“Als ik geen tandarts was dan zou ik het graag worden.”

Tandarts Erik Vergoossen van Praktijk voor Tandheelkunde uit Molenhoek:

“Als ik geen tandarts was dan zou ik het graag worden.”

Op de middelbare school wist Erik Vergoossen het zeker: Hij wilde tandarts worden. Met plezier heeft hij daarvoor gestudeerd. Een tegenvaller was het dat hij na het behalen van zijn diploma in Nederland niet aan het werk kon. Toentertijd was er vanuit de regering bepaald dat er één tandarts mocht zijn op een bepaald aantal inwoners. Er waren lange vestigingswachtlijsten. Erik was nummer 810. Dat betekende dat hij na zijn af studeren acht jaar (!) zou moeten wachten om aan de gang te gaan. “Als je zo lang je vak niet uitoefent, dan ben je alles kwijt. Ik heb niet gewacht.”

20 jaar in Koblenz

“Samen met mijn vrouw heb ik toen onze kans in het buitenland gezocht en in Koblenz een praktijk opgebouwd,” zegt Erik. “Dat is gelukt. We hebben een mooie tijd gehad. Koblenz is zo’n bijzondere stad om te wonen, de mensen zijn erg aardig en de omgeving is prachtig. Ik heb er fijn gewerkt. Er was een goed contact met onze patiënten.” Hij lacht een stralende lach en zegt: “De patiënten vonden het erg jammer dat ik ging en opperden zelfs om voor de half-jaarlijkse controle met een bus vol naar Molenhoek te komen. Leuk hè.”

Nieuwe methoden en ontwikkelingen worden op de voet gevolgd

Na 20 jaar hebben Erik en zijn vrouw de keus gemaakt om in 2007 terug te gaan naar Nederland. In Nederland was er een nieuwe uitdaging. Naast zijn tandartspraktijk is hij docent tandheelkunde aan het Universitair Medisch centrum St Radboud Nijmegen. “Het is zo leuk om met jonge mensen te werken en ik volg aan de universiteit alle ontwikkelingen binnen mijn vakgebied op de voet. Daar hebben de mensen die onze praktijk bezoeken direct baat bij.”

De klant staat centraal

In mei 2010 is Erik zijn praktijk gestart in Molenhoek. “Ik heb de praktijk van Toine Hermans overgenomen en verplaatst naar het winkelcentrum. Daar hebben we de ruimte. Inmiddels is Toine helaas gestopt met werken. Maar gelukkig hebben we met tandarts Dieuwertje Kuin, die ook aan de Sint Radboud Universiteit doceert, een capabele collega gevonden. Patiëntenadvies staat bij ons hoog in het vaandel. Net zoals in Koblenz laten we de patiënten in onze praktijk in Molenhoek, via een intra-orale kamera en een beeldscherm, precies zien wat er aan de hand is. Helder en transparant.  En we hebben praktijkeigen folders met uitleg voor de patiënten. De patiënt beslist dus zelf mee. De patiënten die naar Molenhoek komen geven aan erg tevreden te zijn. Fijn toch?”

Kijk op www.qualitysmile.nl voor meer informatie.

Geschreven in opdracht van Erik Vergoossen voor magazine Topic gemeente Heumen en Mook en Middelaar 2012.

Share Button

Leven is Lef – Beppie Crouwens uit Malden

Gewoon doen!

Stralende zon. Beppie Crouwens (op weg naar 69 jaar) wacht op me, straalt ook, maar vindt meedoen aan Leven is Lef, spannend. Ze zwaait vanaf de oprit. Thee staat te trekken. Verse kruidenthee. Kruiden uit eigen tuin. ‘Die kruiden, dat is de hobby van mijn man.’ In de tuin scharrelen twee fraaie vrolijke kippen en Poes komt zo nu en dan een kijkje nemen. Ruime serre. Daarin een grote werktafel.  ‘Daarop maak ik glas in loodwerk.’

In de hal een glas in loodraam. ‘Ja? Vind je het mooi? Heb ik gemaakt. Een uiterst secuur werkje.’ Ze neemt me mee naar de berging en laat haar voorraad kleurig glas zien en haar gereedschap om glas te snijden en lood te bewerken. Momenteel werkt ze aan een glas in loodpaneel in opdracht. ‘Ja, daar ben ik trots op, maar ik ben dit vooral gaan leren om in ons eigen huis toe te passen. Onlangs heb ik een workshop gevolgd. Zo leuk!’

