Leven is Lef!

Meer kennis maken met…
Gabriël van Munster 58 jaar, uit Mook

“Mijn moeder, Gabriëlle, kreeg tien kinderen. Twee van mijn broers zijn jong gestorven. Dat trok een zware wissel op haar. Ze was klein en tenger. Ook sterk en tanig. Ondanks verdriet altijd optimistisch en veerkrachtig. Ik lijk op mijn moeder. Heb ook haar naam: Gabriël. Daar ben ik blij om en trots op! Zij werd bijna 93 jaar. Zij is mij een voorbeeld. Zes weken voor haar dood spitte ze hierachter in de siertuin nog een stuk grond om van tweehonderd m2. Mijn ouders woonden bij mij. Dit huis en bijgebouw zijn groot genoeg. We hielden van elkaar. Mijn vader is 80 jaar geworden. Vanuit Oss naar Mook, voor hen was dat toen wat!”

‘Zonnestraal’ staat op het bijgebouw.

“Hoe kwam je in Mook terecht?”
“Ik was op bezoek bij iemand, hier een paar huizen verder. De rust en de stilte! Ik vond het fantastisch. ‘Ik zou hier wel willen wonen,’ zei ik uit de grond van m’n hart. Toen ik hoorde dat er een eindje verderop een huis te koop stond, ben ik er meteen naar toegegaan. Lange oprijlaan. Halverwege kwam de eigenaar me tegemoet, die riep: “Wat kom je doen!?” 12.000 meter bos. 1000 m2 siertuin. Ruim huis. “Kan jij dit betalen?” vroeg hij. “Dat kon ik!” Grinnikend: “Samen met de bank. Zie je de plafonds? Die heb ik in de oude staat laten terugbrengen. Dat glas in lood ook.

Het voelde meteen goed. Ben hier in Mook ingeburgerd. Heb in de gemeenteraad gezeten voor Groen Links. In de tijd dat ik in de raad zat was er van een coalitie ‘die er samen de schouders onder zetten’ helaas geen sprake. Jij zegt dat dat nu wel zo is. Dat vind ik fijn om te horen.

Omzien naar elkaar en je medeverantwoordelijk voelen voor het welzijn van mensen om je heen, ongeacht de specifieke kenmerken van die personen. Dat zijn voor mij belangrijke waarden. De leer van de Oud Katholieke Kerk sluit voor mij hierbij het meest aan. Ja, ik ben praktiserend gelovig. Graag bezoek ik de diensten op Dekkerswald. Wil je iets drinken?”

“Kopje Thee?”
Behendig draait hij zijn rolstoel. “Loop maar mee.” Door de gang naar de keuken. Vult de fluitketel. Zet die op het gasfornuis en zegt: “Kom we gaan weer naar de kamer, we horen wel als het water kookt.
Amper terug in de kamer, fluit de ketel hem terug: “Kijk gerust rond.”
De woonkamer is ruim. Vol bijzondere (vakantie)herinneringen. Boeddhabeelden, houtsnijwerk uit Indonesië, koperwerk, een fraai altaartje en een terrarium gifkikkers. Kleintjes. Prachtige beestjes om te zien.

Hij komt terug met één kop thee. Vertelt dat hij geen theedrinkt, ook geen koffie en al helemaal geen alcohol. “Nee? Niet af en toe een glaasje?”
We staan voor het terrarium. Gabriel vertelt dat als de gifkikkers vrij leven in de natuur hun beet dodelijk is, dat hij goed voor ze zorgt, de atmosfeer bewaakt en geniet van de kikkertjes en de plantengroei. En dat degene die hem aanreed te veel alcohol had gedronken en dat zijn partner bij dat verkeersongeluk om het leven kwam… Dat was in 1984. In 2006 raakte hij weer buiten zijn schuld nogmaals betrokken bij een zwaar auto-ongeluk.

“Heftig, Gabriël. Leven is Lef…”

“Het is zoals het is. Mijn handicap zie ik niet als beperking. Ik heb veel om dankbaar voor te zijn. Ik woon hier! Op een mooie plek in een mooi huis. ‘k Heb sterke polsen, goede armen, daarmee hijs ik mij de trap op. Onderhoud zelf mijn huis en tuin en werk in de palliatieve zorg. Daar heb ik wisselende diensten. Geen enkel probleem om ’s nachts te werken. Ik rijd auto, toer graag op de motor en heb een maaitractor. En mijn hobby’s! Ik ben een verzamelaar. Ik kan niet lopen, verder functioneer ik als ieder ander.” Lachend: “ Misschien nog wel beter. Nee, ik ben niet eenzaam. Ik heb mijn werk, sociale contacten en ik kan goed alleen leven. Ook zonder sociale media. Mijn tijd gebruik ik liever voor m’n hobby’s. Of ik wel een vaste relatie wil hebben? Jazeker!” Vrolijk: “Jij weet iemand? Laat maar horen!” Dan serieus: “Samen, iemand om van te houden, wie wil dat nou niet?”

