Herfst 2018

Goud morgenlicht

spint van de rafels van de nacht

een nieuwe dag

 

Geeft glans

en hoop

Share Button

Leven is Lef – Gelukkig met een nieuwe partner

Marija en Martien: Heb het lef om weer gelukkig te zijn met een nieuwe partner 

‘Je moet bij Martien Van Rooij zijn.’ Dat advies kreeg Marija Ginsel-Heijmans uit Mook toen ze een nieuw stopcontact nodig had.

Ze vertelt: ‘Daags daarna liep ik met mijn hond op de hei. Er passeert een man. Die laat ook zijn hond uit. Hij draagt een shirt met daarop de tekst: ‘Van Rooij installatiebedrijf bv Mook.’

Het is bijna zeven jaar geleden en ze lacht er nog hartelijk om: ‘Van Rooij! Die moest ik hebben! Ik maak contact. Hij stopt. ‘Ik bén Martien Van Rooij, zegt hij. Zo is het gekomen. Nee, niet gelijk, later.’ 

Marija, 71 jaar en Martien, 75 jaar. Ze zijn het erg met elkaar eens. Stralen.

Marija: ‘Ja, echt hoor, vlinders. Dat was zo bijzonder.’

Martien: ‘Smoorverliefd.’

Marija: ‘Daar waren we zó verbaasd over! Het voelde net zoals toen ik verliefd werd op Leo, veertig jaar geleden.’

Martien: ‘Ik kon het eerst amper geloven. Ik was 45 jaar getrouwd met Ria.’

Marija: ‘Zo fijn om weer verliefd te zijn en weer een maatje te hebben. En wij begrepen en begrijpen elkaars verdriet en gemis. Kunnen droeve momenten delen. Ook de mooie herinneringen. Een nieuwe liefde betekent niet, dat je je eerdere partner vergeet. Ook niet dat je onder één dak moet wonen.’ Ook daar zijn ze het allebei over eens.

Marija: ‘Wij voelen ons veilig bij elkaar en vertrouwd. Hebben plezier. Onze relatie is open en verrijkt ons leven. En weet je wat ook zo fijn is, onze kinderen gunnen het ons. Dat hoor je weleens anders. Doordat Martien en ik op elkaar kunnen rekenen doen wij minder een beroep op hen. Samen hebben we nu 14 kleinkinderen. Iedere maand is er wel iemand jarig. De kinderen wonen niet allemaal ‘om de hoek.’ We reizen het hele land door. We wandelen, laten 2 x per dag samen de hond uit, koken voor elkaar of gaan uit eten, maken dagtripjes of gaan een paar dagen weg. Ja, wij hebben het goed.’

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over Eenzaamheid? Bel tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

Share Button

Sponsor in de spot – NIELS RIKKEN

Geschreven voor Schup Is, clubblad van RKSVGroesbeekse Boys

Sponsor in de spot

NIELS RIKKEN

Nieuwe sponsor, eigenaar van Aannemersbedrijf Rikken in Groesbeek

‘Waarom ik sponsor geworden ben? Dat komt door Vera Bouw, door Jan van Moet. Vera Bouw zet voor mij de steigers. Prima vent, Jan, daar kan je afspraken mee maken. Met Henk Coenen trouwens ook. En als je dan zo’n vraag krijgt en het past in je budget dan gun je het de club van die mensen.

Frans: ‘Waar ga je naar toe?’ ‘Naar aannemer Niels Rikken, een nieuwe subsponsor. Ik ken hem niet.’

Frans: ‘Niels Rikken?  Dat kan goed de zoon van Wim en Ria Rikken zijn. (Onze vroegere buren aan de Mesdagweg.) Hun oudste, die heet toch Niels?’

Hij is het! Ik zie het meteen. Lijkt sprekend op z’n moeder.

We kennen elkaar niet meer. Kennen nog wel namen en personen uit de buurt in die tijd. Het is lang geleden, meer dan 32/33 jaar. Ik herinner hem als een aardig blond mannetje. Beetje verlegen. Inmiddels is hij 39 jaar, eigenaar van een florerend aannemersbedrijf met 15 mannen in dienst; rijden er 7 glanzende Ford bedrijfswagens met bedrijfslogo rond en is hij sinds oktober 2017 gevestigd in een nieuw pand van ruim achthonderd m2 aan De Ren in Groesbeek met een terrein van twee en een half duizend m2. En hij is nog net zo aardig!

