Leven is lef

HEBT U HET LEF OM ALS MANTELZORGER UW GRENZEN AAN TE GEVEN?

Als mantelzorger je grenzen aangeven, blijkt in de praktijk niet gemakkelijk te zijn. Hardop zeggen dat het je soms zwaar valt, daar rust een taboe op, lijkt het. Verschillende mantelzorgers haken af, als ik vraag of ze daarover willen vertellen voor deze rubriek. “Nee, daar heb ik het lef niet voor, stel je voor dat mijn vader het leest!” Volgens tellingen telt Nederland op dit moment 2,6 miljoen mantelzorgers. Soms word je het van de ene dag op de andere. Je partner wordt ziek of je kind, of een goede vriend. En soms word je het van lieverlee, voor de buurman, tegen wil en dank, want, ‘iemand moet het doen.’ Een weg terug is er bijna niet.  Sommigen weten niet eens dat er een mantelzorgvergoeding bestaat en grenzen aangeven, dat lijkt zo onaardig.

“Ik vind het een lastig onderwerp.” XXX, is 58 jaar, getrouwd, heeft geen betaalde baan, haar kinderen zijn volwassen en hebben inmiddels zelf kinderen, haar man is herstellende van kanker. Haar moeder is 91. Die woont zelfstandig. “In een veel te groot huis, met een tuin voor en achter. Mijn moeder is gelukkig goed bij haar verstand, maar fysiek heeft ze nogal wat veren moeten laten. Een keer in de week is er huishoudelijke hulp, al het overige komt op mij neer. Al jaren. Mijn broers wonen verder weg. Ik doe het met liefde. Ook uit plichtsbesef, we kunnen het gelukkig goed met elkaar vinden. Maar ik doe het niet altijd met plezier! Zeker niet toen mijn man ook mijn zorg extra nodig had. Mijn hoofd liep om!  De tuin, de boodschappen, de cardioloog, naar de oogarts, de pedicure, de schoonheidsspecialiste, de kapper,  de medicatiedoos, contacten met de thuiszorg, bezoekjes aan haar kennissen. Mijn grenzen aangeven? Dat geeft mij een enorm schuldgevoel. Bovendien, als ik het niet doe, wie doet het dan wel?”

Leven is lef verschijnt 1x per maand. Wordt geschreven door www.schrijverij-gerie.nl in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur  (024) 357 05 70. Ook voor uw vragen over mantelzorg.

Share Button

Sponsor in de spot Willie Coenen, autotaalglas Nijmegen

“Dit is een toplocatie!” Hij lacht, zijn ogen stralen. “Twee jaar onderhandeld om hier te komen. We zitten hier nu vier weken.  Het werkt fijn!  En we krijgen complimenten van klanten.  Als ik ’s avonds naar huis rijd en dan het pand met het verlichte reclamebord zie, dan denk ik: Yess!! Het is gelukt!  Ja, dat blije gevoel heb ik tot nog toe iedere dag. ik ben er trots op dat we hier nu zitten.

Subsponsor Willie Coenen is geboren op de Bredeweg in Groesbeek. Vanaf z’n dertiende opgegroeid in het dorp, op de Zevenheuvelenweg,  getrouwd met Rianne Queens uit Milsbeek, (u weet wel, van schoenenzaak Coenen in de Zandstraat in Gennep) en vader van twee dochters , Marielle (26) en Ilse(24) én van twee zonen. Een tweeling.  Roel en Niels (21 jaar). Zij spelen met plezier bij  Groesbeekse Boys Zaterdag II.

We ontmoeten elkaar in zijn nieuwe bedrijfspand in Wijchen, waar hij als franchisenemer autotaalglas , samen met zijn team, snel en vakkundig ruitschade aan auto’s herstelt. Willy heeft  nu een pand van 550 m2 met meer dan 300 autoruiten op voorraad.  In alle soorten en maten en van de allerbeste merken. “Mijn nieuwe pand staat vlak bij die bekende rotonde met die drie kubussen van kunstenaar Rens Jacobs.  Het kan niet missen.”  Vlaggen wijzen de weg.  Ik stop bij Bijsterhuizen 3003B: autotaalglas!  Voorheen was Van der Stad in dat pand gevestigd. Vanaf de A326 rijdt het verkeer af en aan. “Hier rijden  per minuut meer auto’s langs mijn bedrijf, dan bij de oude locatie aan de Holtakkerweg in Nijmegen, in een heel jaar!”