Share Button

Suzanne Alberty is Maatje!

Pats! Van de ene minuut op de andere! Het gebeurde op haar werk. Er knapte iets. Dat deed geen pijn. Wel zag Suzanne Alberty (47 jaar) uit Malden een donkere vlek. Ze knipperde wat met haar ogen en ging verder met haar werk. De andere morgen was die vlek er nog. Ze belde met de huisarts. Dezelfde dag werd zij in het ziekenhuis opgenomen en geopereerd. Haar netvlies was geknapt. Daardoor heeft zij een blijvende visuele beperking en moest daardoor afscheid nemen van haar werk en collega’s bij Auto Velthuis in Heijen. “Ik werkte daar zó graag. Bijna 23 jaar. Mijn beperking accepteren en mijn werk loslaten, dat was heftig. Ja, een rouwproces. Dat heeft anderhalf jaar geduurd.”
We drinken thee. Suzanne lacht stralend.

Zegt: “Ik voel mij weer zo goed. Ik ben omgeschoold, werk 10 uur in de week als gastvrouw in Malderburch en sinds een half jaar ben ik Maatje! Maatje van Kitty. Kitty is 67 jaar. Iedere vrijdagmiddag ga ik naar haar toe. We fietsen samen op de duofiets een rondje door Malden of we drinken gezellig thee en praten wat. Maatje zijn heeft mijn wereld een andere dimensie gegeven en verrijkt mijn leven. Allebei kijken we ernaar uit. Ik vind het fijn om naast echtgenote en moeder van twee kinderen voor nog iemand belangrijk te zijn. Dat geeft zo’n goed gevoel. Nee, het voelt zeker niet als een verplichting. Graag doe ik een oproep: Al met twee uur in de week maak je verschil in het leven van een buurtgenoot. Van harte raad ik jong en oud aan om ook Maatje te worden. Daar word je blij van!” Doen?

Leven is lef verschijnt in opdracht van Malderburch Welzijn Ouderen, gemeente Heumen. Bel voor Maatje worden tijdens kantooruren naar 024 – 357 05 70.

Share Button

Maatje zijn levert meer op dan je denkt!

Ze hebben het leuk met elkaar. Dat zie je.
Kiki Scheper woont in Malden. Toen ze vijf maanden oud was kreeg ze een hersenbloeding. Dat werd knokken, voor haar en voor haar ouders. Ondertussen is ze een leuke 13 jarige tiener en hartstikke sportief. Ze rijdt paard, zwemt, doet aan atletiek en draagt graag een grappig zwart bolhoedje. Ze heeft 5 % zicht, volgt speciaal onderwijs in Grave bij Visio onderwijs en Claudia Hermens uit Malden is haar Maatje.

‘Maatje? Claudia, hoe leuk kan dat zijn?’
‘Heel leuk. Voor ons allebei.’ Dat meent ze. Dat voel je!
Kiki lacht verlegen vrolijk: ‘We doen leuke dingen. En spelletjes. Maar soms praten we gewoon.’

Claudia is 24 jaar, vlot, krachtig, weet wat ze wil, studeert, HBO SPH (Sociale Pedagogische Hulpverlening), heeft een vriend, leuke vriendinnen én is Maatje. In haar geval betekent dat, dat ze gemiddeld anderhalf uur per week optrekt met Kiki. Soms is dat een rondje op de scooter. Soms is dat fietsen. ‘Dan nemen we een weg die mama eigenlijk gevaarlijk vindt voor mij. Dat is spannend!’ Of Claudia blijft gezellig eten. Twee jaar geleden kwam ze in Kiki’s leven ‘voor een tijdje’ en nu zien ze elkaar al twee jaar iedere week. ‘Ik vind het leuk om samen met Kiki haar grenzen te verkennen en actief te zijn. En nu de puberteit komt is het ook leuk om haar ervaringen te horen en de mijne met haar te delen. Die tijd ligt nog maar net achter me. We leren van elkaar. Ja, ik ook van haar. Maatje zijn geeft mijn leven meerwaarde. O nee! Het voelt zeker niet als een verplichting! Vanuit mijn hart en karakter help ik graag. En dit zo doen, is ook goed voor mijn studie. Maatje zijn levert meer op dan je denkt! Maatje zijn geeft zelfvoldoening.’ Lachend: ‘Dat is een goed gevoel en dat inspireert mij.’ Enthousiast: ‘Ik kan mijn leeftijdgenoten en iedereen van harte aanbevelen om ook Maatje te worden.’ Ik word er blij van.’
Kiki: ‘Ik ook!’

