Leven is Lef: Persoonlijk alarm

LEVEN IS LEF: LANG LEVE HET PERSOONLIJK ALARM

 

“Miny wat een stoer horloge heb je om.”

Ze lacht en zegt: “Dat is geen horloge, dat is mijn persoonlijke alarm.”

“Daar wil ik meer van weten.”

“Je komt maar!”

Ze zet thee. Prachtig uitzicht. De Maas raakt bijna haar voortuin. Achter een diepe tuin. Miny Manders uit Mook, (76) tuiniert graag. “En bridgen! Dat doe ik drie keer in de week.” Haar man is overleden. Dochter woont ruim een half uur autorijden bij haar vandaan.

“Ik denk er niet aan om te gaan verhuizen! Waar vind ik een mooiere plek?” Ze schenkt de thee in mooie kopjes. “Mijn huis heb ik van onder tot boven beveiligd. Dat vond mijn dochter een geruststellende gedachte. Ik ook hoor!”

Miny kreeg een zere voet, ging wat ongemakkelijk lopen. Soms dacht ze: ‘Als ik val, dan lig ik hier.’ “Dat vond ik geen leuke gedachte. Op enig moment wist ik zeker, dat ik ook aan mijn pérsoonlijke veiligheid iets moest doen. Maar dát doen en regelen kostte me meer moeite dan de beveiliging voor m’n huis. Met zo’n persoonlijk alarm geef je toe dat je meer afhankelijk wordt.” Ze kijkt me nadrukkelijk aan en zegt: “Dat is helemaal niet leuk, kan ik je vertellen!” Ze heeft een goed contact met haar buren, maar toen ze moest gaan vragen of die, in geval van alarmering, als eerste benaderd mochten worden om bij haar te gaan kijken, zag ze er tegenop om dat te vragen. “Ja, daar had ik lef voor nodig! Die alarmmelder accepteren, vond ik niet gemakkelijk.”

Op internet zocht Miny naar de mogelijkheden. Zag van alles langs komen en besloot om advies te vragen bij ‘het ziekenfonds.’ Daar wachtte haar een positief antwoord: Met haar medicatiepakket werd een persoonlijk alarm door haar zorgverzekeraar vergoed. “Schrijf dat er maar bij!” De alarmmelder, Miny heeft een ketting en een armband, stemt haar gerust. En haar dochter ook!

Bent u ook alleengaand en ook toe aan zo’n stoer horloge? Informeer naar de mogelijkheden. Veiligheid voorop! Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens…

 

Leven is lef verschijnt 1x per maand en wordt geschreven in opdracht van:

  • Malderburch Welzijn ouderen gemeente Heumen, ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur (024) 357 05 70
  • Pantein Maasstaete Mook, donderdag 8.30 –14.30 uur (024) 6963733 

 

  • Tekst: Gerie van der Land-Zijderveld, Plasmolen. www.schrijverij-gerie.nl
  • Op genoemde tijden beantwoorden zij graag uw vragen. Ook uw vragen over een persoonlijk alarm.
Share Button

Schrijfwedstrijd…

De kok die stikte

“Wie heeft dít bedacht!”

Ik hoorde de boze klank in z’n stem niet, dacht dat hij net zo trots zou zijn als ik.Het doorgeefluik naar het restaurant stond open.

“Nou?” Hij wiste het zweet van z’n voorhoofd. Stopte de doek waarmee hij dat deed in de zak van z’n schort. Nu leek z’n buik nog dikker.

“Ik.”

“O ja? jij!?  Wie heeft je opgedragen dat  te doen!”

“Ik dacht”… Wat dacht ik eigenlijk. Had de toetjes versierd op mijn manier. Ze zagen er vrolijk uit.  ‘k Had de grote laden open gedaan, vond noten en chocoladeschaafsel. Volgens mij paste dat prima bij dat vanilletoetje.  Sjaan was de keuken binnengekomen, had gezegd:  “De toetjes van tafel zeven kunnen door.”

Z’n ogen knepen zich samen. Hij ademde zwaar door z’n neus.

“Ik dacht! Jij hoeft hier niet te denken. Jij moet doen wat je wordt opgedragen. Doen wat ìk zeg!”

Z’n ogen priemden zich in de mijne. Ik keek hem uitdagend aan.

“Ik hou niet van dat eigengereide gedrag! Dat doe je maar op school.”

Gasten deden alsof ze niets hoorden. De meeste kende ik. De vader en moeder van Teun, m’n beste vriend lachte naar me. Teun stak z’n duim op.

“Jij begrijpt er niets van. Je plek is vanaf nu de afwaskeuken.  Opgedonderd.” Met grote stappen liep hij weg. Boos.

