Leven is Lef – Genieten van nieuwe liefde

“Kijk.” Hij haalt een foto uit zijn portefeuille. “Op deze foto was Lidia een jaar of 16. En op deze is ze 19, toen kregen we verkering. Ik weet nog goed, het was 1 februari 1951. Na afloop van het jaarlijks afscheidsbal van de dansschool vroeg ik of ik haar naar huis mocht brengen. Nee, ik heb haar toen geen zoen gegeven. Ik heb haar netjes tot aan de voordeur gebracht en een hand gegeven, maar vanaf dat moment wisten we dat we verkering hadden. De andere week heb ik dat wel gedaan…  Later zijn we verloofd en in 1957 getrouwd. Op een mooi kastje in de kamer staat de trouwfoto. Beetje verlegen lachend kijken ze elkaar aan. “Witte paarden trokken de koets.” Boven het kastje hangt nog een foto van Lidia als bruid gehuld in een wolk van witte tule. “Mooi hè.” Op de schoorsteen een foto van haar op oudere leeftijd en in zijn portefeuille nog een van kort voor haar overlijden. Lidia werd ziek. “Vandaag, 18 oktober, is het precies 7 jaar geleden dat ze is gestorven. Dat is wel frappant hè. Daarom ga ik vanmiddag een poosje naar het kerkhof. Ze ligt hier begraven achter de kerk. We kenden elkaar 58 jaar, 52 jaar getrouwd. Ja, we hebben het goed gehad maar we mopperden ook weleens, hoor. Onze zoon heeft een verstandelijke beperking, die woont bij Dichterbij en mijn dochter woont in Helmond. Daar heb ik een goed contact mee, maar Helmond is niet naast de deur. Vooral op zondag voelde ik mij eenzaam. Ik heb hulp gehad van een maatschappelijk werker om het verlies van Lidia te verwerken. Die bleef erop aandringen dat ik de draad weer zou oppakken. Die zei: “Ga klaverjassen. Dat doet u graag!” Maar dat doen ze hier in ’t dorp niet. Uiteindelijk vond ik een klaverjasclub in Boxmeer. Dat is van hier niet zo ver. Ik kreeg daar aardige kennissen.”

Via het internetcafé van de KBO kwam Rieni in contact met de computer en met internet. Hij was toen 79 jaar. Rieni was er zo enthousiast over, dat hij al gauw een laptop kocht. Met een twinkeling in z’n ogen zegt hij: “Lenie, mijn vriendin, ken ik via de computer.” Een foto van hen beiden, waar de blijheid vanaf spat, staat op de piano, “We kennen elkaar nu drie jaar en het is nog steeds leuk.” Hij lacht vrolijk. “We hebben een latrelatie. We komen in de weekenden bij elkaar. En we bellen. Iedere avond! En soms ook tussendoor. Sinds Lenie en ik een relatie hebben, heb ik weer plezier in het leven. Ik geniet volop, heb daardoor ook weer zin om in de tuin te werken. En we gaan overal naar toe. Meteen toen wij elkaar zagen, voelden we dat het goed was. Ja, vlinders in m’n buik. Lenie is nu 79 en ik ben 84. Zo fijn om weer van iemand te houden. Ik gun alle mensen het lef om weer open te staan voor een nieuwe liefde! Ik geniet ervan!” Met een grote glimlach: “Lenie ook!”

Leven is lef verschijnt 10 x per jaar.

Geschreven door  Gerie van der Land, www.schrijverij-gerie.nl  in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur. Vragen of opmerkingen over Leven is Lef? Bel dan naar (024) 357 05 70.

Share Button

Onder ogen durven zien dat er een einde is en dat goed regelen

Leven is Lef

‘Mijn onzekerheden, zorgen en angst heb ik opgeschreven. Ook mijn zekerheden, mijn rotsvast vertrouwen in de Lieve Heer, God.  Ik geloof in het mysterie na de dood, dat mijn ziel behouden blijft. Dat schrijven heb ik naar mijn behandelend arts gestuurd. Sympathieke man. Ik vroeg hem: ‘Als ik uw moeder was, wat zou u mij dan adviseren?’