Nog meer creativiteit. ‘Kijk.’ Ze wijst naar een aquarel aan de muur. ‘Dit is m’n eerste. Vond het toen zo bijzonder dat ík dit had gemaakt! Zo rond m’n zestigste ben ik met schilderen begonnen. Een mens is nooit te oud om een nieuwe hobby te starten.’ Ze vertelt. Deelt verhalen. Kent periodes van ongemakken, pijn, verdriet en eenzaamheid. ‘Dat ligt gelukkig achter mij. Maar ik heb ervaren dat als Eenzaamheid je raakt ook Depressie op de loer ligt. En toeslaat.’ Ze lacht vriendelijk. Schenkt nog eens thee in. Professionele hulp, hobby’s en contacten hebben haar geholpen. ‘Ja, ik vind het leven heel leuk. En weet je wat ik zou willen? Dat het iedere dinsdagmiddag druk is in Maldensteijn. Van twee tot vier uur is daar gelegenheid voor senioren van alle leeftijden uit de gemeente Heumen om elkaar te ontmoeten. Een prima initiatief van Ton Hoogstraten. Erg gezellig. Niet wachten tot Eenzaamheid bij jou op bezoek komt. Investeren in contacten en je laten inspireren door verhalen, hobby’s en interesses van andere mensen. Dat kan helpen om (ouderdoms)eenzaamheid te voorkomen. Gewoon doen!’

Senioren, tot ziens dinsdagmiddag in Maldenstijn?

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over hobby’s, eenzaamheid, depressie en de ontmoetingen in Maldensteijn? Bel tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

Share Button

Zeg Roodkapje, waar ga je heen?

Roodkapje is van het pad!

Daar is ze weer! Haar ogen stralen.  Ze heeft plezier in onze gesprekken. Ik ook! ‘Welkom Anneleen.’ Ik ondersteun haar in het ontdekken en blijven volgen van haar schrijverspad. Daar werken we serieus aan. Steeds wordt meer helder wat ze wil. ‘Schrijven en werken met woorden.’

We bespreken de attentiepunten, tips en opdrachten van de vorige ontmoeting. Een van de opdrachten was: contact opnemen met de regionale krant. Zo leuk, haar tekst staat al op de website van De Betuwe! En in September heeft zij een afspraak met de redactie. “Wie schrijft die blijft!’ Ook heeft zij een sprookje opgestuurd naar Schrijverspunt. Spannend.

Anneleen houdt van sprookjes. ‘Misschien vind jij dat gek, maar ik voel mij verbonden met Roodkapje.’ Haar interpretatie van dat sprookje is dat Roodkapje kiest voor haar eigen pad, niet bang is en zich niet laat leiden door angst. ‘Ja, ik weet, het is een sprookje, maar Roodkapje is mij een voorbeeld.’

We hebben het over dat je er hard aan moet werken om je schrijverijen onder de aandacht te brengen en over het belang van netwerken en oeps, daar is die beer weer!  Zit midden op haar weg! ‘Netwerken… Pitchen… Dat lijkt mij zó lástig. Hoe moet ik… Hoe kan ik… Ben ik wel goed genoeg?’ Beer na beer verschijnt.

Voor die bange momenten geef ik haar tips mee en ik herinner haar aan wat al wel is gelukt en aan de stip op haar horizon.

“Ja, mijn stip is dat ik wil schrijven en daar beter in worden. Daar krijgt geen beer mij meer vanaf!’

‘De Grote Boze Wolf ook niet?’

‘Zeker niet! Ik ga investeren in mijn schrijversontwikkeling.’

‘Op jacht naar je stip Anneleen. Net als Roodkapje van het pad af.’

Ze lacht. ‘Ja Gerie, de jacht is geopend.’

 

Aan haar website wordt gewerkt. Volg Anneleen via FB op Red writing hood.

Share Button

Over een beetje vakantie

Een spiksplinternieuwe!

lichtblauw.

Papa lachte wat. Beetje trots. Buren kwamen kijken.