Goede voorzieningen.

Fraaie entree, alles fris en helder. Het ruikt nog nieuw. De grote glaswand, die de werkplaats scheidt van de entree, glanst. De vloer in de werkplaats ook!  De receptie annex wachtruimte ziet er mooi uit. Links de balie en een luxe toiletgroep. Rechts een grote leestafel met comfortabele stoelen en een koffiehoek. Daarnaast een kleinere ruimte met twee bureaus waar mensen, die willen doorwerken terwijl ze wachten tot de klus is  geklaard, ongestoord kunnen werken. Alle faciliteiten zijn er!

Daar gaan wij zitten. Willie zorgt voor koffie  en vertelt over hoe hij 17 jaar geleden als franchisenemer bij Autotaalglas Nijmegen  zijn carrière is gestart.

“Ik kom niet uit deze branche. Op de MEAO heb ik de administratieve richting gekozen. Na het behalen van mijn diploma had ik geen beeld  van welke kant ik ermee op wilde. Bovendien verdiende ‘op het dak’ beter. Met veel plezier ben ik vijf jaar dakdekker geweest. Alles in de praktijk geleerd. Daarna ben ik als buschauffeur gaan werken bij de Zuid-Ooster. Na drie jaar werd mij de functie van verkeersleider aangeboden en uiteindelijk ben ik daar nog zeven jaar als logistiek manager gewerkt. Nee, dat word je niet zo maar, daar moet je flink voor studeren. Dat deed ik in de avonduren. Vanwege reorganisatie kwam mijn baan in Nijmegen op de tocht; hield daar op te bestaan. Er was wel de mogelijkheid om als manager overgeplaatst te worden naar een andere vestiging, maar dat paste  toen niet in ons gezin. We hadden het allemaal naar onze zin in Groesbeek.  Ik heb er niet op gewacht om ontslagen te worden,  heb gebruik gemaakt van de afkoopregeling. Juist toen dat speelde kwam, vanwege een ruitschade aan mijn  auto, autotaal Nijmegen op mijn pad. Ik raakte met de toenmalige franchisenemer aan de praat. Hij vertelde dat zijn bedrijf te koop stond.  Ik ben mij gaan verdiepen in de materie. Het leek mij wel wat!”  De deal werd snel gesloten. “Ik heb geen dag zonder werk gezeten. En nooit spijt gehad van mijn keuze. 

Willie ging weer iets doen waar hij niet voor was opgeleid.

Hij vond het een uitdaging,  zag mogelijkheden en zakelijk een mooie toekomst. “Ik was nog jong, 37 jaar, toen ik startte. Ik ben begonnen met drie maanden leren bij verschillende autotaalglasvestigingen in Nederland en ben mij steeds blijven scholen en ontwikkelen. Met vallen en opstaan steeds verder gekomen. Daarbij altijd in ’t vizier gehouden dat het gaat om de klant. Die heeft een vervelend probleem, die wil zijn auto niet missen en zo snel mogelijk geholpen worden. Daarom is mijn bedrijf, binnen een straal van circa 30 kilometer rond Nijmegen alle dagen van de week, ieder uur te bereiken. Wij helpen altijd! En graag! Ook op locatie. En als de ruit is gezet, geven wij de klant een kleine attentie. Als er kinderen bij zijn geven we die een leuke sticker of een pen van autotaalglas en als het warm weer is geven we de klant een flesje water mee.   Ik ben er trots op, dat mijn bedrijf en alle andere Autotaalvestigingen, als enig ruitschadeherstelbedrijf in Nederland met alle verzekeraars en leasemaatschappijen in Nederland  samenwerkt! En ook voor WA klanten zijn wij het goede adres. Die krijgen bij ons dezelfde service en een goede prijs en ook voor hen poetsen wij de ramen en zuigen we de auto uit.

Ondernemer in hart en nieren.

