Gerda Sollie: “Ja, in 2015 heb ik mijn gestelde doelen gehaald!”

12 september 2015: Gerda Sollie Nederlands Kampioen Vrouwentriatlon 55 + 2015!

“Dat gaf zo’n geweldige kick! Ik was er zó blij mee. Ik was helemaal hyper!”

Dat mag ook wel na 13 uur, 26 minuten en 27 seconden sporten!
Wie doet het de 56 jarige Gerda Sollie uit Groesbeek na?

Een triatlon bestaat uit drie duursporten. Op één dag! Achter elkaar! Petje af!!
3,8 kilometer zwemmen.
180 kilometer fietsen.
42,195 kilometer hardlopen.
Gerda klaarde het! Niet met als doel om Nederlands kampioen in haar categorie te worden. “Ik deed het vooral voor mezelf, wilde kijken of ik het kon. Ik kon het!” Ze lacht breeduit. “ Ja, toen ik kampioen werd, gáf me dat een portie adrenaline! En ik heb er ook nog een leuke prijs aan overgehouden, een vrije deelname aan de halve triatlon van Denemarken, volgend jaar op 12 juni. Daar kijk ik nu al naar uit!” En ze heeft met die triatlon € 1932,- euro sponsorgeld bij elkaar gesport voor goed doel Hanukkah Mariette’s Child care in Ghana. Op haar pad gekomen vanwege een vrijwilligersklus van dochter Sofie in dat kindertehuis. Hanukkah is het kindertehuis van Mariette en Moses Asagbo in Sunyani te Ghana. Zij geven steun aan de minst bedeelde kinderen in Sunyani en omstreken. Even kijken? Is te volgen op facebook.

Gerda woont op de Kamp, is echtgenote van Koen, die graag schaatst, moeder van Bart, 29 jaar, Erika 27 jaar, Koen 25 jaar,Tom 24 jaar, Pim 22 jaar en Sofie 21 jaar. En gedurende een aantal jaren ook nog pleegmoeder geweest. Veelal was dat crisisopvang maar er zijn ook verschillende kinderen jarenlang in huis geweest. “Waarom we dat deden?” Ze haalt haar schouders op.”Gewoon, het kwam op ons pad. We hebben daar niet lang over nagedacht, we deden het gewoon. Het was altijd gezellig.”

Er werd en wordt door de kinderen ook veel gesport. Erika werd Nederlands Kampioen 100 meter rugzwemmen en Sofie Nederlands Kampioen op de 200 meter vlinderslag. “Daar ben ik zo trots op! En we hebben er zoveel plezier aan beleefd. Ja, dat sporten en trainen was wel altijd een geregel, maar leuk om te doen.” Dan lachend: “Zal ik je eens vertellen, zo tot en met m’n 18de wist ik zeker dat ik geen kinderen wilde. Toen ontmoette ik Koen en kwamen er maar liefst zes! Allemaal even welkom.” Inmiddels woont alleen Sofie nog thuis, maar in de woonkamer een grote eettafel, waar alle kinderen met aanhang zo kunnen aanschuiven.

Ze studeerde dierengeneeskunde. Is niet actief als dierenarts aan de slag gegaan, “maar ik ben het wel, dierenarts ben je voor het leven.’ Onlangs is ze afgestudeerd als basispsycholoog. Daar wil ze wél actief mee aan de slag. Die studie komt goed van pas bij haar nieuwe passie en werk, bewegingscoach. “Hier, is mijn kaartje.” Ze is zich aan het oriënteren hoe ze het best vorm kan geven aan haar nieuwe werk. Ze heeft als doel om met een kleine groep te gaan wandelen. Maximaal vijf mensen. Aandacht, goed gesprek en bewegen, dat is een mooie combinatie. Een op een wandelen kan ook! “En als daar belangstelling voor is, ga ik ook graag als fietscoach aan de slag.” Gerda is van alle (sport)markten thuis.