Glimlachend kijkt Lina Epskamp mij aan en zegt: ‘Ik volg zijn advies. Niet opereren, geen chemo. Kiezen voor kwaliteit van leven.’

Lina is 82 jaar. ‘Ik wil graag zo lang als ik leef gelukkig blijven. Mijn leven is goed en mooi en ik ben dankbaar voor alles wat op mijn pad is gekomen. Ik heb een mooi en vol leven, God heb ik lief en ik ben goed voor mijn naasten. Als ik iets doe voor een ander, brengt mij dat dichter bij God en zelf word ik er blij van.’

Ze vertelt over haar gelukkige jeugd en twee grote liefdes in haar leven. God en haar man Karel. Ook dat ze als jong meisje hevig verliefd was op de kapelaan in haar dorp, de latere bisschop Bluijssen. Om hem te zien fietste ze een extra rondje om de kerk. Vanwege pubergedrag vonden haar ouders het een goed idee om Lina naar kostschool te sturen. ‘Op kostschool heb ik een goede tijd gehad. De nonnen inspireerden mij. Ik wist het zeker: Ik wilde God dienen.’ Lachend: ‘Ja aan de ene kant mijn liefde voor God en aan de andere kant de verliefdheid voor kapelaan Bluijssen.’

Lina werd non. Leerde en studeerde. Kweekschool. Theologie, muziek. Ging lesgeven. En toen ontmoette zij Karel… Ze gingen van elkaar houden. Om een lang verhaal kort te maken. Het proces om afstand te nemen en uit te treden duurde zeven jaar. Ze trouwden. ‘Wij zijn zo gelukkig geweest. Karel liet mij in mijn waarde. Stimuleerde mij. Ik mocht zijn wie ik ben. Vanuit ons geluk kan ik dit nu ook aan!’ Karel stierf op 54-jarige leeftijd.

Het bericht van de arts is amper ingedaald. Kanker. Lina praat er ogenschijnlijk gemakkelijk over. Bij het maken van de foto’s maken we grapjes. Zoeken samen de mooiste uit. ‘Deze kan zo op het bidprentje.’‘Ja, ik sta erop, zoals ik nu ben. Ik blijf optimistisch.’ Ze laat mij  ‘de’ foto zien, ingelijst. ‘Voor in de kerk.’ We zijn het erover eens: ‘Onze’ foto met de gele helianten is vrolijker. ‘Zo wil ik graag herinnerd blijven.’

Van harte hoopt Lina dat ze nog lang ‘gewoon’ mag leven. Dat de kanker haar goed is gezind, want er is nog zoveel te doen. ‘Ik huil, maar ik ervaar zoveel liefde, ontvang zoveel hartelijkheid. Ook dat jij nu op mijn pad komt.’

Lina woont alleen, is actief in de buurt en kerkgemeenschap. Gaat wekelijks naar de gym, haalt dan ook meteen een kennis op die zelf niet meer kan autorijden, gaat 1 x per maand eten bij het Eetpunt in Middelaar. ‘Aan meer heb ik geen behoefte. Ik vind koken zelf zo leuk.’ En ze leest en schrijft, en, en en… Staat midden in het leven.

Lina heeft ondertussen haar begrafenisverzekering gecheckt en haar testament gemaakt. Ook haar afscheid geregeld. ‘In de kerk van Middelaar. Dat wordt feestelijk…  Kom je ook?’

Leven is Lef!