Willie durft risico’s te nemen en te investeren. Hij geef graag nieuwe ontwikkelingen een kans en deelt graag successen.  Hij hecht eraan om vriendschappelijk met zijn vier medewerkers om te gaan.  Zelf werkt hij op alle fronten mee.  Doet daarbij ook nog zijn eigen boekhouding en belastingaangifte en doet die ook voor het bedrijf van Rianne! “Dat vindt ik leuk om te doen én het houdt mij met de neus op de zaken!”  Het aantal werkstations in de loods is geen overbodige luxe. Zijn kalibreermachine is een aanwinst!  Daarmee is Autotaal Nijmegen één van de eerste in Nederland en uniek in de regio. “Ja, een kostbaar apparaat, maar we kunnen daarmee extra service bieden.  Met   het  kalibreren worden camerasystemen en sensoren weer afgesteld na het vervangen van de voorruit. Veiligheid voorop!”

Willie Coenen in het kort:

Je bent geen lid van Groesbeekse Boys? “Nee. bij niet een club,  ik hou eigenlijk niet zo bijzonder van voetballen.”

Dan maar meteen erachter aan:

De beste club van Groesbeek is: “Ik heb echt geen voorkeur.”

Je bent een leuke vader? “Hij lacht hartelijk en zegt uit volle borst: “Ja! Dat ben ik! Ja, dat weet ik wel zeker.”

Beschrijf jezelf in drie woorden. “Dat vind ik lastig. Hij denkt  na. Dan vlot achter elkaar: “Op één zet ik doorzetter op twee, behulpzaam. En dan zou ik het niet weten.”  Ik help hem wat. “Je lijkt mij wel geduldig?” “O nee! Daar denkt Rianne beslist anders over.”  Dan weet hij het!  “Op drie komt : Afspraak is afspraak. Daar ben ik erg van.”

Wat eet je het liefst? “Gewoon.  Lekkere aardappels, groenten en vlees. Maakt mij dan niet uit wat.”

En als je uit eten gaat? “Dan vind ik het eten bij La Vie, en Dikke Mik in Groesbeek en de Plasmolense Hof in Plasmolen lekker en gezellig.”

Hobby? “Mijn werk is mijn hobby.”

Sport? “Actief iets doen lukt me niet meer, door m’n hobby…”

Autoradio staat op: “Radio 2.”

Kijkt op tv graag naar: “Pauw. Iedere avond vaste prik.”

Mooiste vakantie: “Griekenland! Samen met Rianne van eiland naar eiland hoppen. Dat vond ik heel leuk.”

Je bent subsponsor bij Groesbeekse Boys omdat: “Mijn jongens er met plezier voetballen en ik op deze manier een steentje kan bijdragen.”

Geschreven voor Magazine Schup Is, clubblad van R.K.S.V. Groesbeekse Boys, december 2015.

 

Share Button

‘Jemig Ria! Dat is een tatoeage!?’

 Zielsveel

‘Bert wilde niets weten van tattoos. Ik heb hem toch laten zetten. Nu heeft hij er ook een. Onze jongens ook! Hen heb ik geadviseerd om dat na hun 21ste te doen.Je moet daarmee niet over één nacht ijs gaan.’  Ik houd zielsveel van Bert. Ik heb geen woorden om dat uit te drukken. Hij is mijn zuurstof. Al 35 jaar. Het is fijn te weten dat ik dat ook ben voor hem! We hebben het goed samen. Ook met onze vier jongens en hun aanhang. We zijn ook al opa en oma, dat is zo leuk. We zijn 28 jaar getrouwd. Vandaag! Op de verjaardag van Bert. Vanavond gaan we gezellig uit eten. Ze lacht en zegt dan: We hebben respect voor elkaars verschillen, maar kunnen ook zielsveel ruziemaken!

‘Jemig Ria! Dat is een tatoeage!?’