Van huis uit was het niet vanzelfsprekend om een eigen bedrijf te starten. En waar hij als kind over droomde? ‘Niet van een eigen bedrijf.’ Dat had niemand in de nabije familie. Hij vond timmeren leuk, ging naar de lts, toen naar mts. ‘Vervolgens heb ik mijn aannemersdiploma gehaald met alles wat daarbij hoort, calculeren, werkvoorbereiding, alles.’ Toen hij daarvoor allemaal was geslaagd kwam pas de gedachte om voor zichzelf te beginnen. ‘Ja, dat bevalt goed.’

Hij laat zijn nieuwe pand zien. Beneden ruime hal, spreekkamer, mooie grote kantine en luxe toiletruimten. Lachend zegt hij terwijl hij de deur opent: ‘Geen vrouwen in dienst, maar wel een damestoilet.’ Boven royale werkplekken, doorkijk naar de loods en nog een overlegruimte.

Trots? ‘Jazeker, dat ben ik!’

Een bedrijf met bouwgarantie, aangesloten bij de brancheorganisatie Bouwgarant, hét keurmerk in de bouw. ‘Dat heeft niet iedere aannemer.  Zo’n garantielabel zegt iets over de kwaliteit van de aannemer. De consument heeft er voordeel van om met een Bouwgarant-aannemer in zee te gaan. Je moet aan bepaalde criteria voldoen. Wij leveren die kwaliteit. In de afgelopen elf jaar niet één keer trammelant gehad met opdrachtgevers. Natuurlijk zijn er fouten gemaakt, maar die zijn naar tevredenheid opgelost. We hebben veel vaste klanten. Zelf werk ik ook graag met vaste onderaannemers. Ja, veelal uit Groesbeek. Maar soms niet, dan past de prijs niet of heeft de onderaannemer geen tijd.

Ja, ik kan goed met mijn hoofd werken en goed met mijn handen, Ik vind het jammer dat ik de laatste tijd bijna niet meer toekom aan timmerwerk. Dat zou ik het liefst doen, half om half.

Samen met Rob Peters startte Niels, 11 jaar geleden, het grote avontuur. ‘We doken zo de crises is.’ Vijf jaar hebben zij samen de directie gevoerd. Toen gaf Rob aan dat hij liever een ander koers ging varen. Hij stapte uit de directie en ging verder als uitvoerder.  ‘Dat was veel meer zijn ding. Andere druk, minder stres. Ik ben blij met zo’n goede uitvoerder.’

Je bent een aardige werkgever?

Zegt spontaan: ‘Ja, ik denk van wel! Er zijn meer mensen al verschillende jaren in dienst zijn. Negen jaar, zeven jaar. Wij hebben goede medewerkers, mensen met kennis en ervaring in de bouw. Je hoeft geen hbo te hebben om hogerop te komen. Wel doorzettingsvermogen. Ik kan goed met stres en werkdruk omgaan. Op mijn werk ben ik op mijn werk. En als ik op een feestje ben, dan ben ik op het feestje!  Ik neem afstand en vind dat ik mijn tijd tussen werk en thuis goed verdeel. Ik hoor mijn vrouw en kinderen niet klagen.’

De lijnen zijn kort bij Rikken. Als je belt krijg je projectleider Ruud Arents aan de lijn of Niels. Wordt het opdracht, dan is of Niels of Ruud de projectleider die gedurende het gehele traject contact houdt met de opdrachtgever. ‘Korte lijnen, dat werkt goed.’

MEER NIELS RIKKEN

Getrouwd met: ‘Ik ben niet getrouwd. Mijn vrouw is Alexandra Hoogveld uit Wijchen en we wonen aan de Kloosterstraat en we hebben twee kinderen. Bram is zeven en Sara vier jaar.

Je droomt er al van dat zij je gaan opvolgen?  ‘Nee hoor, Bram gaat weleens met mij mee, hij vindt het prachtig hier.  Sara is daar nog te klein voor. Ze mogen allebei gaan doen wat ze willen doen. Dat heb ik ook gedaan, maar als ze interesse hebben is dat natuurlijk leuk.’

Omschrijf jezelf in drie woorden: ‘Dat vind ik lastig.’

Echt lastig. Tja, drie woorden.’

Daarstraks zei je dat je een aardige werkgever bent. Zal ik dat opschrijven? Aardig?

‘Ja, aardig, dat klopt wel.’

Hij denkt na. Dan serieus: ‘Goed. Ik wil het graag voor iedereen goed doen.’ Lachend: ‘Te goed soms.’