www.heumen.nl/maatjes

Share Button

Klein geluk

Herinnering

We staan voor de spiegel.
Lachen naar elkaar.
“Hoe voelt dat moeder, bijna 93?”
Ze kijk weg. Zegt: “Wat stel jij toch altijd gekke vragen. Hoe voelt dat bij jou dat je 67 bent!?”
Ik wil zeggen dat ik dat niet voel.
Zij leest mijn gedachte. Wacht niet op antwoord.
“Nou, zo voelt het bij mij ook. Gewoon. Niks bijzonders.”
Kijkt weer in de spiegel: “Doe je kraag es goed.”
Ik frommel wat aan m’n jas. Stel nog een vraag: Denk je nu je ouder bent, veel ouder, want dat ben je moeder, er vaker aan dat leven ophoudt? Dood komt?”
“Kind, schei toch uit.”
“Nou ja, bijna 93… Het houdt een keer op. Dat houdt mij bezig, of je dan leeft met de dag, of zo. Dat mag ik toch wel vragen.”
“Weljaat.”
Stil.
Kijkt mij aan in de spiegel: “Ik heb het prima naar m’n zin, Jij toch ook? Leef jij met de dag? Nou, ik ook niet. Daar hebben we zelf niets over te zeggen. Dat weet je.”

De liftdeuren gaan open.
Met haar rollator loopt ze haar wijde wereld in.

Ze kijkt om. “Kom Geert, waar blijf je nou?”

Share Button

Tom Wienhofen. Sponsor in de spot!

Sponsor in de Spot

Tom Wienhofen

eigenaar van

Megens Elektrotechniek Milsbeek

&

SEEF Beveiligingstechniek Milsbeek

 

“Hoe komt het dat je succesvol bent?”

Met een grote gulle lach zegt Tom: “Puur geluk!”

De verjaardag van de Sint wordt goed gevierd bij Megens in Milsbeek. Vrijdagmiddag 23 november heb ik een afspraak met Tom Wienhofen. Angelique, de vrouw van Tom is druk in de weer om de kantine te versieren.  Tom vertelt: “Vanavond vieren we Sinterklaas. Twee Pieten komen cadeautjes brengen voor de kinderen van onze medewerkers. We vieren traditioneel, met liedjes, pepernoten en spelletjes. Vorig jaar was dat een speurtocht door het bedrijf en vanavond spelen we een Sint Pub Quiz. Dit jaar zijn er negentien kinderen, gelovig en ongelovig. De kinderen of hun ouders maken een verlanglijstje en leveren dat bij ons in. Angelique assisteert de Sint, zij koopt in, organiseert en maakt er een mooi feest van. En natuurlijk zijn ook alle vaders en moeders die bij ons werken van de partij. Mooi om met elkaar te vieren. Kerst vieren we ook. Altijd op de vrijdag voor 1ste kerstdag.  Dan gaan we met de medewerkers lekker eten en drinken. Ja, met de partners erbij. Altijd gezellig. We kiezen ieder jaar een ander restaurant.”

In de crisisperiode moest Tom impopulaire maatregelen nemen. Mensen ontslaan en geld bestemd voor sponsoring voor andere zaken gebruiken. Maar gelukkig is de crisis voorbij en is Megens weer terug als Sub Sponsor bij Groesbeekse Boys.

‘Megens Milsbeek’ Voor veel mensen in de regio een begrip. Het elektrobedrijf biedt diensten op het gebied van installatie, veiligheid, duurzaamheid, comfort en service & onderhoud en heeft drie divisies. SEEF Beveiligingstechniek, Megens Service en Onderhoud en Megens Projecten. SEEF Beveiliging heeft een operationeel directeur. De andere divisies hebben projectleiders. Allemaal mensen met kennis en jarenlange ervaring. Totaal 34 medewerkers, 31 mannen, 3 vrouwen. Medewerkers die er zin in hebben en het een uitdaging vinden om in oplossingen te denken en doen.

Megens richt zich op bedrijven en utiliteit en bedient een regio van circa 50 kilometer rond Milsbeek. Maar ook de particulier kan bij hen terecht. Zeker ook wat SEEF Beveiligingstechniek betreft. Want wie wil er nu niet safe wonen? Kijk voor meer informatie (en vacatures) op www.megensbv.nl of www.seefbeveiliging.nl

Waar droomde je van als kind, Tom?

