WAAR GAAN WE ETEN?

 Bij ‘de Griek!’

Bij restaurant Mykonos in Plasmolen!

Daar próeft u Griekenland. De foto’s, buiten op het gezellige achterterras, doen u terug verlangen naar Mykonos of naar een ander Grieks eiland. Santorini, Kreta, Karpathos… Onvergetelijk! Strak blauwe zee. Stralende zon. De sfeer bij restaurant Mykonos in Plasmolen, lijkt op ‘daar!’ Ongedwongen, ‘op z’n Grieks.’ ’t Is authentiek. De muziek, de gastvrijheid, de blauwe stoelen. Als het wat kouder is gaan buiten de branders aan. Op het terras aan de voorkant pikt u de laatste zonnestralen mee. Mykonos is genieten, informeel en gezellig. Ontspannen. Lekker eten en lekker uit!

“Alstublieft! Glaasje ούζο.” Rondje van de zaak. “Stin ygeia mas! Proost!” Kaarsjes branden, glinsteren. Snelle en gastvrije bediening.

“Maar het allerbelangrijkste is ons lekkere eten!” Eigenaar Dimitrios Kalogeridis zegt het vol vuur. Zijn Nederlands wordt steeds beter. Zijn lach guller, want de zomer komt er aan. Gezien? Die vrolijke fleurige bloemen op zijn terras? Hij is er weer klaar voor. Strijkt over zijn buik, lacht: “Ons eten is goed, de porties zijn royaal. Onze vis, hmm”… Hij kijkt me vragend aan. “Heb je die al geproefd?” Zijn ogen stralen. “Alles vers, iedere dag!” Gasten zien in de open keuken hoe het eten wordt bereidt en de salade mag u zelf samenstellen. Vrolijk zegt hij: “Ook onze prijs is goed! Lekker eten én een goede prijs bezorgen onze gasten een goed humeur. Dat vind ik belangrijk. Bij Mykonos is het altijd  vakantie. Καλωσήρθατε!“

Vis, vlees, vegetarisch. καλή όρεξη!” Eet smakelijk!

Dimitris en zijn team wensen u een mooie zomer en ontmoeten u graag. Καλωσήρθατε! Van harte welkom! 

Αντίο – tot ziens!

Gratis parkeren voor de deur of op het plein.

Alle dagen van de week bij zomers weer vanaf 14.00 uur geopend, met uitzondering van maandag. En er wordt gekookt zolang er gasten zijn!

Familie- of zakenfeest te vieren? Informeer naar de mogelijkheden.

Witteweg 5 Plasmolen. Telefoon: 024-696 3133

Ook te volgen op facebook.

Share Button

BIJZONDERE VERZAMELINGEN

THEA KERSTEN. BLIKKEN

“Deze! Dit blik van Douwe Egberts is mij het meest dierbaar. Dit blik stond bij ons thuis op zolder. Altijd. Zo lang ik mij kon herinneringen. We woonden in de Elzenstraat in Middelaar. “Mam, mag ik dit blik?” Hoe vaak ik het ook vroeg, ik mocht het niet hebben. Mijn ouders gingen verhuizen naar een kleinere woning, het blik verhuisde mee. Weer vroeg ik erom. “Misschien wil een van de andere kinderen het ook wel,” zei m’n moeder. Járen gingen voorbij. Ik vroeg er niet meer om. Op enig moment was er een rommelmarkt in Middelaar. Op zolder van mijn ouders stonden genoeg spullen die naar de markt konden. Moeder vroeg mij en m’n zus om haar te helpen. Daar stond ‘mijn’ blik! “Mam, dat blik, dat mag toch wel naar Thea?” zei m’n zus. Ze vond het goed. Wat was ik blij! Nee, ik heb niet gevraagd waarom ik dat blik niet eerder mocht meenemen. Vrolijk ging ik naar huis en mijn moeder ging haar middagdutje doen. Het blik gaf ik meteen een mooie plek. Na een poosje ging de telefoon… Moeder was tijdens haar slaap gestorven.” Nog steeds is het een emotionele herinnering. “Ik vraag me weleens af, zou ze het aangevoeld hebben dat ze die dag ging sterven?”