Daar schiet je dan soms zelf bij in?

‘Soms.

En ik ben een doorzetter. 100 %!’

Hobby’s?  ‘Heb ik niet echt. Ja, voetbalwedstrijden kijken, dat vind ik leuk. Dat kan van alles zijn. Naar een wedstrijd gaan kijken vind ik een uitje.’

De beste voetbalclub is? ‘Geen speciale voorkeur. Niet landelijk en niet regionaal. Bram speelt bij de Treffers. Daar ga ik regelmatig kijken. Maar als er een leuke wedstrijd bij een andere club is ga ik daarnaartoe.’

De autoradio staat meestal op: ‘Veronica of Radio 538.’

Boeken: ‘Zijn aan mij niet besteed. Heb er de rust niet voor. Ik lees alleen wat ik zakelijk moet lezen.’ 

Tv: ‘Ik kijk niet vaak, kijk meer op de tablet.  Maar als ik wel tv kijk, kijk ik graag naar Discovery en VI vind ik grappig.’

Mooi vakantieland: ‘Italië! Toscane, prachtige streek en heerlijk eten!’

Wat eet je het liefst? ‘Ik vind alles lekker. Heb geen speciale voorkeuren. Ik ben wat je noemt een goede eter. Thuis is het eten erg goed.  Ja, altijd lekker. Als we uiteten gaan, dan meestal in Groesbeek of in Plasmolen.’

Wat is na gezondheid het belangrijkste in je leven?

‘Mijn familie! Nee, niet mijn bedrijf. Wie of wat ben je zonder familie. Mijn vrouw, de kinderen, mijn ouders. Doordat ik het thuis goed heb kan ik goed mijn werk doen. Onze jaarlijkse familiedag, daar kijk ik naar uit. Mijn opa en oma zijn ondertussen gestorven, maar op zondag was het daar de zoete inval. Altijd leuk.’

Hoe komt het dat je succesvol bent?

‘Door mijn doorzettingsvermogen.’

En verder? Ook dat vindt hij lastig om antwoord op te geven.

‘Raar om dat van jezelf te zeggen. Ik denk omdat we goed zijn voor klanten. En omdat klanten goed zijn voor ons. Ze zijn tevreden en vertellen dat verder. We hebben veel trouwe klanten. Wij denken met hen mee en bieden oplossingen. En als er een klacht is wordt die opgelost. En goede medewerkers. Dat alles bij elkaar maakt ons succesvol.’

Voor wie bouwen jullie: ‘Voor iedereen! Particulieren, bedrijven en utiliteit.’

En wat zoal? ‘Kan van alles zijn. Nieuwbouw, verbouw. Woningen en bedrijfspanden, maar ook de dakkapel. We hebben een goed gevulde orderportefeuille. Nee, als je vandaag belt, kunnen we niet morgen beginnen. Er zijn momenteel lange levertijden op producten. Soms wel drie maanden.’

Wens?

‘In 2005 heb ik een zwaar auto-ongeluk gehad. Op het kruispunt voor de Canadese begraafplaats, bij Poelen pompoenen. Auto vanaf de Derde baan reed met een snelheid van 100 km op ons in. Ruim vier maanden ben ik uit de running geweest. Nee, ik heb er geen trauma aan overgehouden. Wel een andere kijk op het leven. Wat ik nu heb is goed. Ik droom niet van groter en meer. Als ik het zo mag houden zoals het nu is, ben ik dik tevreden.’

Meer weten over het bedrijf van Niels Rikken? Kijk dan op www.rikkenbouw.nl

Share Button

Mindfulness voor mantelzorgers

Leven is lef!

‘Mindfulness heeft mij geholpen. Echt.’

‘Mij ook! Ik heb er iedere dag plezier van.’

‘Ik ook!’ 

Adly Eggenhuizen (73 jaar) uit Molenhoek en Han Schlooz (77 jaar) uit Malden zijn mantelzorger. Adly, links op de foto, is dat voor haar man. Han en zijn vrouw voor zijn schoonzus. Ze vertellen erover, maar dat hoeft niet in de krant. Wel in de krant mag dat mantelzorgen geen sinecure is. Dat er soms van alles door je hoofd speelt. Wat als…? Hoe moet het dan verder?  Dat er stress, boosheid en verdriet is en dat het soms voelt alsof je er alleen voorstaat. Adly: ‘Mijn man en ik willen niet steeds een beroep doen op onze kinderen, die hebben hun eigen gezin. Gelukkig gaat het nu weer beter, maar na enkele jaren regelen en doen had ik dringend behoefte aan rust. Ook in mijn hoofd. Ik raakte de grip kwijt. Via de flyer van Mantelzorg Heumen-Mook en Middelaar kwam ik in contact met een mantelzorgconsulent. Ben zo blij dat ik die stap gezet heb.