Van krokodillen onder het bed! Haha, nee, nergens van. Ja toch, nu ik erover nadenk: toen ik een jaar of veertien was droomde ik er soms van om dj te worden. Al vroeg had ik interesse in radio en elektrotechniek en bouwde ik zelf discolampen. Met een Tl-starter!  Dat flikkerde mooi. Maar soms sloegen de stoppen door en zaten we in het donker.” 

Gadgets.

Vanaf zijn twaalfde jaar had Tom vakantiebaantjes en spaarde zijn geld. Toen hij genoeg geld had kocht hij rond z’n veertiende zijn eerste stereotoren bij van Benthum in Groesbeek.  Het laatste nieuwe model. “Wat was ik er blij mee! Ik ben nog steeds gek op Gadgets.”

Zo nu en dan hoor ik een piepje vanaf z’n pols en zie hem dan tersluiks naar zijn horloge kijken. Hij laat het me zien. “Dit is zo’n Gadget. Een Apple horloge. Dat ding geeft naast de tijd zoveel meer! Ik kan er alles mee. E-mail lezen. Sociale media. Telefoneren. Maar wat ik ook belangrijk vind: Hij meet mijn hartslag en BMI en geeft ook aan of ik te veel zit, of te weinig passen maak. Dan krijg ik een tip of een opmerking. Bijvoorbeeld. ‘Je zit te lang.’ Ja, behoorlijk prijzig ding.”

Zitten is het nieuwe roken.

“In de kantine hebben wij ook een aantal statafels. Met de mensen die ’s morgen vanuit Milsbeek vertrekken drink ik daar om zeven uur een kop koffie. Dat doen we staande. Ook wordt er dan staande overlegd. Ik bemoei me weinig met de directe aansturing. Dat doen de projectleiders. Mijn taak is vooral organisatie en acquisitie. Maar als het nodig is, dan help ik ’s morgens graag mee om auto’s in te laden zodat de medewerkers op tijd kunnen vertrekken.”

Trots op je bedrijf?

“Ja! Zeker. Hartstikke trots. Ook op de medewerkers. En op dat onder mijn directie SEEF Beveiligingstechniek is ontwikkeld en uitgerold en dat ook die tak het goed doet. En dat we over de hele breedte innoveren en investeren in duurzaamheid en ook onze klanten adviseren om dat te doen.”

Hoe komt het dat je succesvol bent?

Met een grote gulle lach: “Puur geluk!” Dan serieus: “Geluk is een factor. Ik heb het geluk gehad dat de vorige eigenaar mij toentertijd gevraagd heeft mede-eigenaar te worden. Ik was toen pas 23 jaar. En dat Angelique mij alle ruimte heeft gegeven en geeft. Tien jaar heeft zij ieder dag keihard meegewerkt. Sinds een jaar staat ze weer voor de klas. Dat doet ze het liefste, maar daarnaast doet ze hier ook Personeelszaken. Dat is een hele klus.

Ik werk hard. Dat heb ik van huis uit heb meegekregen. Ook dat je altijd je afspraken moet nakomen. Dat is een basis. Ik kom uit een familie van ondernemers. Ik heb altijd het goede voorbeeld gehad en werk met een goed team. Dat alles werkt mee aan succes.”

Leren uit de boeken ging bij Tom niet van een leien dakje. “Ik ben en man van de praktijk. Na de lts heb ik op het ROC een 4–jarige algemene opleiding techniek gevolgd.  2 jaar theorie en 2 jaar praktijk. Toen ik dat diploma op zak had, vond ik het voor dat moment genoeg. Ben toen, dat was in 1995, aan het werk gegaan bij Megens in Middelaar als monteur/tekenaar. 23 jaar geleden.  Mijn eerste en enige werkgever. Met durven ondernemen, doorzettingsvermogen en hard werken kan je ver komen.”

Wat vind je van jezelf in drie woorden?

Zegt voor zich uit: “Wat vind ik van mezelf… Daar vraag je me wat. Tja… ” Denkt na. Dan, met een brede lach: “Humor. Ik heb humor. Er is altijd wel wat te lachen. Ja, ik vind mezelf wel een vrolijke vent. Maar eigenlijk moet je dat aan iemand anders vragen.”

Dan weer even stil. “Tja… Raar om dat van jezelf te zeggen. Rustig. Harde werker. Doorzetter.”

Rustig? Hoe uit zich dat?