Meer dan 800 blikken staan rondom dat antieke Douwe Egberts koffieblik. In de kelder. In alle soorten en maten. Je kijkt je ogen uit. Alles glanst. Voor iedere generatie is er een blik van herkenning. Alle categorieën staan keurig bij elkaar. Beschuitblikken, schoenpoetsblikjes, sigarenblikken, wie kent ze nog? Blikken voor koekjes, snoepjes, koffie, thee en chocolade. Zwitsal babypoeder, blikken met en zonder merk. Ronde, ovale, vierkante en driehoekige. Één keer per jaar krijgen ze allemaal een wasbeurt en worden ze opnieuw geschikt. Soort bij soort. Tussendoor wordt er gestoft. “Ik kan er zo blij van worden, het verveelt nooit. Ik zie de collectie een paar keer per dag, want hierachter is de provisiekelder en altijd vind ik het leuk om de blikken te zien.”

Thea Kersten uit Middelaar, 56 jaar, moeder van twee volwassen zonen, Roy en Kenny, krijgt via allerlei kanalen nieuwe blikken aangeleverd. Een goede kennis van haar uit Molenhoek, Vera van Bommel, spaart voor haar mee! “Kijk, deze heb ik van Vera, een bijzondere uit Libanon. En deze komt uit China, die heeft m’n neef voor me meegebracht. Soms kom ik op een rommelmarkt en kan ik het niet laten om er dan een te kopen, dat doe ik niet vaak, de meesten heb ik gekregen. Ja, ook van mensen hier uit het dorp. Dubbele ruil ik met een collega, die spaart ook blikken.”

Toen ik in Molenhoek woonde ben ik ermee begonnen, zo’n dertig jaar geleden. Ik zette ze bovenop de keukenkastjes. Dat stond gezellig. Hier kon dat niet.” Thea gaat er graag nog jaren mee door. Haar huis in Middelaar is helemaal onderkelderd. “Er is ruimte genoeg.”

Dat is er zeker! Er is een deur naar een andere kamer…

JACK KERSTEN –  SPIEGELS 

Alsof het de normaalste zaak is, twee grote verzamelingen onder één dak, zegt Thea: “Daar hangt de verzameling van m’n man, Jack spaart reclamespiegels.”

“Mag ik kijken?”

Ik geloof m’n ogen niet. Zoveel heb ik er nog nooit bij elkaar gezien! Hele grote en kleine, allemaal in een houten lijst. Van onder tot boven hangen de wanden vol.

Het kost enige overredingskracht om Jack Kersten, die in de tuin aan het werk is, te overreden om over zijn verzameling te vertellen.

“Deze ruimte werd vroeger gebruikt als speelkamer voor de kinderen. Later heb ik er een bar in gebouwd en de flipperkasten erin gezet. We komen hier graag. Ik draai hier ook graag een plaatje. Kijk, ik verzamel ook elpees en singeltjes. Ik vind al m’n spiegels prachtig, ze geven me een goed gevoel. Het komt eigenlijk door de ruimten die we hebben, dat ik ben doorgegaan met spiegels verzamelen. Er hangen er nu 120 en bij iedere spiegel hoort een verhaal. In de jaren 70 waren die spiegels erg in de mode. Ik heb goede herinneringen aan die jaren. Alles uit de jaren eind 60 en 70 van de vorige eeuw boeit mij.”

De meeste spiegels heeft Jack op de kop getikt op rommelmarkten en braderieën en ook voor hem wordt mee verzameld door familie. Als er wordt gekocht, dan mogen ze niet meer kosten dan tien euro. “Er hangt er één die duurder is, deze, met een klok erin. Die doet het nog. We waren in Lommel, in België, met vakantie. Zie ik in het cafetaria van de camping, hoog in de nok, deze spiegel hangen. ‘Die wil ik hebben!’ zei ik tegen Thea. ‘Wat kost die spiegel?’ vroeg ik aan de man achter de balie. Dat moest hij aan zijn baas gaan vragen. Hij kwam terug met een veel te hoge prijs. Hij weer terug naar de baas. En nog eens, want ik wilde niet meer dan een tientje betalen. Uiteindelijk kreeg ik hem voor € 12,50 en moest ik hem zelf van de muur halen. Moest ik dus op zoek naar een lange ladder. Dat had ik er graag voor over.