Sport loopt als een rode draad door haar leven.
In het Alblasserdamse Gereformeerde Bondgezin waar Gerda in opgroeide stond sport niet op het prioriteitenlijstje. Toch mocht ze, van haar vader, naar zwemles. Als zevenjarig zwom ze al als de beste, maar natuurlijk niet op zondag. Al gauw werd haar zwemtalent ontdekt en ging ze wedstrijd zwemmen en tijdens haar studie aan de universiteit begon ze met de triatlon en zat ze in het studenten waterpoloteam Het Zinkstuk in Utrecht. En dat allemaal met een moeder die antisport is, maar wel heel gedreven. “Dat ben ik ook, gedreven en fanatiek, In alles wat ik doe; daar heb ik plezier in. Ja, dat heb ik van m’n moeder. Ik ben een mens van de projecten, focus me en dan lukt het ook! Dat geeft mij voldoening.”

Een dag zonder sport is voor Gerda een dag niet geleefd. Ze is fit en zelden ziek. Ze past haar eet- en drink patroon er op aan, drinkt geen of zeer zelden een glaasje alcohol. Ze wandelt iedere dag met de hond, lange wandelingen en ze bokst iedere week in het Radboud Universiteit Sportcentrum. “Zo leuk, dat doe ik tussen allemaal jonge mensen. Nee, dat vinden ze helemaal niet gek.” Als ze niet sport wordt ze ongedurig. “Sporten is goed voor lichaam en geest.” Ze verheugt zich op de 100ste vierdaagse van Nijmegen. Is van plan om de eenmalige 4 x 55 kilometer in de honderd jaar, te lopen. “Dat lijkt mij leuk, om dat te doen in het jubileumjaar. Ik ga ervoor trainen.”

We drinken thee aan de grote tafel. Lekkere koek erbij. Ze vertelt over haar leven, over blije dingen en over verdrietige. Praten ook over wat God voor haar betekent en over kerstfeest.
“Kerstfeest is voor mij vooral een feest van samen en saamhorigheid. Een feest waarop je aan elkaar doorgeeft dat je als dat nodig is, er bent voor elkaar. Nee, ik vier dan niet meer de verjaardag van Jezus.”
“Hallo Gerda, dit artikel is voor in het kerstnummer van TOV.”
Ze is er eerlijk in, zegt, dat ze de God van haar jeugd beetje bij beetje is kwijtgeraakt. Dat ze in de loop der tijd steeds minder behoefte had om naar de kerk te gaan. Dat ze het niet weet. Ze zegt ook: “Ik hoop wel, dat er hierna iets is.”

Gerda Sollie in het kort:
Houdt van: “Koen, de kinderen en sport! Ik volg zoveel mogelijk alle sport op tv, behalve auto- en mortorsport. Geniet van voetbal. Zet tijdens de Olympische spelen de wekker.”
Fijn om te doen: “Wandelen met onze hond Flo.”
Mooiste boek: “Twee schieten mij meteen te binnen. De Kraamhulp van Ester Verhoef en Duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini. Ik lees graag, maar gun me te weinig tijd om te lezen.”
Leukste tv programma: “Heel Holland bakt! Dat programma inspireert. Ga voor m’n verjaardag zelf de taarten bakken.”
Mooiste vakantieland: “Portugal. Vooral vanwege de mooie herinneringen aan de vakantie daar met de kinderen. Prachtige natuur en de mensen zijn er rustig en vriendelijk.”
Radio staat op:”Sky radio of op NPO radio 2.”
Mooiste kersverhaal: “Musical Anny!”
Hallo Gerda…
Ze lacht en zegt: “Ja natuurlijk ook de traditionele kerstverhalen uit de bijbel. Dat zijn prachtige verhalen.”

Geschreven op verzoek van redactie Magazine TOV Mirjam, van  www.pkn-groesbeek.nl

Share Button

Verlangen

“We praten er niet meer over!”
De moeder pakt de treinkrant. Gaat lezen.
Mooi pubermeisje kijkt nors naar buiten.
‘Met de trein,’ dat vind ik, naast relaxt reizen, ook nogal spannend. Niet alleen de vraag of ik wel in de juiste trein zit, maar ook wie je tegenkomt.