“Soms is er paniek, moet er snel een oplossing worden gevonden. Ik ben dan degene die kalm blijft en anderen ook weer rust geeft.” 

Op het goede moment klopt Boyslid Stefan Vullings op de deur van de spreekkamer en steekt zin hoofd om de deur.

Stefan, Tom is vrolijk? Heeft humor?

Stefan met een brede grijns: “Nou…”

Hij is een aardige werkgever? Geeft rust?

Stefan: “Nou…”

Ze hebben er samen pret om, kennen elkaar al lang. Stefan heeft Tom zien komen, is in februari 2019 al 30 jaar in dienst. Grapjes over ‘het gouden horloge,’ rollen over en weer.

Oké, ik heb het gehoord. Je bent een goede en aardige werkgever.

“Ik vind het belangrijk om iedereen in z’n waarde te laten en erop aan te sturen dat onze medewerkers zich blijven ontwikkelen en dat je plezierig met elkaar omgaat.” 

NOG MEER TOM: 

Getrouwd met: Angelique en ik zijn bijna 26 jaar bij elkaar, maar we zijn niet getrouwd. We komen allebei uit Middelaar. We woonden bij elkaar in de straat. We hebben drie kinderen. Een zoon van 14, en twee dochters, een van 12 en een van 8 en we wonen nog steeds in Middelaar.

Middelaar: “Prachtig! De Grote Siep. Het dorp. Hechte gemeenschap. Maar ik merk dat ook mensen van buiten er goed kunnen aarden. Mijn vader komt van Plasmolen, uit het Zevendal op de Jansberg. Vandaar de berg over en je zit op de Grafwegen. ‘k Heb nogal wat familie in Groesbeek.”

Roos. Orchidee of Dahlia. Welke kies je en waarom?

“Orchidee. Heb ik goede herinneringen aan. Mijn vader geeft die altijd aan mijn moeder op hun trouwdag.”

En als je zelf een van die drie mag weggeven?

“De Roos! Die is dan voor Angelique.”

Je geeft Angelique regelmatig rozen?  “Te weinig. Dat moet ik veel vaker doen.”

Mooi boek: “Da Vinci code van Dan Brown.”

Kinderboek. Goede herinnering aan: “Oorlogswinter van Jan Terlouw. En weet je wat zo leuk is, mijn zoon heeft het ook gelezen en vindt het ook mooi. Hij is ook geïnteresseerd in de 2de Wereldoorlog.”

Autoradio staat op: “Radio 2. Gewoon lekkere muziek zonder te veel kletspraat. Soms op Veronica.”

Hobby: “Recreatief mountainbiken. Samen met mijn vriend Bart Voss van J&B Groenprojecten uit Milsbeek. Bij mooi weer op zondagmorgen rond acht uur op de fiets en dan een toertje van een uur of drie.”

Ajax of Feyenoord?

“Geen van beiden. PSV. Angelique is voor Ajax. En fanatiek. Mijn zoon ook. Haha, voetbal geeft dus nogal eens rumoer in huize Wienhofen.”

Eet graag: “Veel. Te veel.”  Grinnikend: “Daardoor klopt mijn BMI niet bij mijn lengte.  Ik ben serieus mijn eetpatroon aan het veranderen.  Dat moet lukken!  Er moeten kilo’s af.  Ik eet graag Italiaans en dat dan het liefst in Italië. Dat is ook mijn meest favoriete vakantieland. De Adriatische kust, ter hoogte van Montefiore. Prachtig! De natuur, de mensen, het eten. Zo puur nog en authentiek.”

Het belangrijkste in je leven buiten je gezin, familie en gezondheid?

“Dat is voor mij wel het belangrijkste! Maar als ik die niet mag noemen dan is het de zaak.”

En droom je er dan al van dat de kinderen later in het bedrijf komen? “Nee hoor. Die moeten gaan doen waar ze goed in zijn en hun hart volgen. Maar als hun hart volgen betekent dat ze een of andere trendy opleiding willen gaan doen waar ze vervolgens geen kant mee op kunnen, dan zal ik dat niet toejuichen. Dan zal ik er alles aan doen om hen op andere gedachte te brengen.”

Wens: “Fijne feestdagen en vooral een gezond nieuw jaar! Verder heb ik geen grote wensen. Als het blijft zoals het is en de openstaande vacatures goed krijg ingevuld, ben ik een gelukkig mens.

En, hij zegt het met pretogen: “iedere dag een lach!”

Met plezier geschreven voor Schup Is, clubblad van RKSV Groesbeekse Boys

 

Share Button