Jaren geleden. Dit interview brengt ons weer samen. Ria en ik kennen elkaar van lekkere kooklessen in Nijmegen. Op enig moment besloten we om samen te rijden. Dat deden we een paar jaar. We spraken onderweg over ditjes en datjes en hadden kook- en eetplezier met nog acht andere vrouwen. We zaten aan tafel. Op enig moment meen ik een zwart vliegje in Ria’s nek te zien. Ik wuif het weg. Nog eens. Vliegje blijft zitten. Ik veeg. Kijk. Kijk nog eens! Geloof mijn ogen niet. ‘Jemig Ria! Dat is een tatoeage!?’ Negen paar vrouwenogen zijn op haar gericht. Die kleine ranke blonde Ria, een tattoo?  Ze trekt haar shirtje wat hoger, zegt: ‘Die heb ik uitsluitend voor mijzelf.’ ‘Laat eens zien?’ De anderen vallen bij: ‘Een tattoo!? Jij Ria??’ We dringen aan. Het shirtje gaat omhoog… Trots.   ‘Wauww.’ We keken onze ogen uit. Vliegje bleek het uiterste puntje van een grote tekening. ‘En dan ook nog een vette motor erbij,’ zei een van de vrouwen. ‘Die heb ik,’ zei Ria, ‘een Harley Davidson!’ We verslikten ons bijna in alle lekkers. Een motor én een tattoo! Vet!  ‘Op mijn motor voel ik me vrij en met mijn tattoos sterk.’

Hommage aan mijn vader

Tijden zijn snel veranderd.  Tattoos overal. We lachen om het verhaal van de vlieg, die geen vlieg was, maar een enorm kostbaar kunstwerk op haar rug. Ter nagedachtenis aan haar vader. ‘Mijn vader stierf toen hij veertig was. Ik was negen jaar. Mijn moeder hertrouwde. De  verbinding met mijn biologische vader bleef. Ter gelegenheid van mijn 40ste verjaardag heb ik mijzelf mijn rugtattoo cadeau gedaan, een hommage aan hem! Die tattoo geeft mij kracht en geeft mij een gevoel van verbondenheid met mijn vader. Ja, ik kijk er graag naar. Dat doe ik regelmatig.’

Dankbaar

‘Vanaf mijn veertigste verjaardag heb ik mijn leven ieder dag als een cadeau ervaren. Ik hoop heel oud te worden, ik ga voor honderd en meer! Iedere nieuwe decennia een tattoo, daar ga ik voor! Maakt mij geen bal uit wat een ander ervan vindt en of mijn vel verandert. Dat proces hoort bij ouder worden. Op mijn 50ste heb ik mijn armtattoo laten zetten. Die is nog niet af. Kijk, De vlinder, staat voor mijn moeder, de rozenkrans vind ik een mooi sieraad, ik heb er een stuk of twintig, ik geloof, maar kan de rozenkrans niet bidden. Ik draag ze als ketting.’ Ze wrijft liefkozend over de tekening van de Heilige Sint Antonius. ‘Die heeft mij en ons nogal eens uit de brand geholpen. Ken je dat versje? Heilige Antonius, beste vriend, zorg dat ik mijn … terug vind. Sint Antonius helpt mij. Altijd! Daar ben ik dankbaar voor.’

Kunstenaar

Tattoo artiest Marco Hengst, werkt internationaal. ‘Ik vind hem een kunstenaar en ik vertrouw hem! Niemand anders aan mijn lijf! Ja, het is kostbaar en de pijn onderga je! Niet over zeuren. ‘k Ga niet vertellen wat het kost, maar hij heeft 30 uur aan mijn rug gewerkt en nu al meer dan 20 uur aan mijn arm.

Ik ben een optimist, zoek altijd oplossingen. Krijg daarbij hulp van onze lieve Heer, Maria en  van de De Heilige Antonius, Ik vertel hen mijn zorgen, vraag om raad. Ze helpen mij. De afbeelding van de Heilige Sint Antonius op mijn arm voelt vertrouwd. Ik krijg er energie  en steun van. Dat gun ik iedereen!’

Geschreven in opdracht van Eefke Peeters en Chris Swijnenberg, uitgevers VITA Magazine. December 2015.

 

 

 

Share Button

Een goede buur is beter dan een verre vriend (2)

In de vier dorpen van de gemeente Heumen ontstaan mooie initiatieven, die ons energie geven en onze levens verrijken. We gaan bijvoorbeeld nieuwe contacten aan en starten activiteiten die maken dat we elkaar leren kennen, elkaar opzoeken, samen dingen doen en elkaar vaker helpen. Daar is wat lef voor nodig en ook actie, door meer oog te hebben voor elkaar en door elkaars talenten te benutten. De rubriek ‘WIJ staan voor elkaar klaar’ gaat over inspirerende mensen en initiatieven. Zij worden in het zonnetje gezet met als doel te inspireren. Doe ook mee!