Share Button

“Mijn passie is andere mensen gelukkig maken”

Sponsor in de spot

Gerie van der Land-Zijderveld ontmoet

Ronny Aarts, mede-eigenaar Coffee@Work Barneveld

“Mijn passie is andere mensen gelukkig maken”

koffie-muziekbalk

Koffie. Dat is niet zomaar iets!  Daar kunnen mensen zich op verheugen. Heeft componisten geïnspireerd. Tekstschrijvers enthousiast gemaakt. Bovenstaande muziek en tekst was een regelrechte hit in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Heel Nederland zong mee:

Koffie, koffie, lekker bakkie koffie
Jongens wie lust er een kop
Koffie, koffie, lekker bakkie koffie
Wat knapt de mens daarvan op

Wist je dat:

  • in 900 voor Christus de Arabische arts Rhazes in een van zijn geschriften al vertelt over de werking van koffie?
  • alleen al in Nederland de koffieconsumptie gemiddeld 6,9 kg ofwel 145 liter koffie per hoofd van de bevolking op jaarbasis, bedraagt. Omgerekend in kopjes (6 gram koffie per kopje van 125 milliliter) is dat ruim 3 kopjes koffie per dag. 6,5 miljoen liter per dag!
  • koffie in principe met elke watertemperatuur kan worden gezet?
  • je geen kokend water voor het zetten van koffie moet gebruiken? Kokend water zorgt namelijk voor een bittere smaak. De ideale temperatuur voor koffiezetten is tussen 88° en 92°.
  • tijdens het branden van koffiebonen er meer dan 800 geur- en smaakstoffen vrijkomen.
  • 58% van de Nederlanders hun eerste kopje koffie al voor 8.00 uur ’s ochtends drinkt.
  • elk kopje koffie in de kantine van Groesbeekse Boys vers wordt gezet?
  • de koffie in de kantine wordt geleverd door Coffee@Work, gevestigd in Barneveld? En dat Boyslid Willy Derksen het liefst een Wiener Melange drinkt?
  • Coffee@Work is gespecialiseerd in overheerlijke espresso, koffie en cappuccino voor op het werk en in kantines. Maar dat niet alleen. Zij hebben ook Coffee@Home Dat is lekker luxe en gemakkelijk voor thuis. (Iets voor u?)
  • Ronny Aarts, algemeen directeur van Coffee@Work in Malden woont en een achterneef is van Boysvoorzitter Harm Hubers? “Van zijn moeders kant.” En wist u dat zij samen hebben gestudeerd? Breed lachend zegt hij: “Ook gefeest. En stiekem gerookt en achter de vrollie aan. Menig kermis ben ik bij Riet en Jo, de ouders van Harm, blijven slapen zonder dat zij dat vooraf wisten.”

“Ik kom wel naar de kantine,” zegt Ronny als ik hem bel.  We kennen elkaar niet.  Hoe handig is internet!  Ik vind foto’s van een vrolijk kijkende man met een kop koffie in de hand. Ook foto’s waarop hij vriendelijk/trots kijkt. Maandag 29 augustus, de zon schijnt. Via de zijdeur komt hij binnen. Lang. Verende tred. Sympathieke uitstraling. ”Ronny Aarts?”

“Ja, dat ben ik.” Hij lacht: “Hallo. Wat leuk, dat wij een artikel krijgen in Schup Is. Twéé pagina’s? Hartstikke leuk.” Een gedeelte van de maandagmiddagploeg zit nog aan de koffie. Hij schudt handen. Luistert naar de verhalen, drinkt koffie mee. “Doe mij maar gewone koffie.” Hij praat gemakkelijk. Vertelt met verve over zijn bedrijf, met liefde over zijn gezin en met plezier over zijn goede herinneringen aan zijn middelbare schoolopleiding op de NSG, over zijn hbo-studie en over kermis vieren in Groesbeek.

Drie jaar lang pikte hij vanuit Malden, iedere dag, Harm op en dan reden ze van de Bredeweg naar Arnhem. Beide met vlag en wimpel geslaagd. Harm bedrijfseconomie en Ronny Logistiek.