Mama droeg een gebloemd schort over haar jurk. Op dat schort zat een zak, zo was de poetsdoek altijd dichtbij. Ze poetste een denkbeeldig pluisje van de motorkap. Zei: ‘We moeten er zuinig op zijn.’ Het was onze eerste personenauto. En het was ook een van de eerste in de buurt. De zon scheen. Ze opperde: ‘Misschien kunnen we er een keer mee naar ‘t strand.’ Daar was ik nog nooit geweest! We bedelden: ‘Ja papa? Naar zee? Een beetje vakantie? … Papa?’ ‘Misschien zaterdag.’ Ik wist amper wat vakantie was, maar kon er bijna niet van slapen.

Op zaterdag kwam mijn vader meestal pas rond een uur of vier ‘van ’t land’.   Maar vandaag ging hij na het middageten niet meer terug. We gingen! De Ford Anglia werd uit de schuur gereden. Die straalde. Ik ook! Grote zus en ik op de achterbank. ‘Stil zitten, nergens aankomen en mooi naar buiten kijken.’ Zitten op een plaid, een tas met boterhammen en aanmaaklimonade tussen ons in. Kleine zus voorin bij mama op schoot.

‘Zijn we er al?’ De zee zien en schelpen zoeken. Ik kon er bijna niet op wachten. ‘Niet zeuren. Let op. Kijk, hier staat het bord: Hoek van Holland, zien jullie wel?’ Even later zag ik het bord ‘strand’. Vader rookte Hunter sigaretten en reed richting zee.

‘Jan, zo ver het strand oprijden? Kan dat wel?’ ‘Je denkt toch niet dat ik hem zo maar ergens neerzet!?’ Het was niet druk. De zon was achter een wolk verdwenen. Wauw! Schelpen. Binnen de kortste keren was de emmer vol, de tas met broodjes leeg en kwam het water van de zee dichterbij… ‘We moeten gaan Jan.’ De motor raasde…‘Niet zoveel gas Jan! Komen jullie er maar uit.’ Van een afstandje keken we toe. Het duurde en duurde voordat mama papa en ’t Fordje had uitgegraven. Ze mopperde. Was bijna net zo razend als de motor. ‘Ik zeí nog…!’

Op de terugweg rookte vader een Agio sigaar, mokte moeder nog wat na en ik hield de grootste schelp aan mijn oor, hoorde daarin het ruisen van de zee. Beetje vakantie. Herinnering om zuinig op te zijn.

Share Button

Anneleen

30.7.2018. Daar is ze! Kijkt verwachtingsvol. Ze schrijft graag. Via via komt ze op mijn pad. ‘Wil jij een uurtje met haar praten. Leuke meid. Ze wil zo graag, maar ze denkt dat ze niet goed genoeg is,’ appt vriendin met coachingbureau. ‘Wat schuift het?’ App ik terug. Wie schrijft die blijft, nietwaar?

‘Spreek dat maar zelf met haar af.’ Zo gezegd zo gedaan. En zo zitten we samen onder de parasol in mijn achtertuin. Ze is jong en mooi en onzeker. Dat laatste vindt ze vooral zelf! Daar merk ik niets van. Ze blaakt! Ze straalt, leest graag en ze kan schrijven, daar zijn we het snel over eens. En ze wil graag vertalen. Het liefst vanuit het Engels naar Nederlands. Dat kan ze ook! ‘Maar daarvoor heb ik geen diploma’s.’
‘Nou en! Wat weerhoudt je?’ In volle vaart zet ze 10 beren op de weg.
‘Wil je wel?’
‘Ja! Zeker. Maar eigenlijk ben ik verlegen, werk ik liever op de achtergrond en nu zeg jij dat ik mij meer zichtbaar moet maken. Dat durf ik niet zo goed.’ Haar onzekerheid is mij niet vreemd. Ik hoor een echo van jaren geleden… ‘Hoeveel mensen moeten nog zeggen dat je schrijven kunt? Je kunt het! Ga ervoor!’ Ik geef haar een klein zetje in de rug. Daar gaat ze. Lacht. Is blij. Ik ook.

Je kunt met teksten een glimlach toveren, of een ergernis oproepen. En weet lieve Anneleen Olbrechts soms ligt jouw tekst nog dezelfde dag in de kattenbak en piest de kat erop. En toch blijft schrijven leuk. Maar je moet er wel wat voor doen. Schrijf- en vertaalopdrachten komen niet automatisch naar je toe rollen. Werk aan je winkel! Laat weten dat je bestaat. Onderneem! Plezier en succes gewenst. 🙂 Wie schrijft die blijft! Ik ga je volgen.

Share Button