Die grote daar, die is voor ons ook bijzonder. Thea en ik gingen voor het eerst naar de Albert Cuyp in Amsterdam. Onze auto stond behoorlijk ver van de markt geparkeerd. Bij de eerste kraam zagen we deze spiegel, we waren meteen verkocht! Hij kostte maar twee euro. Er zat geen lijst omheen, maar die kon ik er zelf wel omheen maken. We spraken af, dat we de spiegel aan het einde van de dag zouden ophalen. Die wandeling terug naar de auto vergeten we nooit meer. Want hoe houd je zo’n grote zware spiegel zonder rand vast? We maakten een bedje van papieren zakdoeken in onze handen, spiegel krap onder de arm, na een paar meter had je al het gevoel dat het ging snijden in je hand. We wisselden elkaar steeds af. Pff. We waren blij toen we met een onbeschadigde spiegel en hele handen bij de auto waren! En nu hangt hij alweer jaren hier. Mooi hè?”

Tekst: Gerie van der Land-Zijderveld

Geschreven in opdracht van Craanen Communicatie Malden voor magazine Topic gemeente Heumen en Middelaar, zomer 2015

Share Button

Leven is lef

Heb het lef om kritisch te blijven kijken naar je alcoholgebruik

Telefoon. Leuk! In opdracht van weekblad Margriet word ik benaderd door mevrouw Nicole Gommers. In Margriet verschijnt van haar hand, medio augustus, een artikel over drankbeperking. Ze heeft mijn columns over 40 Dagen zonder alcohol, die ook in deze krant hebben gestaan, gelezen op de landelijke site van www.ikpas.nl. Naar aanleiding daarvan nodigt ze mij uit om als ‘deskundige’ mijn verhaal te doen. “Hoe is het u, als senior (…) bevallen, die 40 dagen zonder alcohol?”

Senior. Dat ben je vanaf je 55ste. Voor het Trimbos instituut, www.trimbos.nl een serieuze doelgroep wat betreft alcoholpreventie.

40 Dagen zonder alcohol. Dat was geen enkel probleem. Ik taalde er niet naar. Op dag 41 ging de kurk uit de fles.  Om dan niet terug te vallen in de ingeslopen en in gesleten gewoonten van veertig dagen daarvoor, en dat al bijna twee jaar, is best lastig. Die pensionadowijntjes om vijf uur, zijn zó gezellig… Maar, de actie heeft mij bewuster gemaakt! Als ik de derde wil inschenken zegt een stemmetje in mijn hoofd dat ik dat niet moet doen. Wat overigens niet wil zeggen, dat ik altijd naar dat stemmetje luister. Volgens het Trimbos instituut, zou dat stemmetje na glas één al moeten reclameren, want dat is voor vrouwen per dag de limit. Het waarom is door wetenschappelijk onderzoek inmiddels zo helder! Op dag 41 echter, toostte ik op een goede reis, werd bij de lunch een wijntje geschonken, was er rond vijf uur happy hour en bij het diner zei ik ook geen nee…Tel maar op!

Het is maandagavond. Ik zit aan tafel met een groep aardige veertigers. Ze zeggen de problematiek niet te (her)kennen…  “Het valt wel mee, toch?”  Na afloop van de vergadering drinken we nog wat. “Gezellig.” De vrouwen nog een kop thee. De mannen twee flessen bier. “Nog een?” “Dat mag niet van Gerie.” Kijk, dat is dan weer wat de actie doet, geeft in ieder geval discussie. Die gaat niet over hun eigen drinkerij, die doen ze, net als ik, en nog veel meer mensen in mijn omgeving, af met: “die paar glazen.” Hun zorg is vooral of zij het aan hun puberkinderen kunnen verkopen dat die tot hun achttiende geen alcohol drinken. Ook over: “Hoe slecht is het nou eigenlijk? Wij zijn er toch ook groot mee geworden.” Ze zijn het er over eens… Het gaat hen niet lukken om hun kinderen tot hun 18de alcoholvrij te houden…

Rubriek Leven is Lef maakt senioren en iedereen die dit lezen wil, attent op zaken die ertoe doen. Voor je het weet val je in een categorie waar het Trimbos instituut uit Utrecht zich zorgen om maakt. Hallo lezers, dat willen we niet. Toch? 

Leven is lef verschijnt 1x per maand in Regiodiek en Groesbeeks Weekblad en wordt geschreven in opdracht van:

  • Malderburch Welzijn ouderen gemeente Heumen, ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur (024) 357 05 70
  • Pantein Maasstaete Mook, dinsdag van 08.30-16.30 uur. (024) 6963733 
  •  Op genoemde tijden beantwoorden zij graag uw vragen. Ook als u vragen hebt over alcoholgebruik.
Share Button