Ik zit links. Meisje en haar moeder rechts van het gangpad.
Meisje zakt onderuit. Standje: ‘Ik ben boos.’
Naar wat ik heb begrepen uit het gesprek is ze vijftien, ziet ze eruit als zeventien en wil ze naar een film voor boven de achttien, In de kerstvakantie, met haar vriendinnen. En daarna ‘uit.’
“Ze mogen allemaal!” mokt meisje.
Haar moeder kijkt niet op. Zegt: “Kies maar een andere film. Volgend jaar mag je uit. En dan nog niet ieder weekend, dat weet je. Je moet iets te verlangen houden. ”
Meisje kijkt nog meer verongelijkt. Schampert: “Verlangen, wat een stom woord! Wát heb je nou aan verlangen! ” Ze pakt haar telefoon. Doet oordopjes in.

Mijn gedachten gaan terug naar toen ik vijftien was en mijn grote verlangen begon. Ik stond in het portaal van het grote mensenleven. Ging stiekem naar een film voor boven de zestien. Ik denk zelfs van boven de achttien, want Vriendin en ik waren er dagenlang confuus van. Ik had zoveel te verlangen. Een transistorradio, een bromfiets, het liefste een Puch; een kaki spijkerbroek met wijde pijpen, rotan stoeltjes, pumps, zelf weten hoe laat ik thuiskwam, met Vriendin op vakantie, een vriendje. Toen dat verlangen was gestild: Rijbewijs halen. Van vreugde sprong mijn hart bijna uit m’n lijf: Geslaagd! Hallo vrijheid, hier kom ik!

Dan heb je dat allemaal veroverd, de vrijheid ontdekt. En dan? Dan raakt verlangen wat in de vergetelijkheid tot het opeens weer de kop opsteekt! Zo erg soms, dat het pijn doet in je hart.
Mijn moeder gelooft in God, heeft een heilig vertrouwen en verlangen. “Nee, nu nog lang niet!” Ze is op weg naar 91. Maar als het dan zover is dan weet ze het zeker. “Mijn diepste verlangen is om dan naar de hemel te gaan en bij God te zijn.”

“U nadert station Molenhoek.”
Mooi meisje beent naar buiten. Haar moeder haalt de schouders op en lacht naar me. Ik lach terug.
Fijne wintermaanden gewenst en dan lekker verlangen naar het voorjaar!

Plasmolen. www.schrijverij-gerie.nl, column geschreven in opdracht van Patricia Rehe, www.studiobraaf.nl

Share Button

De Kroon Flowers Milsbeek

Kunt u het nog meezingen? dat liedje van zanger Pete Seeger, Where have all the flowers gone? Er is op internet ook een Nederlandse vertaling te vinden:
Zeg me waar de bloemen zijn
Waar zijn ze gebleven…
Zeg me waar de bloemen zijn
Waar zijn ze heen
Zeg me waar de bloemen zijn
Meisjes plukten ze zo fijn
Samen zijn we, niet alleen.
Hoe toepasselijk is dit lied voor Paul en Wilma van Lent!

Blij met elkaar,
met hun bedrijf tuincentrum De Kroon Flowers Milsbeek
en blij met VITA

Ze kijken elkaar lachend aan.
Wilma: “We hebben veel reacties gehad op het artikel in de zomer VITA. Daar zijn we blij mee!”
Paul: “Veel meer mensen weten nu dat bij ons ook de mooiste bossen bloemen te koop zijn. Mensen spraken ons erop aan én we hebben meer bossen verkocht. Wilma maakt de boeketten. Vers.” Trots: “Mooie boeketten voor mooie prijzen. Voor trouw en rouw. Voor jubilea, recepties en verjaardagen of een mooie bos voor bedrijven of voor thuis.”
Ferdie, de zoon van Paul en medevennoot zegt: “Weet je wat ook leuk is? Door het verhaal en die leuke foto in VITA is er ook meer op onze website gekeken. Nu weten meer mensen dat wij hen van A tot Z van dienst kunnen zijn met een ontwerp, de aanleg of de renovatie van hun tuin. Altijd voor reële prijzen.”

