Riny Rijnders: ‘We maakten er het beste van’

LEVEN IS LEF 

Riny Rijnders: ‘We maakten er het beste van’

‘De chauffeur van de Waalboogbus belde voordat hij de straat inreed.  Dan ging ik snel naar beneden. Als Harry mij dan zag, was hij blij: ‘Jij hier? Wat toevallig.’ Dan zei ik: ‘Ha schatje. Dat is zeker toevallig. Maar is dit leuk of niet!’ En dan lachten we samen.

Kijk, dit is Harry.’ Riny zet de foto op tafel. Leuke man. Volle kop met haar. ‘En dit was onze boot.  De IRSUS. Genoemd naar onze twee dochters, Irma en Susanne. Daar was hij trots op. Op de boot, z’n dochters en de kleinkinderen. Ik ook. Harry ging vroeg met pensioen. Ik werkte als secretaresse op de universiteit. Stop jij ook met werken, stelde Harry voor, dan verkopen we ons huis, kopen een appartement aan de Schoolstraat en een nieuwe boot en dan gaan we door Frankrijk varen. Harry was altijd vrolijk en ad rem. We konden heerlijk lachen samen. Hij was lief en ook dominant.  Ik stopte dus met werken, maar Ik genoot er ook van hoor. Wat hadden we het goed.

Ik zag het niet. Zo’n gezonde vent, amper 66 jaar. Tot die keer dat we op de Waalbrug reden. Opeens begon het te hozen. Het water gutste tegen de ramen. We zagen niets. ‘Harry! Doe de ruitenwisser aan!‘ Hij zei: ‘Die is stuk.’ Ik wist dat dat niet zo was. Zette de ruitenwisser vanaf mijn plaats aan. Hij deed het af met een grapje. Dat voorval verontrustte mij, maar we leefden weer gewoon door. Totdat hij een keer stopte op de snelweg! Op de linkerbaan. Auto’s remden, toeterden, raasden rakelings langs ons heen. Paniek. ‘Waarom doe je dit!’ Hij wilde even iets pakken en dan stop je toch?

Mijn dominante Harry ging gewillig mee naar de geriater. Vasculaire dementie.  Die prognose was een soort van opluchting. Harry maakte nog steeds grapjes, leek nog dezelfde, maar dat was niet zo. En dan?  De boot verkocht. Zo jammer. Ja, ik was teleurgesteld, niet boos, wel verdrietig. We hadden zoveel plannen. Ik heb hem in z’n waarde gelaten en we zijn altijd grapjes blijven maken.

Nee, ik zei niet tegen Harry, dat hij dat gisteren ook al had verteld en sprak met hem niet over de veranderingen in zijn gedrag, hij kon er immers niets aan doen. We maakten er het beste van. En dat doe ik nog steeds!’

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over Alzheimer?  Bel tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

Share Button

Strandpaviljoen Dushi 2.0 bestaat sinds 1 april jl. en trakteert!

Feestje!  

Welkom inwoners van Plasmolen en Middelaar op zondagmorgen 9 september.

Tussen 10.30 en 12.00 uur is voor u de koffie/thee gratis bij strandpaviljoen Dushi. En er wordt ook nog  iets lekkers bij geserveerd. Om 11.00 uur stelt Bianca Zwaans, de bedrijfsleider zich voor. Een goede buur is beter dan een verre vriend, nietwaar. En natuurlijk zijn Marc ‘met een c’ Meerman uit Maasbommel en Richard Simons uit Oss, er ook. Zij zijn sinds 1 april jl. de nieuwe eigenaren.

En het kan niet op!

Vanwege de goede start die Dushi 2.0 heeft gemaakt kunnen inwoners uit Plasmolen en Middelaar op 9 september tussen 12.00 uur en 13.00 uur brunchen voor een speciale feestprijs!  Van 15.50 voor  7.50! Als dat niet Dushi is…

Dushi. Papiaments woord. Heeft vele betekenissen. Dushi staat voor: lief, zacht, lekker, mooi, schattig, goed, fijn, prettig, zoet, aardig, vriendelijk, zoetig, liefje, schatje, snoepje, zoetje…

Dushi 2.0. Achtervoeging 2.0. is een nieuwe trend. Daarmee wordt aangegeven dat een bestaande naam is gehouden en daarbij is gekozen voor een nieuw beleid of concept.