“Stik vent,” dacht ik. Rechtte m’n  rug. Wilde m’n zakcentje niet verliezen. Wat een poeha om niks. Het restaurant floreerde op de actiemenu’s. Had samen met de plaatselijke benzinepomp de actie; ‘Hier tanken is gratis eten.’ Wat een kabaal maakte die gek. Hij mocht blij zijn, dat ik z’n schaaltjes met saaie vanillevla had opgeleukt.

Loeiende sirenes. Twee politiemannen in de spoelkeuken. “We nemen je mee voor verhoor,” zei de ene. Op het bureau werd me verteld dat  de kok dood was gevonden. Gestikt van drift.

Of ik er iets van wist. Ik stotterde dat ik het alleen maar had gedacht.

“Roel opstaan. Je hebt vandaag examen.” Toetjes maken.

Zo. Klaar, dat verhaaltje voor de wedstrijd. Kan weg. De laatste regel hoeft van mij er eigenlijk niet bij, maar maakt precies 335 woorden en dat is de opdracht. Nog even op de site van Marjon Sarneel kijken… Haháá, zie nu, dat er staat: De kok die slikte… Alle mensen die meedoen, veel plezier met schrijven. Hartelijke groet uit Plasmolen.

Share Button

cadeautje

Zag net een mooi bericht in de mail:

“Ik blijf je volgen op FB, je inspireert me enorm met allerlei positieve berichten!”

Groeten Inge van Oosterhout,  Ven-Zelderheide

Van zo’n bericht krijg ik goeie zin!

 

Share Button

Vriendin belt. Ode aan …

Vriendin belt. Haar stem klinkt vrolijk: “Je ráádt nóóit waar we geweest zijn!”

“Vertel!”

“Weer in de Plas-molense-hof! En-wéét-je-wat-we-gedaan-hebben?”

In blokletters: “De cu-li-nai-re tocht!” Ze laat een (korte) stilte vallen.“Heb jij dat wel eens gedaan?” Ze wacht niet op antwoord.

“Dat-ís-kei-leuk! En lekker. En móóói. Jeetje Geer, wat woon je toch in een mooi gebied. Echt, schit-te-rend, dat Zevendal! Daar was onze eerste stop, lekker wijntje en verschillende hapjes. Daarna een stuk over de Mookerhei. Bovenlangs. Beetje klimmen. Ging goed hoor. Ook zo mooi. Dat uitzicht, prách-tìg. Helder weer, we konden zo naar Cuijk kijken! Ik was er nog nooit geweest.” Ze geniet er nog van. “De tweede stop was bij Marjan van Linge, een kunstschilder. Ohh joh, daar ook al zo’n mooi uitzicht. Hartstikke leuk om in haar atelier te zijn. Aardig mens trouwens. ‘k Kreeg meteen zin om te gaan schilderen. Ken je haar?”

Vriendin vertelt verder. “Het kwam zo te praat met m’n collega’s. Na de zomervakantie starten we met ons team altijd met ‘iets leuks.’ Dat was er nog steeds niet van gekomen. Joh, de tijd vliegt hè! Vind jij dat ook? Ik vertelde over afgelopen zomer, dat wij zo lekker en gezellig hadden gegeten bij die Vesperije in de Plasmolense Hof. Dat leek hen ook wel wat. Even op site gekeken en toen stuitten we op die culinaire tocht. We zijn met z’n tienen. Hoe mooi kwam het uit! Die wandeling is vanaf 10 personen! Het was echt superleuk om dat zo met collega’s te doen. Uiteindelijk waren we trouwens met z’n twintigen, want we mochten onze partners meenemen. En-nu-heb-ik-een-idee! Als we nou eens met … (ze noemt de namen van vrienden) in de herfstvakantie zo’n leuke middag gaan beleven. Gaan jullie mee!?”

Lijkt me een leuk plan. Ik ken de tocht, de rust van het Zevendal op de Sint Jansberg, de schitterende kleuren, vergezichten en de verhalen van de Mookerhei. In de herfst de goudbruine kleuren, paddenstoelen.  Spannende wolken in oktober. Alle tijd om met elkaar te praten, of om in harmonie te zwijgen. Twee keer een stop met lekker eten en drinken en bij terugkomst in het restaurant een verrassend dessert, daarna nog koffie of thee met lekkers en als je wilt nog lang gezellig naborrelen. Wij kunnen  lopend naar huis. Misschien sneeuw in de wintermaanden. Sporen van herten, de vos… De Dassenburcht.  Knapperend vuur in de open haard, rood vuur in de houtkachel. Altijd een warm welkom in De Plasmolense Hof…

“Luister je nog!?”

“Ja, goed idee! Regel maar. Wij gaan graag mee!”

Share Button

De kaft is klaar!

©Lodie beer. Kaft.

Share Button