Hondje

Voor mijn maandelijkse ‘stukkie,’ Leven is Lef,  in de regionale krant, kom ik iedere maand bij een senior op bezoek. Meneer is 86. Hij en zijn vrouw, die 83 is, hebben een nieuw hondje gekocht. Een vrolijke. Een Cavalier King Charles spaniel. Zo eentje die Pim Fortuyn ook had. Dat hondje is de reden van mijn bezoek. “Het positieve verhaal van u, stimuleert misschien andere ouderen om achter de geraniums vandaan te komen,” vertel ik aan meneer.“Dat een huisdier voor veel plezier kan zorgen, daar gaat het om in het artikel.” Hij ziet er patent uit, zit rechtop in de leunstoel bij het raam en zegt: “Mijn vrouw moet hem opvoeden, ik heb daar geen geduld voor.
Zo is het toch? Jij voedt hem toch op?”
Zijn vrouw bevestigt dat.
“Ik kan dat niet meer.”
Hij zwijgt. Kijkt me aan. Zet zijn bril recht. Gaat dan verder, trots: “Ik had de regie. Altijd. Overal. Op mijn werk en thuis. … Dat heb ik niet meer. Helaas. Ik kan u vertellen: Dat is niet gemakkelijk.”
Hij kijkt weer naar zijn vrouw. “Zo is het toch?”
Ze lacht wat en zegt: “Nu ben ik de baas.”
“Het komt omdat ik ziek ben. Ik heb…” Hij denkt na. “Wat heb ik ook alweer?”
“Alzheimer.”
Hij kijkt haar verschrikt aan.
“Ja? Is dat zo!?”
Zijn vrouw knikt.
Wat verlegen, alsof hij zich schaamt, kijkt hij mij aan. De felheid is uit zijn ogen verdwenen.
“U hoort het.” Hij fluistert het bijna: “Het komt door Alzheimer.” Hij kucht, neemt een slok thee.
De zon schijnt naar binnen. Zijn vrouw kroelt met het hondje. We zwijgen. Even. Dan glimlacht hij naar mij. “Ja, wel leuk, een nieuw hondje. Tegen mijn zin eigenlijk. Nadat we onze vorige hond moesten laten inslapen, zei ik tegen m’n vrouw, -omdat ik niet meer helemaal fit ben- we nemen geen andere. Maar daar wilde ze niet van horen. Mijn vrouw en de kinderen hebben samengespannen en mij overtuigd.” Glimlachend, wat berustend zegt hij: “Ik heb niets meer te vertellen. Hij zwijgt weer. Zegt dan: “Maar ik ben er blij mee dat het hen is gelukt. Het is een lief hondje en fijn om mee naar buiten te gaan.
Ja, soms ben ik verschrikkelijk boos!” Hij zegt het fel.
“Hij kan zó driftig zijn,” zegt zijn vrouw, “altijd al hoor! Maar gelukkig is hij het ook altijd weer snel vergeten.”

Share Button

Leven is lef – Fien

Mantelzorgbuurvrouw Els legt het goed uit: “Fien, ik ga een weekje met vakantie. Gerie komt iedere dag even bij jou kijken.” Fien lacht. Zegt dat dat echt niet nodig is, dat een week zo voorbij is en dat ze uitstekend voor zichzelf kan zorgen, maar dat ik best mag komen. “Als ze dat leuk vindt.” En dan meteen erachter aan: “Ik vind dat natuurlijk wel gezellig, als je komt. Maar het is níet omdat ik dat nodig heb!”
Els vult de agenda in. Op alle dagen dat zij niet komt, schrijft ze: Els is met vakantie. En op de zaterdag dat ze weer thuis komt staat: Els is weer thuis.
Fien leest aandachtig. Vraagt dan aan Els: “O ja? Ga je met vakantie? Hoe lang ga je?”
We bespreken het nut en voordeel van haar agenda. En dat iedereen wel eens wat vergeet. Dat vindt ze heerlijk om te horen. “Jullie schrijven ook dingen op!?”
Wij in koor: “Ja Fien!”
Triomfantelijk zegt ze: “En jullie zijn nog niet eens zo oud als ik!” Hoe oud Fien is weet ze niet meer precies. “In de negentig.” We corrigeren: “Achtentachtig.”
“Nou, dat is toch bijna negentig! Dan mag je toch wel eens wat vergeten? Sinds gisteren lijkt het trouwens of ik meer vergeet, maar ik weet hoe dat komt! Omdat gisteren mijn zusje is gestorven.”
Alles is gisteren bij Fien. Dus ik was gewaarschuwd…
De andere morgen. Els is vertrokken. Fien is onrustig. Loopt op en neer door de weg. Ze belt aan.
“Els is niet thuis.”
“Klopt Fien, Els is een weekje met vakantie.”
“ O ja? Dat heeft ze mij niet verteld. Ik ben m’n huissleutels kwijt. Gisteren had ik ze nog. Een grote sleutelbos. Ik ben ze verloren, in de tuin.”
Mee naar de overkant. Zoeken. De tuin is groot, haar paniek nog groter. Ze lijkt radeloos.
“Er moeten nieuwe sloten in!”
“Welnee Fien, we zoeken nog een poosje door.” Niets te vinden. Wat te doen? “Zoeken met een metaaldetector,” zegt Fien. “Weet je het zeker?” Ze weet het zeker. Ik vind een bedrijf in de stad. We maken een deal. Twee personen, twee uur zoeken. Fien vindt het prachtig. Er wordt niets gevonden. Ze zwaait de mannen na. Haar onrust is verdwenen.
Thuisgekomen zie ik een bericht op m’n telefoon. Van Els. “Ben vergeten te vertellen dat Fien iedere dag komt vertellen dat ze gisteren haar huissleutels heeft verloren. Geen aandacht aan schenken. Het liefst wil ze die zoeken met een metaaldetector.”

Met plezier gaan Els en ik volgende week collecteren. Helpt u ook mee, Alzheimer voorkomen? Geeft u gul aan de collectanten? Er is veel geld nodig voor onderzoek.
Vanwege privacy is de naam van buurvrouw Fien verzonnen. Sinds augustus 2015 woont zij in een verzorgingshuis.

Leven is lef verschijnt 1x per maand en wordt geschreven door www.schrijverij-gerie.nl in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur
(024) 357 05 70. Ook voor al uw vragen over dementie.

Share Button