Wij staan voor elkaar klaar

Gertje Jaspers (59 jaar) is eigenlijk een beetje verbaasd dat haar gevraagd wordt om iets te vertellen over haar buurt. Ook verrast. “Hóe kom je nu bij mij!?” Zij vindt het vanzelfsprekend dat je als naaste buren goed met elkaar omgaat en elkaar helpt als dat nodig is. “Er was geen vooropgezet plan. Het is zo gegroeid.” Vijf woningen op een rij op de Rogge in Malden. “Mijn man en ik wonen hier graag, al achttien jaar. De Rogge is een rustige wijk.” En dan lachend: “Met fijne buren dus! Met een van hen ben ik zelfs goede vriendinnen geworden. Maar ook met de anderen is er een prima contact. We kunnen van elkaar op aan als dat nodig is en we doen gezellige dingen met elkaar. We bezoeken elkaar met verjaardagen en we vieren de zomer met een gezellig BBQ. Het nieuwe jaar luiden we in met een Nieuwjaarsborrel. Dat zijn altijd plezierige bijeenkomsten. Ieder jaar in een andere tuin of ander huis. Op die manier leven we mee met elkaars wel en wee. Dat doen we al achttien jaar. Nee hoor, nooit problemen over de organisatie of de kosten. Daar hebben we goede afspraken over gemaakt. Wat mij betreft mag het zo nog jaren doorgaan. Ik gun alle lezers van de regiomagazine TOPIC Regiomagazine net zulke leuke en meelevende buren als dat ik heb!”

Geschreven in opdracht van de gemeente Heumen voor regiomagazine Topic Gemeente Heumen en Mook en Middelaar. December 2015

Share Button

Een goede buur is beter dan een verre vriend (1)

WIJ staan voor elkaar klaar 

In de vier dorpen van de gemeente Heumen ontstaan mooie initiatieven, die ons energie geven en onze levens verrijken. We gaan bijvoorbeeld nieuwe contacten aan en starten activiteiten die maken dat we elkaar leren kennen, elkaar opzoeken, samen dingen doen en elkaar vaker helpen. Daar is wat lef voor nodig en ook actie, door meer oog te hebben voor elkaar en door elkaars talenten te benutten. De rubriek ‘WIJ staan voor elkaar klaar’ gaat over inspirerende mensen en initiatieven. Zij worden in het zonnetje gezet met als doel te inspireren. Doe ook mee!

Henk Smallenburg, 87 jaar, is monter en fit.  Aan de wanden van zijn werkkamer prachtige foto’s van zijn overleden vrouw en op de kast in de woonkamer veel familiefoto’s. “Ik fotografeer graag.” Meer dan 50 jaar waren Henk en zijn vrouw getrouwd en woonden met plezier op de Jachthoorn in Malden. Daar woont Henk nu nog en hij heeft het daar nog steeds prima naar zijn zin. Dat komt mede door het leuke buurtclubje. Na het overlijden van zijn vrouw, nam Henk het initiatief om zijn naaste buurvrouw, Heleen van Hal, die ook alleen is, op de thee te vragen. Samen bedachten ze om daar nog meer alleengaanden uit hun straat bij uit te nodigen. Vier buren, in een straal van vijftig meter sloten zich graag aan! Dat is nu al weer vijf jaar geleden.  “Ik gun alle mensen waar de partner overlijdt, de kracht om hun leven weer positief op te pakken en invulling te geven.  En goede buren!” zegt hij er lachend achteraan. “Om de zes weken komen wij bij elkaar. Eerst koffie, dan gezellig een glaasje met een ‘keek op de week’ en vervolgens lekker eten in een restaurant in de buurt. Waar we gaan eten bepaalt degene waar we die dag te gast zijn voor de koffie, dat horen we dan pas!  Altijd een verrassing. Ik kijk er steeds naar uit. Dat doen we trouwens alle zes!”

Geschreven in opdracht van gemeente Heumen voor  regio magazine Topic Heumen en Mook en Middelaar, december 2015

Share Button