Marc, 49 jaar: ‘Tot nog toe vinden we het fantastisch en gaat het fantastisch. Wat wil je ook met zo’n heerlijke zomer. Ja, hard werken, maar dat deden we altijd al. Fijn om dat nu hier te kunnen doen. Dit is zo’n bijzondere plek. Dít uitzicht. Iedere dag weer prachtig om te zien. Onze speeltuin voor de kleintjes, botenverhuur, waterfietsen, eten, drinken, avondzon, muziek. Dushi 2.0 krijgt steeds meer handen en voeten. Dat we de naam Dushi hebben gehouden is ook een kwestie van geld. Wat dacht je wat een nieuwe lichtreclame kost? Bovendien Dushi is dushi…  Doodzonde om dat woord met zoveel positieve betekenissen niet een 2de kans te gunnen. We merken nu al dat mensen terugkomen en positief zijn. We bezorgen onze gasten graag een fijne tijd, willen dat zij zich bij ons op hun gemak voelen en we willen ook dat de buurt zo min mogelijk overlast ervaart van ons bedrijf. ‘Richard: ‘We hebben geen directe buren, maar we weten ondertussen dat water en wind optimale geluidsgeleiders zijn. Verschillende mensen hebben daarover gereclameerd, ook bij de Dorpsraad en de politie.  De Dorpsraad kwam met drie personen hier praten. Was een goed gesprek. Muziek gaat om 09.00 zachter. Om 10.00 helemaal uit.  4 x per jaar houden we een groot evenement, dat communiceren we op Facebook en onze site, maar als buurtbewoners dat op prijs stellen willen wij hen daar ook via een mailtje van in kennis stellen en uitnodigen.’ Bianca, 31 jaar, de levenspartner van Richard zegt lachend: ‘Met wij bedoelt Richard dat ik dat dan ga doen. Doe ik graag! Als mensen ons een mailberichtje sturen, houd ik ze met plezier op de hoogte en jou nodig ik meteen uit voor ons Fuikfeest op zaterdag 1 september. Hoop zo dat meer mensen uit de buurt ook komen en dat het dan een zonnige dag is. Want dan wordt het nog meer fantastisch. Een muziekfeest op het water.’

Bianca Zwaans is ook het aanspreekpunt voor verbetering, voor reserveringen en ze is ook steeds op zoek naar medewerkers voor in de bediening en keuken. Bel Bianca op 024-6756822.

Uw komst wordt van harte op prijs gesteld. Voor de brunch graag reserveren. Het liefst per mail:  dushibootverhuur@hotmail.com. Bellen kan ook. 024-6756822. (Koffie/thee en drankjes tijdens de brunch worden apart berekend.)

 

Share Button

“Als ik geen tandarts was dan zou ik het graag worden.”

Tandarts Erik Vergoossen van Praktijk voor Tandheelkunde uit Molenhoek:

“Als ik geen tandarts was dan zou ik het graag worden.”

Op de middelbare school wist Erik Vergoossen het zeker: Hij wilde tandarts worden. Met plezier heeft hij daarvoor gestudeerd. Een tegenvaller was het dat hij na het behalen van zijn diploma in Nederland niet aan het werk kon. Toentertijd was er vanuit de regering bepaald dat er één tandarts mocht zijn op een bepaald aantal inwoners. Er waren lange vestigingswachtlijsten. Erik was nummer 810. Dat betekende dat hij na zijn af studeren acht jaar (!) zou moeten wachten om aan de gang te gaan. “Als je zo lang je vak niet uitoefent, dan ben je alles kwijt. Ik heb niet gewacht.”

20 jaar in Koblenz

“Samen met mijn vrouw heb ik toen onze kans in het buitenland gezocht en in Koblenz een praktijk opgebouwd,” zegt Erik. “Dat is gelukt. We hebben een mooie tijd gehad. Koblenz is zo’n bijzondere stad om te wonen, de mensen zijn erg aardig en de omgeving is prachtig. Ik heb er fijn gewerkt. Er was een goed contact met onze patiënten.” Hij lacht een stralende lach en zegt: “De patiënten vonden het erg jammer dat ik ging en opperden zelfs om voor de half-jaarlijkse controle met een bus vol naar Molenhoek te komen. Leuk hè.”

Nieuwe methoden en ontwikkelingen worden op de voet gevolgd

Na 20 jaar hebben Erik en zijn vrouw de keus gemaakt om in 2007 terug te gaan naar Nederland. In Nederland was er een nieuwe uitdaging. Naast zijn tandartspraktijk is hij docent tandheelkunde aan het Universitair Medisch centrum St Radboud Nijmegen. “Het is zo leuk om met jonge mensen te werken en ik volg aan de universiteit alle ontwikkelingen binnen mijn vakgebied op de voet. Daar hebben de mensen die onze praktijk bezoeken direct baat bij.”

De klant staat centraal

In mei 2010 is Erik zijn praktijk gestart in Molenhoek. “Ik heb de praktijk van Toine Hermans overgenomen en verplaatst naar het winkelcentrum. Daar hebben we de ruimte. Inmiddels is Toine helaas gestopt met werken. Maar gelukkig hebben we met tandarts Dieuwertje Kuin, die ook aan de Sint Radboud Universiteit doceert, een capabele collega gevonden. Patiëntenadvies staat bij ons hoog in het vaandel. Net zoals in Koblenz laten we de patiënten in onze praktijk in Molenhoek, via een intra-orale kamera en een beeldscherm, precies zien wat er aan de hand is. Helder en transparant.  En we hebben praktijkeigen folders met uitleg voor de patiënten. De patiënt beslist dus zelf mee. De patiënten die naar Molenhoek komen geven aan erg tevreden te zijn. Fijn toch?”

Kijk op www.qualitysmile.nl voor meer informatie.