De familie Van Lent heeft er zin in en is vol vertrouwen in de toekomst. Met z’n vieren klaren ze de klus, Wilma, Paul en zijn twee zonen Ferdie en Michiel. Ze hebben er zin in! Ook in de komende herfst- en kerst workshops. Wilma: “Onze deelnemers gaan met een mooie creatie naar huis. De workshops zijn steeds leuk en gezellig en de deelnemers gaan met een mooie creatie naar huis. En natuurlijk wordt de winkel weer omgetoverd tot een bron van inspiratie en sfeer. Dat waarderen onze klanten.”

De Kroon Flowers biedt een breed pakket aan producten en diensten. Die staan allemaal genoemd op de site. Even kijken? In de winkel is er steeds een wisselend assortiment glaswerk, potten en vazen. Frisse leuke bloemencadeautjes zijn er al vanaf drie euro. Wilma: “Ja hoor, die blijven nog wel een tijdje in ons assortiment.” Nieuwsgierig geworden? Van harte welkom in de Bloemenstraat.

Ook Cadeaubonnen. Natuurlijk leuk ingepakt!
Voor de herfst- en kerstworkshops kunt u zich nu al aanmelden bij Wilma.
Steeds leuke acties.
Gratis bezorgen in kring rond 15 kilometer rond Milsbeek. U herkent hen aan de roze bus!
De Kroon Flowers, Bloemenstraat 6, 596 DT Milsbeek Tel:0485-540532, Email: info@dekroonflowers.nl
www.dekroonflowers.nl Geopend van dinsdag t/m zaterdag van 09.00 tot 18.00 uur. In december ook op zondag van 10.00 tot 17.00 uur.

Tekst: Gerie van der Land-Zijderveld. www.schrijverij-gerie.nl geschreven voor herfstnummer VITA.

Share Button

Fien. Zorgvilla

Fien woont sinds een tijdje in een luxe particuliere zorgvilla. Op internet krijgt de villa een waardering van 9.2. Ruime woonkamer met keukenblok, slaapkamer, logeerkamer en kantoortje. Op het balkon is plaats voor twee stoelen. Je loopt er niet gewoon naar binnen, je betreedt het pand. Tenminste, dat lees ik op de site. En eerlijk gezegd, zo voelde het ook toen ik de eerste keren binnenkwam. Jeetje, wat lijkt Fien nog meer fragiel in dit grote huis. In de zorgvilla wordt vooral veel geluisterd naar de wensen van de bewoners, staat in de folder. Dus veel slapen mag. Fien slaapt graag uit, en dan na het ontbijt, weer in. “Mevrouw ligt misschien op bed, zegt de zorgmevrouw die de voordeur opent.” We vertellen dat dat voor ons niet uitmaakt. We kennen Fien in pyjama. Thuis liep ze er dagen in rond. Moesten we haar pressen om haar ochtendjas, die ook middag- en avondjas werd en te vies om beet te pakken, in de was te doen. We lopen mee met de mevrouw, die een sleutel heeft van haar appartement en haar wakker maakt. Als een baby ligt ze in haar grote bed. “Bezoek? Wat leuk!” Ze is oprecht blij. De zorgmevrouw kroelt even met haar. Dat is mooi om te zien, want bij onze eerste bezoeken aan de luxe zorgvilla vroegen wij ons oprecht af of dit wel de beste plek was voor Fien. “Fien is een beetje moe,” zegt de zorgmevrouw, terwijl ze Fien met zorg in de kleren helpt. “Nou, dat valt wel mee hoor,” lacht Fien. “Een beetje, dat komt omdat ik gisteren verhuisd ben. Dat is een gesjouw hoor, al die zware dozen. En het komt ook omdat mijn zusje gisteren is gestorven. Dat grijpt mij natuurlijk aan. Het was mijn liefste zusje.”
Wij zeggen, wat we al jaren zeggen: “Och Fien, wat verdrietig.”
De verzorgmevrouw gaat weg. Zegt dat Fien kan bellen als wij iets nodig hebben. Maar waar is de polsbel? We zoeken. In haar bed, in het nachtkastje, de badkamer. Halen samen haar boodschappentas leeg die ze steeds bij zich draagt: Zilveren theelepeltjes, bossen met sleutels, mooie bh’s en sieradendoosjes gevuld met goud en zilver. “Nee, dat mag niet in de kast, want dan nemen ze het mee.” Ze vertelt van een meneer, die tegenover haar woont, die was zonder kloppen bij haar binnengelopen. “Daar ben ik niet van gediend, stel je voor dat hij iets meeneemt. ik denk dat hij dement is, Ik gelukkig niet!”