Koffie, koffie, lekker bakkie koffie…

Van jongs af aan wist Ronny dat hij een bedrijf wilde leiden en iets voor zichzelf wilde beginnen. Daarbij had hij een wensenlijstje: “Product en dienst moesten zowel mij als de klant gelukkiger maken.” In 2006, hij was toen 37 jaar, deed die kans zich voor! Zijn zwager, Peter Canta, die in Nijmegen woont, was in 1997 gestart met Coffee@Work in Barneveld. Barneveld heeft een uitstekend ondernemersklimaat, kent de minste werkelozen en de loyaliteit van werknemers is hoog. Peter bood met Coffee@Work een op maat koffieconcept voor bedrijven, scholen, instellingen en kantines. “Het bedrijf groeide. Klanten van Groningen tot Maastricht. Met de nadruk op midden Nederland. De vijf medewerkers konden de vraag amper aan.”

Wat knapt een mens daarvan op

Peter besprak met Ronny de kansen en mogelijkheden tot verdere groei en ze besloten om samen verder te gaan. Ronny kocht de helft van de aandelen. De taken werden verdeeld. Peter commercieel directeur en Ronny algemeen directeur. “Dit voelde meteen goed. Koffie inspireert. Geeft energie. Even een moment voor jezelf. Of juist gezellig samen ‘een bakkie doen.’ Van een lekkere kop koffie word je blij! Koffie is als cement tussen de stenen, bindt en brengt mensen samen. Koffie is genieten. Geeft een geluksmoment. ”De groei van het bedrijf zette verder door. Momenteel staan er 22 mensen op de loonlijst. In 2018 zijn dat er 25 waarmee we dan een kleine 4000 klanten bedienen.”

Trots?

Serieus zegt hij: “Ja, dat ben ik. Trots en gelukkig. Weet je wanneer ik dat bewust voel? Tijdens het kerstdiner, met elkaar in mooie kleren in goede harmonie aan tafel. Of dat nu met de medewerkers is, of met de familie.  Naast trots, voel ik dan ook bewust de verantwoordelijkheid die ik heb voor zoveel gezinnen. Mijn passie is om mensen gelukkig te maken. Daar is mijn leven op gericht. Wie goed doet, goed ontmoet. Ook in ons personeelsbeleid is dat een speerpunt. Wij bieden medewerkers faciliteiten om met een glimlach hun werk te kunnen doen. Ook op het gebied van personeelsbeleid blijven we ons ontwikkelen. We hebben nu het traject van Duurzame Inzetbaarheid ingezet. Wat inhoudt, dat je medewerkers kansen biedt om te doen waar zij goed in zijn. Een uitdagend traject.”

“Waar wij ons in onderscheiden? Wij hebben een goed team, met een jaarlijkse groei van 15% groeien we harder dan de markt, hoe dat komt?  Wij geven de klanten persoonlijke aandacht. We zijn toonaangevend en bieden onze klanten vakmanschap en constante kwaliteit, zowel op het gebied van de koffiebonen, als wat betreft apparatuur, service en onderhoud. En,” hij zegt het met een lach: “Wij brengen onze klanten altijd een lach met lekkers. Of wij bieden een oplossing. Die doelen houden wij ons dagelijks voor ogen. Ik zie voor ons bedrijf de toekomst vol vertrouwen tegemoet.”

Ronny Aarts in het kort

En dan is er koffie? “Voor mij is dat ‘gewone’ koffie. Zwart.”

Getrouwd met: “Esther Canta uit Nijmegen. Wij hebben twee dochters. Pleun is 15 jaar en Jade 12 jaar. Pleun gaat al uit bij de Linde. Dat vind ik leuk. Vertrouwd.”

Je bent een leuke vader? “Ik houd van discipline en regelmaat en vind respect belangrijk. Maar Ik denk wel dat zij mij een leuke vader vinden…” Dan vrolijk glimlachend: “Dat weet ik eigenlijk wel zeker!”

Beschrijf je zelf eens in drie woorden? “Open. Toegankelijk. Gedreven.”