Ook Han spreekt lovende woorden over Mantelzorg Heumen-Mook en Middelaar en ook over de ouderenadviseurs. ‘Die hebben steun geboden en mij attent gemaakt op de training Aandachtgerichte Cognitieve Therapie. Een mindfulness training. Mindfulness is het vermogen om te weten wat er in je hoofd gebeurt zonder je erdoor te laten meeslepen.’ Beiden vertellen er enthousiast over. ‘O nee! Helemaal niet zweverig. Mindfulness geeft kracht en rust en leert je om te mediteren en milder naar jezelf en je omgeving te kijken.’ Adly: ‘Na de derde les voelde ik mij al beter! Ik heb geleerd om de dingen waar ik geen grip op heb los te laten. En ik heb geleerd beter mijn grenzen te bewaken. Of ik door mindfulness een leuker mens ben geworden?’ Vrolijk: ‘Ik vind van wel!’ Ze kijkt uit naar de vervolgcursus die start in oktober. En met een brede lach zegt Han: ‘Ik ook!’

Mantelzorg Heumen-Mook en Middelaar en de ouderenadviseurs vallen onder de afdeling Welzijn van Malderburch, centrum voor Welzijn, Wonen en Zorg in Malden.  Vragen over Mantelzorg en training mindfulness?  Bel tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

Share Button

Riny Rijnders: ‘We maakten er het beste van’

LEVEN IS LEF 

Riny Rijnders: ‘We maakten er het beste van’

‘De chauffeur van de Waalboogbus belde voordat hij de straat inreed.  Dan ging ik snel naar beneden. Als Harry mij dan zag, was hij blij: ‘Jij hier? Wat toevallig.’ Dan zei ik: ‘Ha schatje. Dat is zeker toevallig. Maar is dit leuk of niet!’ En dan lachten we samen.

Kijk, dit is Harry.’ Riny zet de foto op tafel. Leuke man. Volle kop met haar. ‘En dit was onze boot.  De IRSUS. Genoemd naar onze twee dochters, Irma en Susanne. Daar was hij trots op. Op de boot, z’n dochters en de kleinkinderen. Ik ook. Harry ging vroeg met pensioen. Ik werkte als secretaresse op de universiteit. Stop jij ook met werken, stelde Harry voor, dan verkopen we ons huis, kopen een appartement aan de Schoolstraat en een nieuwe boot en dan gaan we door Frankrijk varen. Harry was altijd vrolijk en ad rem. We konden heerlijk lachen samen. Hij was lief en ook dominant.  Ik stopte dus met werken, maar Ik genoot er ook van hoor. Wat hadden we het goed.

Ik zag het niet. Zo’n gezonde vent, amper 66 jaar. Tot die keer dat we op de Waalbrug reden. Opeens begon het te hozen. Het water gutste tegen de ramen. We zagen niets. ‘Harry! Doe de ruitenwisser aan!‘ Hij zei: ‘Die is stuk.’ Ik wist dat dat niet zo was. Zette de ruitenwisser vanaf mijn plaats aan. Hij deed het af met een grapje. Dat voorval verontrustte mij, maar we leefden weer gewoon door. Totdat hij een keer stopte op de snelweg! Op de linkerbaan. Auto’s remden, toeterden, raasden rakelings langs ons heen. Paniek. ‘Waarom doe je dit!’ Hij wilde even iets pakken en dan stop je toch?

Mijn dominante Harry ging gewillig mee naar de geriater. Vasculaire dementie.  Die prognose was een soort van opluchting. Harry maakte nog steeds grapjes, leek nog dezelfde, maar dat was niet zo. En dan?  De boot verkocht. Zo jammer. Ja, ik was teleurgesteld, niet boos, wel verdrietig. We hadden zoveel plannen. Ik heb hem in z’n waarde gelaten en we zijn altijd grapjes blijven maken.

Nee, ik zei niet tegen Harry, dat hij dat gisteren ook al had verteld en sprak met hem niet over de veranderingen in zijn gedrag, hij kon er immers niets aan doen. We maakten er het beste van. En dat doe ik nog steeds!’

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Vragen over Alzheimer?  Bel tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

Share Button