LEVEN IS LEF: LANG LEVE DE MUZIEK!

Leven is Lef: Lang leve de muziek!

Jan Schoenmakers straalt. Een en al levenslust. Hij en zijn vrouw Diny zijn de avond voorafgaande aan ons gesprek teruggekomen van een korte vakantie. “Ik heb hem gemist,” zegt hij. Diny: “We waren nog geen vijf minuten thuis, of hij zat al te spelen.” Het was hun eerste vakantie op een schip. Dat is goed bevallen. “Als we weer met een schip vakantie vieren, dan neem ik hem mee. Vast en zeker!” Hij lacht vrolijk.

Jan is 75 jaar. “Bijna 76 en op 2 oktober zijn we 50 jaar getrouwd!” Op z’n 65ste is hij accordeon gaan spelen. En niet zo maar een accordeon, een Steierse met knoppen. “Dat is extra moeilijk. Wacht, ik zal je iets laten horen.” Prachtige klanken vullen de kamer. Hij speelt met hart en ziel en vertelt er enthousiast over: “Als je met muziek bezig bent, vergeet je al je zorgen. Mijn vingers blijven soepel en mijn geest ook! Ik heb er zoveel plezier in. Ik speel iedere dag, minstens een uur. Ik ben er blij mee dat ik muziek maak. Het verrijkt m’n leven.”

Jan Koopmans uit Groesbeek heeft hem accordeonles gegeven. Die zei na anderhalf jaar: “Jan, Ik kan jou niets meer leren.” Jan lacht gul: “Ik hoefde maar een melodietje te horen en ik speelde het zo na. Mooi niet?” Zijn leraar en hij spelen nu regelmatig samen. “Leo de Kraai is er dan ook bij. Daar genieten we van. Leo en ik spelen iedere maandagavond. We leren dan ook van elkaar.”

Jan geeft  me een wijsheid mee: “Je moet altijd blijven leren én goed om je heen blijven kijken.”

Al jaren speelt hij tijdens de Groesbeekse Wijnfeesten in de tent bij wijnboer De Beier. En hij wordt gevraagd voor verjaardagen en partijen. “ Soms speel ik ook op een terras en in verzorgingshuizen. Ik vind het mooi, dat mensen vrolijk worden van mijn muziek. Dat had ik tien jaar geleden niet gedacht. Ik heb een speciaal pak aan als ik optreed en zet een hoed op. Kijk, deze.”

Van huis uit is Jan lasser, werd vrachtwagenchauffeur en vervolgens werd hij boer. Varkensboer en akkerbouwer. “Mijn ouders hadden geen geld om muziekles te betalen en later had ik er geen tijd voor.  Ik ben blij dat ik na m’n pensionering de stap heb gezet om muzieklessen te gaan volgen. Ja, dat kan ik iedereen aanraden, muziek maken is een fantastische hobby.”

 

Leven is lef verschijnt 1x per maand en wordt geschreven in opdracht van:

  • Malderburch Welzijn ouderen gemeente Heumen, ma. t/m do. 9.00 tot 15.00, vr. 9.00 tot 13.00 uur (024) 357 05 70
  • Pantein Maasstaete Mook, donderdag 8.30 –14.30 uur (024) 6963733
  • Op genoemde tijden beantwoorden zij graag uw vragen. Ook uw vragen over muzieklessen.
Share Button

Leuk bericht op Face Book van Tineke Rensen

Vanochtend kreeg ik goede feedback van een deelneemster aan MindPower & Money. Zij schreef zomaar een bijzonder goede introductie.
Deze gaat ervoor zorgen dat ondernemers beter weten wat hun te wachten staat tijdens deze transformerende tweedaagse, zonder dat ik het “geheim van de smid” verraad.
Dankjewel Gerie van der Land-Zijderveld.
Haar vak?
Je raadt het misschien al schrijven en publiceren voor ondernemers en organisaties.
Een echte aanrader.

Share Button

Lodie Beer – Weer een pagina klaar

Alweer een pagina klaar!Lodie-beer-blz6-7

Share Button

Lodie Beer: Alle karakters compleet!

Lodie - met loes en luuk en ouders

Van links naar rechts: Luuk, vader en moeder van Luuk, Lodie Beer, Loes en de moeder van Loes. Ik vind de illustraties van Patricia Heijmen leuk én knap gemaakt! Gescheurd uit behang papier.

Share Button

LOGEE

Logee

We rijden de grens over.

“Is dít Buitenland? “

Vanaf de achterbank hoor ik teleurstelling.

“Ja, Duitsland. We rijden nu naar Kleef, naar de dierentuin.”

“Ik zíe nìet dat dit Buitenland is.”

 

Ze rent en klautert. Prachtige speeltuin bij natuurpark Eendenmeer in Bergen. “Ik vind dit leuk tante Gerie! Kom jij ook maar!” Ik hang in de netten. Zwieper aan een katrol naar beneden; we rennen van een zandduin. Ploffen in het zand. “Is dít een duin!? Ik zie geen zee.” “Dit zijn de Maasduinen. De Maas is een rivier,” doceer ik. Ze denkt even na.“De duinen bij de zee, heten die Zeeduinen? Kom dan rennen we weer naar boven.”

Parmantig staat ze voor me: “Mama zegt dat Klokhuis verantwoordt is.” Ik proest het uit, zeg dat tv kijken helemaal niet leuk is als je logeert. We zingen liedjes, vertellen verhalen. Koken, kleuren. We doen spelletjes bij De Grote Siep. Vangen stekelbaarsjes. Ze kruipt voor het krieken van de dag bij ons in bed. Ze geniet. Ik ook.

“Mag ik ook lippenstift? En ook zo’n lijntje, zoals jij dat hebt? En dan met roze? En doe jij dat dan ook bij mij met een kwastje.” Voorzichtig teken ik langs de contouren van haar lippen. Haar gezicht en het mijne zijn op dezelfde hoogte; Er zit slechts een paar centimeter tussen. Ik zie dat zij vol studie mijn gezicht bekijkt. Ze kijkt ernstig en ik zie dat haar raderen volop draaien. Ik zeg niets. Met haar wijsvinger strijkt zij over een rimpel rechts op mijn wang. Met haar andere wijsvinger volgt ze de rimpel links tot aan m’n mondhoek. “Zo lijkt het net een snor, tekent ze ernstig verder.” “Mooi stilstaan, anders ga ik buiten de lijntjes en dat is niet mooi.” “Je hebt haartjes op je wangen.” “Dat krijg je als je ouder wordt.” Haar blauwe ogen lijken donkerder. Ik zie een blik vol ongeloof. Haar gezicht blijft onbewogen. “Krijg ik dàt ook!? Ik hoop het niet!” Ze huppelt vrolijk de badkamer uit en bekijkt zichzelf in de grote spiegel op de overloop.“Ohh. Móóoii,” zegt ze en lacht stralend. Al zeven.

Ze rent de trap af en roept: “Als het weer vakantie is kom ik weer bij jou.”

Deze column is gepubliceerd in Magazine Dorps van uitgever Studio Braaf uit Molenhoek. www.studiobraaf.nl

Share Button