Share Button

Fien

Maandag
“Ja hoor, ik heb genoeg boodschappen in huis. Aardig dat je dat vraagt. Welke dag is het vandaag? Maandag? Op maandag doe ik altijd boodschappen met Loes.
O ja? Is Loes met vakantie? Daar heeft ze niets van gezegd. Wacht, ik zet het in de agenda. O, het staat er al in.”

Dinsdag
“Ja? Kan dat? De kapper thuis!? O Ja? Is ze hier vaker geweest? Ik kan ook met de bus naar de kapper. Of ik kan aan Loes vragen of ze me brengt. O ja? Is Loes met vakantie? Ik schrijf het in de agenda. O, het staat er al in.”

Woensdag
“Voor mij? Wat leuk? Ze ruiken lekker. Ik wil ze betalen hoor, maar ik weet niet waar ik mijn geld heb. Er kwamen twee mannen aan de deur, ik weet niet meer wanneer, gisteren dacht ik. Ik vertrouwde ze niet. Toen heb ik het geld opgeborgen. Ik ben vergeten waar. Dat komt omdat gisteren mijn zusje is gestorven.
Mooie bloemen hè. Ik weet niet hoe ik eraan kom. Ik denk van Loes. Heb ik ze van jou? wat aardig! Is Loes met vakantie? Raar, dat ze dat niet heeft verteld. Wanneer komt ze terug? Zaterdag? Dat schrijf ik in de agenda.”

Donderdag
Avond. De bel.
“Wanneer komt de kapper? Ik moet eerst geld halen.”
“Zaterdagmiddag Fien. Dat staat in je agenda. Dat geld komt wel goed. Als Loes terug is van vakantie gaan jullie geld pinnen en dan betaal je de kapper.”
“Is Loes met vakantie!? Daar heeft ze niks van gezegd! Ja? staat het in de agenda? Ik ga gelijk kijken!”

Vrijdag
“Was je hier gisteren ook? Ik heb zoveel aan m’n hoofd. De kapper komt en mijn zusje is gisteren gestorven.
“Heb ik Loes beloofd, dat ik iedere dag even bij je kom kijken.”
“O ja? Dat vind ik leuk. Maar ik kan goed voor mezelf zorgen. Loes komt niet vandaag?”
“Loes is met vakantie.”
“O ja? Wat leuk. Waar is ze naar toe? Dat schrijf ik dan meteen in de agenda. Waar is de agenda? O, kijk, hier staat het al: Loes is met vakantie.”

Zaterdag
“Loes is weer thuis, Fien.”
“O ja? Was ze weg? ”
De agenda ligt op tafel. Ze pakt hem op en bladert. “Kijk, hier staat: Zaterdag, Loes weer thuis!” Ze lacht een beetje trots en zegt “Ik schrijf veel op. Dan vergeet ik het niet.”

 

Share Button