen. “Maar dan ben ik zo alleen.” Je ziet zo op het eerste gezicht niets aan zijn vrouw. In zijn buurt is er onbegrip. “Dat doet mij zo’n pijn. ‘k Had nooit bedacht, dat wij beiden ooit in zo’n isolement zouden komen.” We drinken thee, ik maak hem attent op instanties en het Alzheimercafé in Molenhoek maar als ik wegga is hij nog steeds verdrietig. Hij loopt mee naar de deur, zegt dat hij het prettig vond om even te praten en zegt ook: “zeg het maar tegen niemand.”

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over eenzaamheid en Alzheimer? Bel naar 024 – 357 05 70.

Share Button

Lokaal Sociaal

Zomer 2017. Telefoon. Theo Kersten uit Gennep belt. Hij is voorzitter van de lokale afdeling PvdA Gennep, Bergen en Mook en Middelaar. Hij valt met de deur in huis. Of ik mij verkiesbaar wil stellen voor de gemeenteraadsverkiezing 2018 in de gemeente Mook en Middelaar. Oeps!

Links en rechts word ik gevraagd voor vrijwilligerswerk, maar deze bus van links had ik niet zien aankomen!

“Hoe komt u erbij om mij te vragen?” Hij vertelt. En ach, niets menselijks is mij vreemd… Als Die en Die je hebben voorgedragen…  Ik ga erover nadenken. Een week later belt hij weer. “Ik weet het nog niet.”

Ondertussen spreek ik met verschillende mensen uit de gemeente Mook en Middelaar die de PvdA en de gemeentepolitiek een warm hart toedragen. En ja, dan krijg je verhalen. Leuke en minder leuke. “Soms gedoe.” Ik besluit, dat ik voor gedoe geen tijd ga vrijmaken. Zeker niet als het uitgangspunt voor iedere partij in principe gelijk is! Want waar moet gemeentepolitiek voor zorgen? Dat inwoners een veilige en plezierige woonomgeving hebben, toch? Dat er kansen en mogelijkheden worden geboden en dat ondernemers kunnen ondernemen.Ga ik het wel doen of niet doen. Ik tel m’n knopen. De een zegt ‘Ja, moet je doen!’ De ander ‘…’ Twijfel.

Maar dan komt Lee Tonnaer…

Op de fiets.

Hij is fractievoorzitter van de club in Mook en Middelaar.

We zitten aan mijn keukentafel.

Hij straalt. Vertelt. Is enthousiast. Vrolijk.

Is PvdA’er in hart en nieren. Ik niet en dat vertel ik hem. En ook dat de landelijke PvdA partijpolitiek en geklungel in de afgelopen jaren nou niet altijd iets is om trots op te zijn. “Dat is toch geen reden om lokaal niet mee te doen; PvdA Mook en Middelaar is Lokaal Sociaal en democratisch. Daar richten wij ons op. Samen sterker. We hebben een stevig programma. Luisteren goed naar onze leden. En niet alleen naar leden. Wij maken ons sterkt voor alle inwoners van Mook en Middelaar. Doe je mee?”

Hij vertelt ook dat de sfeer bij het PvdA-team in Mook en Middelaar altijd prettig is.

Zeg tegen zoveel lokale ‘recht uit het hart’ en enthousiasme maar eens nee…

Langzaam ga ik overstag.

Mijn plek op de lijst geeft mij géén kans op een plaats in de raad en dat is helemaal oké. Wel laat die plek zien dat ik vanuit een andere positie wil meehelpen om ‘PvdA Lokaal Sociaal’ in de gemeente Mook en Middelaar breder op de kaart te zetten.  Daar heb ik met plezier ‘ja’ tegen gezegd.

21 maart 2018 zijn de verkiezingen. “We” gaan voor drie zetels. Een uitdaging! Wil jij ook meedoen om PvdA Mook en Middelaar nog krachtiger en nog meer Lokaal Sociaal te maken? Je bent van harte welkom!

Share Button

Karl-Heinz Jonen uit Well: “Je weet pas wat dementie en mantelzorg betekent als het je overkomt.” 

Karl-Heinz, charmant verontschuldigend: “Nederlands praten vind ik soms niet gemakkelijk. Hubertine, mijn vrouw is Nederlandse en spreekt vloeiend Duits. Zij heeft mij verwend door altijd Duits met mij te praten. Dat doen we vanaf onze eerste ontmoeting in 1967, 50 jaar geleden. Dat doen we nog steeds…”

Krachtige tachtiger. Vrolijk, met liefde en soms geëmotioneerd vertelt hij over Hubertine die lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Ruim vier jaar heeft Karl-Heinz haar, met behulp van thuiszorg, huisarts en vrienden, thuis begeleid en verzorgd. “Je weet pas wat dementie en mantelzorg betekent als het je overkomt.”

Na enige omzwervingen woont Hubertine sinds december 2016 in De Eldershof in Well. “Ik ben zo blij, dat zij weer in Well woont! Bijna iedere dag ga ik naar haar toe. Met mooi weer op de fiets.” Hij laat mij een gedichtje lezen, ‘Zorg voor mij als ik ga dwalen.’ Het hangt ingelijst aan de muur waar ook foto’s van Hubertine hangen. Stralend lacht zij naar de fotograaf. “Vanaf het eerste moment dat ik haar zag wist ik: Zij wordt mijn vrouw!” Lachend: “Zij is de liefde van mijn leven. Wij genoten van elkaars aanwezigheid, van de kinderen en onze paarden. Ja hoor, wij hadden ook weleens woorden, gelukkig nooit lang! Hubertine krijgt nu goede zorg en ik krijg ondersteuning van Sanne Giesbers, de mantelzorgondersteuner van de Gemeente Bergen. Daar ben ik blij mee. Zij helpt bij praktische zaken, geeft advies en biedt een luisterend oor. Zorgen voor Hubertine was zwaar, haar niet meer thuis hebben ook! Ons leven is nu zoals het is. Hubertine’s ziekte heeft mijn liefde en zorg voor haar niet verminderd. Naast de dementie is zij ook blind geworden. Maar als ik bij haar kom, tegen haar praat en haar aanraak, dan herkent ze mij!  Ook zulke momenten delen met mijn mantelzorgondersteuner, vind ik fijn.”

Vragen? Sanne Giesbers, Mantelzorgondersteuning & Vrijwilligerszorg gemeente Bergen is te bereiken op dinsdag, woensdag- en vrijdagmorgen via telefoon 0485-348383 of mail naar info@bergen.nl

Share Button