Aardige man dus?   “Ja. Ik geef graag. Onvoorwaardelijk. Ik ben positief. De wijsheid van Boeddha spreekt mij aan.”

Supporter van: “NEC. En van Juliana Malden. Daar ben ik lid van.”

De beste voetbalclub van Nederland. “NEC!”

Wat voor sport doe je zelf? “Hardlopen en ik speel golf.”

Wat en waar eet je het liefst? “Ik eet het liefst Chinees. Halen en dan lekker thuis opeten. Héérlijk!”

Mooiste boek: “Het Doel van de Israëliër Eliyahu M. Goldratt. Daarvan zijn wereldwijd ruim 5 miljoen boeken verkocht. Een managementboek in de vorm van een roman. Heel indrukwekkend en bijzonder.”

De autoradio staat altijd op: “RADIO 10. De hele dag de grootste hits aller tijden.”

De eerste CD die je kocht: “Volgens mij was dat It’s My Life van de Engelse band Talk Talk.”

Mooiste vakantieland: “Met afstand Thailand! In alle opzichten. De geuren, de kleuren. De cultuur. De natuur, schit-te-rend. Afgelopen vakantie zijn we er geweest. Ik vond het de reis van m’n leven. Het was in één woord ge-wél-dig! Ook om te ervaren dat de meest arme mensen daar oprecht gelukkig zijn met wat ze wel hebben en glimlachen. Bijzondere ervaring en gewaarwording. Dat vonden wij alle vier.”

Nog jaren sponsor bij Groesbeekse Boys?  Hij lacht hartelijk. “Wij nemen onze maatschappelijke verantwoordelijkheid serieus. En ja, Harm is natuurlijk familie.”

Meer weten over Coffee@Work en Coffee@Home, kijk dan op www. Coffeeatwork.nl 

Share Button

Mariëtte Bruijsten: “Ik ben zo blij dat ik er weer ben!”

Het kan je zomaar overkomen. Ziek. En dan niet zomaar een griepje. Maandenlang was Mariëtte Bruisten uit Oeffelt uit de running. Zij dacht er op enig moment zelfs aan om er ‘dan maar mee te stoppen.’ Met alles! Aan alle kanten werd ze gesteund door haar man Herman en haar gezin. De ‘winkel’ draaide door, maar Mariette kreeg dat maar half mee. Of eigenlijk helemaal niet! Herman hielp met plezier de bezoekers en pakte alles mooi in. Maar hij mistte Mariette en dat deden de klanten ook. Van alle kanten kwamen kaartjes en bemoedigingen.

Nu Mariëtte erop terugkijkt zegt ze: “‘Ik ben zó blij dat ik er weer ben! Dat ik niet heb opgeven, dat mijn lichaam zich herstelt en dat mijn gezin mij zo heeft gesteund. Gelukkig ligt die nare periode achter ons.” Van lieverlee kreeg zij weer meer energie en als ze dan door de kamers met speelgoed liep, kreeg ze er toch weer zin in om zelf met de kopers in gesprek te gaan. “Het is zo leuk, om met een moeder of een oma een mooi cadeau voor hun (klein)kind uit te zoeken. Of om met een kindje door het huis te dwalen en zo’n blij koppie te zien. Daar word ik vrolijk van. Dat is genieten. Wat ik ook zo leuk vind is dat hier mensen komen die hier kwamen als kleuter en nu als moeder of vader. Zo fijn om ze nu weer in goede gezondheid te spreken. “

Het speelgoed en de lieve poppen die Houtenspeelgoed Mariëtte verkoopt is ontwikkelingsgericht en bestemd voor kinderen van 0 tot 6 jaar. Het zet aan tot ontwikkeling en prikkelt de fantasie.

Graag bedankt zij iedereen, die haar tijdens haar ziekte heeft gesteund. Uit de grond van haar hart zegt ze: “Dank u wel! Ik ben er weer!”

Van harte welkom in de Urlingestraat in Oeffelt.

Share Button