Geschreven in opdracht van Erik Vergoossen voor magazine Topic gemeente Heumen en Mook en Middelaar 2012.

Share Button

Leven is Lef – Beppie Crouwens uit Malden

Gewoon doen!

Stralende zon. Beppie Crouwens (op weg naar 69 jaar) wacht op me, straalt ook, maar vindt meedoen aan Leven is Lef, spannend. Ze zwaait vanaf de oprit. Thee staat te trekken. Verse kruidenthee. Kruiden uit eigen tuin. ‘Die kruiden, dat is de hobby van mijn man.’ In de tuin scharrelen twee fraaie vrolijke kippen en Poes komt zo nu en dan een kijkje nemen. Ruime serre. Daarin een grote werktafel.  ‘Daarop maak ik glas in loodwerk.’

In de hal een glas in loodraam. ‘Ja? Vind je het mooi? Heb ik gemaakt. Een uiterst secuur werkje.’ Ze neemt me mee naar de berging en laat haar voorraad kleurig glas zien en haar gereedschap om glas te snijden en lood te bewerken. Momenteel werkt ze aan een glas in loodpaneel in opdracht. ‘Ja, daar ben ik trots op, maar ik ben dit vooral gaan leren om in ons eigen huis toe te passen. Onlangs heb ik een workshop gevolgd. Zo leuk!’

Nog meer creativiteit. ‘Kijk.’ Ze wijst naar een aquarel aan de muur. ‘Dit is m’n eerste. Vond het toen zo bijzonder dat ík dit had gemaakt! Zo rond m’n zestigste ben ik met schilderen begonnen. Een mens is nooit te oud om een nieuwe hobby te starten.’ Ze vertelt. Deelt verhalen. Kent periodes van ongemakken, pijn, verdriet en eenzaamheid. ‘Dat ligt gelukkig achter mij. Maar ik heb ervaren dat als Eenzaamheid je raakt ook Depressie op de loer ligt. En toeslaat.’ Ze lacht vriendelijk. Schenkt nog eens thee in. Professionele hulp, hobby’s en contacten hebben haar geholpen. ‘Ja, ik vind het leven heel leuk. En weet je wat ik zou willen? Dat het iedere dinsdagmiddag druk is in Maldensteijn. Van twee tot vier uur is daar gelegenheid voor senioren van alle leeftijden uit de gemeente Heumen om elkaar te ontmoeten. Een prima initiatief van Ton Hoogstraten. Erg gezellig. Niet wachten tot Eenzaamheid bij jou op bezoek komt. Investeren in contacten en je laten inspireren door verhalen, hobby’s en interesses van andere mensen. Dat kan helpen om (ouderdoms)eenzaamheid te voorkomen. Gewoon doen!’

Senioren, tot ziens dinsdagmiddag in Maldenstijn?

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over hobby’s, eenzaamheid, depressie en de ontmoetingen in Maldensteijn? Bel tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

Share Button

Zeg Roodkapje, waar ga je heen?

Roodkapje is van het pad!

Daar is ze weer! Haar ogen stralen.  Ze heeft plezier in onze gesprekken. Ik ook! ‘Welkom Anneleen.’ Ik ondersteun haar in het ontdekken en blijven volgen van haar schrijverspad. Daar werken we serieus aan. Steeds wordt meer helder wat ze wil. ‘Schrijven en werken met woorden.’

We bespreken de attentiepunten, tips en opdrachten van de vorige ontmoeting. Een van de opdrachten was: contact opnemen met de regionale krant. Zo leuk, haar tekst staat al op de website van De Betuwe! En in September heeft zij een afspraak met de redactie. “Wie schrijft die blijft!’ Ook heeft zij een sprookje opgestuurd naar Schrijverspunt. Spannend.

Anneleen houdt van sprookjes. ‘Misschien vind jij dat gek, maar ik voel mij verbonden met Roodkapje.’ Haar interpretatie van dat sprookje is dat Roodkapje kiest voor haar eigen pad, niet bang is en zich niet laat leiden door angst. ‘Ja, ik weet, het is een sprookje, maar Roodkapje is mij een voorbeeld.’

We hebben het over dat je er hard aan moet werken om je schrijverijen onder de aandacht te brengen en over het belang van netwerken en oeps, daar is die beer weer!  Zit midden op haar weg! ‘Netwerken… Pitchen… Dat lijkt mij zó lástig. Hoe moet ik… Hoe kan ik… Ben ik wel goed genoeg?’ Beer na beer verschijnt.

Voor die bange momenten geef ik haar tips mee en ik herinner haar aan wat al wel is gelukt en aan de stip op haar horizon.

“Ja, mijn stip is dat ik wil schrijven en daar beter in worden. Daar krijgt geen beer mij meer vanaf!’

‘De Grote Boze Wolf ook niet?’

‘Zeker niet! Ik ga investeren in mijn schrijversontwikkeling.’

‘Op jacht naar je stip Anneleen. Net als Roodkapje van het pad af.’

Ze lacht. ‘Ja Gerie, de jacht is geopend.’

 

Aan haar website wordt gewerkt. Volg Anneleen via FB op Red writing hood.

Share Button